Οι απορίες για την επιλογή του Χρήστου Στυλιανίδη για το νεοσυσταθέν Υπουργείο Κλιματικής Αλλαγής και Πολιτικής Προστασίας, διαδέχονται η μια την άλλη.
Μιλάμε για ένα Υπουργείο που, θεωρητικά, στόχο θα έχει να βρίσκεται σε συνεχή επιφυλακή ανά την Επικράτεια και που χρειάζεται στελέχωση με ανθρώπους που να έχουν βρέξει… ξέρετε τι.
Και αν για την επιλογή του Υφυπουργού Ευάγγελου Τουρνά, τη δεδομένη στιγμή, λίγοι έχουν να πουν κάτι, για την επιλογή του κ. Στυλιανίδη, τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.
Όπως γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς, μετά το φιάσκο με την επιλογή του Ευάγγελου Αποστολάκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης «έκανε στροφή 180 μοιρών και στράφηκε σε μια λύση «σαλονάτη», από αυτές που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τις κρίσεις στα γραφεία, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό, αλλά και τα παχυλά κονδύλια των ΜΚΟ… Από το «βατράχι» των ΟΥΚ, ο Κυριάκος κατέληξε σε ένα άλλο… προϊόν, ασπόνδυλο σαν τη μέδουσα και γλιτσερό σαν το σαλιγκάρι με σπουδαίες, όμως, αναρριχητικές ικανότητες από εκείνες που αποκτώνται μόνο στα ευρωπαϊκά σαλόνια των Βρυξελλών και αναδεικνύουν λαμπρές παραδουλεύτρες των Γερμανών σε ρόλο επιτρόπων».
Χαρακτηρίζει τον Χρήστο Στυλιανίδη «ευρωγενίτσαρο», με τη διαφορά ότι «τον ενδοτισμό του τον ‘φωνάζει’. Δεν κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, όπως ο άλλος, ο δικός μας. Σε σημείο τέτοιο που κατάντησε ανυπόφορος ακόμη και για τον «μετριοπαθή» Ανα(ν)στασιάδη… Ο νέος υπουργός Πολιτικής Προστασίας, λοιπόν, είναι ένας φιλόδοξος Κύπριος οδοντίατρος που ξεκίνησε ως ταλαντούχος κυβερνητικός εκπρόσωπος και έχτισε καριέρα ως σημαιοφόρος του Σχεδίου Ανάν. Με το αζημίωτο, βεβαίως».
Το μείζον θέμα λοιπόν, είναι αν ο άνθρωπος αυτός που δεν έχει ιδέα από την ελληνική πραγματικότητα, τουλάχιστον έξω από τα οικοδομικά τετράγωνα του Συντάγματος και του Κολωνακίου, μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας του θέσης.
Γνωρίζει, έστω και στοιχειωδώς, το ανάγλυφο της ελληνικής υπαίθρου την οποία καλείται να περιφρουρήσει και να προστατέψει;
Τι θα γίνει στο πρώτο… πανελλαδικό κράξιμο;
Πόσο συγχυσμένος είναι ο Πρωθυπουργός της χώρας, ώστε το μοναδικό κριτήριο για τις αποφάσεις του να είναι η… διάσωση των εντυπώσεων;
