Τον Αύγουστο του 2021, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, υπό την προεδρία του Ταγίπ Ερντογάν, αποφάσισε ομόφωνα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, ότι, για όσο διάστημα και όταν απαιτηθεί, ο υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ θα αντικαθιστά τον Τούρκο πρόεδρο στα καθήκοντά του.
- Της Κύρας Αδάμ
Η απόφαση αυτή ελήφθη 20 περίπου μήνες πριν από τις προεδρικές και τις βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία, το 2023, με τον ίδιο τον Ερντογάν, το κόμμα του (ΑKP) και την κυβέρνησή του να βρίσκονται μπροστά στα χαμηλότερα ποσοστά τους από τη θριαμβευτική ανάληψη της εξουσίας από τον Ερντογάν 19 χρόνια πίσω.
Η εικόνα του Τούρκου προέδρου δείχνει έναν άνθρωπο πάσχοντα. Και μόνον αυτό το γεγονός οδηγεί πολλούς στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία βρίσκεται μπροστά «στο τέλος εποχής» για τον Ερντογάν.
Το πιθανό αυτό ενδεχόμενο δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας για θετική μεταβολή στη στάση της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
Και τούτο διότι η πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, με ακρογωνιαίο λίθο τη διχοτόμηση του Αιγαίου και τον στραγγαλισμό της εθνικής κυριαρχίας σε ελληνικά νησιά που δεν αναγράφονται στις Συνθήκες Λωζάννης και Παρισίων, ουδέποτε άλλαξε από καμιά τουρκική κυβέρνηση από το 1974 και εντεύθεν. Αντιθέτως, αυτή η επιθετική και παράνομη πολιτική, μεταλλάσσεται συνεχώς, βελτιώνεται και γίνεται όλο και πιο ασφυκτική απέναντι στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, με την Άγκυρα να εκμεταλλεύεται τα άπειρα λάθη, τις ολιγωρίες, τις αδυναμίες και την αδιαφορία των διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν διόρθωσαν τίποτα και ποτέ, ούτε κατήγγειλαν ποτέ την Τουρκία στους διεθνείς οργανισμούς ούτε κατήργησαν εξόφθαλμα παράνομες αποφάσεις στο ΝΑΤΟ υπέρ της Τουρκίας.
Τρανταχτό παράδειγμα, οι γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, που παρουσιάστηκαν επισήμως τον Απρίλιο του 1996 στο Βουκουρέστι, ύστερα από το προειδοποιητικό επεισόδιο στα Ίμια, για να μετεξελιχθούν σήμερα σε επίσημη αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των νήσων του Αιγαίου, το οποίο η Τουρκία έχει συμπεριλάβει στον διμερή πολιτικό διάλογο Ελλάδας – Τουρκίας.
Την περίοδο 2019-2021, που συμπίπτει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η Τουρκία του Ερντογάν άπλωσε τη βεντάλια της επιθετικής παράνομης και παρεμβατικής πολιτικής της εναντίον της Ελλάδας και των κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων της, από το Αιγαίο και την Κρήτη μέχρι τη Λιβύη, τη Ρόδο και το Καστελόριζο, την Κύπρο και την Αν Μεσόγειο, ώστε να δομηθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ουδείς δικαιούται να ευελπιστεί ότι το τέλος της εποχής Ερντογάν -αν και όποτε έρθει- θα συνοδευτεί από την κατάργηση της τουρκολιβυκής ΑΟΖ ή της παραχώρησης στην Τουρκία της ελληνικής ΑΟΖ ανατολικά του 28ου μεσημβρινού από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή της «επαναφοράς» του Καστελλόριζου στο Αιγαίο, μετά την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να «πετάξει» το νησί στη Μεσόγειο, ή της πρωθυπουργικής δέσμευσης ότι η Ελλάδα φυλάσσει την κυριαρχία της μόνο στα 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων της.
Ομοίως, ουδείς μπορεί να ευελπιστεί ότι η μετά Ερντογάν Τουρκία θα ξαποστείλει προθύμως τους ρωσικούς πυραύλους S-400 από το έδαφός της και θα απαλλάξει την Ελλάδα από αυτή τη μέγιστη και πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμη υπαρκτή απειλή σε βάρος της, για την οποία όμως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει βγάλει άχνα ποτέ και πουθενά – αναμένοντας ίσως έναν «σασμό» από άλλους.
Καθώς η Τουρκία στο τέλος εποχής Ερντογάν καταρρέει οικονομικά και αυξάνεται η απομόνωσή της από τη Δύση, οι Ευρωπαίοι «φίλοι» της, κυρίως, ανεξαρτήτως τουρκικού κόμματος στην εξουσία, δεν θα την αφήσουν να χαθεί. Με τα διμερή οικονομικά συμφέροντα πάντα στην πρώτη γραμμή, οι δυτικοί «φίλοι» της θα τη στηρίξουν και θα κάνουν πάντα τα στραβά μάτια απέναντι στην Κύπρο και στο Αιγαίο.
