Με τρεις διακρατικές συμφωνίες η Αθήνα επιχειρεί να «καθαρίσει» το γκρίζο τοπίο στην ανατολική Μεσόγειο.
Η πρόσφατη συνομολόγηση με τις ΗΠΑ του «εθνικού χώρου» και της ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτού, όπως ορίζονται με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας έρχεται να συμπληρώσει τις δύο συμφωνίες που προηγήθηκαν με τη Γαλλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τις οποίες η ελληνική πλευρά πέρασε στη δεύτερη φάση της διπλωματικής αντεπίθεσης στην ανατολική Μεσόγειο.
Με αυτές τις τρεις συμφωνίες η Αθήνα ευελπιστεί ότι θα ανακόψει την καλπάζουσα τουρκική επιθετικότητα, όπως αυτή βάναυσα εκδηλώθηκε το προηγούμενο μακρύ διάστημα σε βάρος της χώρας.
Η ανανέωση της διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ για πέντε χρόνια (την Πέμπτη 14 Οκτωβρίου) στην Ουάσιγκτον και η επιστολή του Αμερικανού ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν προς τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη μεταβάλλουν εμφανώς το σκηνικό που είχε στηθεί τα τελευταία χρόνια ερήμην της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, περιοχή στην οποία η Αθήνα οφείλει να διατηρεί ζωτικά συμφέροντα χωρίς απώλεια ούτε τετραγωνικού χιλιοστού…
Δύο επιπλέον συμφωνίες που αφορούσαν την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο (έστω και μερικώς) διαμόρφωσαν την πρώτη φάση της ελληνικής διπλωματικής αντεπίθεσης, μετά τον αιφνιδιασμό του τουρκολιβυκού μνημονίου και τις ανεξέλεγκτες κινήσεις της Άγκυρας στην ανατολική Μεσόγειο, με τις πλάτες των άσχετων ερασιτεχνών του Βερολίνου. Οι στρατιωτικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και ΗΑΕ, οι δύο εκ των οποίων συμπεριλαμβάνουν ρήτρα αμυντικής συνδρομής έναντι εξωτερικού κινδύνου, ολοκληρώνουν -για την ώρα- το παζλ της ελληνικής διπλωματικής αντεπίθεσης στην τουρκική μπούρδα της «γαλάζιας πατρίδας» και όσων «υπερβατικών» συμπερασμάτων προκύπτουν από αυτήν, τα οποία η τουρκική ηγεσία προσπάθησε και προσπαθεί να αξιοποιήσει σε βάρος της χώρας μας, αρχικά, και της Κύπρου κατ’ επέκταση.
Συνεπώς, νέα εικόνα, σε σχέση με το παρελθόν, αντικρίζει ο «διπλωματικός ταξιδιώτης» του 2021 στην ταραγμένη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Το παρελθόν αυτό δεν είναι απώτερο, αλλά αφορά όσα διαδραματίζονταν στην περιοχή μόλις πριν από έναν χρόνο. Η Τουρκία του «τσαμπουκά» και των «μεθόδων της κανονιοφόρου» που εφάρμοσε ο μεγαλομανής πρόεδρος Ερντογάν και εναντίον της Ελλάδας (και όπου αλλού τον έπαιρνε) ήταν φυσικό να διεγείρει τα ανακλαστικά της Αθήνας, που μέχρι τότε παρέμενε εγκλωβισμένη σε πολυετή μανδύα εσωστρέφειας. Παράλληλα η Άγκυρα εγκλωβίστηκε στον υπέρμετρο εθνικό εγωκεντρισμό και στην πολιτική αποστασιοποίησης από τη Δύση που τήρησε ο πρόεδρος Τ. Ερντογάν. «Οι μιναρέδες είναι ξίφη που σχίζουν τον ουρανό» δεν είναι δυτική ρητορική.
Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ… Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, οι κινήσεις της Αθήνας στη διπλωματική σκακιέρα περνούν τώρα στην τρίτη φάση τους, η οποία περιλαμβάνει διάφορες κινήσεις, μεταξύ άλλων και τη σύσφιγξη των υπαρχουσών συμμαχιών με χώρες της περιοχής, αλλά και αποφάσεις επί του πεδίου. Για όλα τα παραπάνω τηρείται άκρα μυστικότητα…
Όλα αυτά είναι «ωραία και καλά»! Αλλά δεν πρέπει να οδηγούν σε αυταπάτες. Η Τουρκία είναι μία μεγάλη χώρα βαρβάρων, που σύντομα θα εισέλθει στον κύκλο των χωρών εκείνων που αξιοποιούν την πυρηνική ενέργεια (καταρχάς) για ενεργειακούς σκοπούς. Αλλά με την Τουρκία κανείς δεν μπορεί να είναι ποτέ σίγουρος για τίποτα. Το ισχύον δόγμα, σύμφωνα με επιτελείς του Ελληνικού Πενταγώνου, παραμένει και οφείλει να είναι ακλόνητο. Τη δεδομένη στιγμή «μηδέν» η Ελλάδα θα είναι μόνη. Όχι αβοήθητη, αλλά μόνη. Και τα «κουμπιά» των όπλων που θα προμηθευτεί ή εκείνων που ήδη διαθέτει θα τα χειρίζεται η ίδια. Και τότε θα πρέπει να επιδείξει την ίδια αποφασιστικότητα με τις τρεις προηγούμενες φάσεις. Η τέταρτη φάση θα είναι η πιο κρίσιμη…
Νικ. Σταυρουλάκις
