Η υποκρισία του πολιτικού συστήματος δεν έχει τελειωμό. Η «κυριακάτικη δημοκρατία» αποκάλυψε στις 29/05 ότι το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 362.013.564 ευρώ… Χρήματα του ελληνικού λαού, που δανείστηκε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεπληρώσει, καθώς τοκίζονται κάθε χρόνο με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.
Κι όμως, δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Δεν συγκινήθηκε κανένας, δεν κουνήθηκε φύλλο. Το ΠΑΣΟΚ και ο νέος αρχηγός του Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος ανερυθρίαστα πριν από λίγο καιρό είχε δηλώσει ότι δεν ξέρει πόσα ακριβώς είναι τα χρέη του κόμματός του, δεν μπήκε στον κόπο να βγάλει μία ανακοίνωση για το θέμα αυτό, έστω για τα μάτια του κόσμου, βρε αδερφέ! Ακραίος κυνισμός.
Το μόνο που τον ένοιαξε ήταν να επαναφέρει το όνομα του ΠΑΣΟΚ, μήπως και συγκινήσει κανέναν παλιό ψηφοφόρο, αλλά για τα χρέη ούτε κουβέντα. Ποιεί την νήσσαν. Όσο για την κυβέρνηση της Ν.Δ. ούτε λόγος. Και τι να πει, όταν και η ίδια χρωστάει περισσότερα; (πέρυσι χρώσταγε 343.000.000 ευρώ, φέτος ο λογαριασμός θα έχει ανέβει κι άλλο, αλλά περιέργως δεν έχει αναρτήσει ακόμα τον δικό της ισολογισμό, ελπίζουμε να το κάνει σήμερα, τελευταία ημέρα του Μαΐου…).
Ούτε κουβέντα κι από ΣΥΡΙΖΑ
Ούτε, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα νοιάζονται, όπως φάνηκε, γιατί και αυτά δεν έβγαλαν ανακοινώσεις, δεν είπαν κουβέντα. Εκτός κι αν καλύπτονται πίσω από τον ισχυρισμό τους ότι αυτά δεν χρωστάνε και υπόλογοι είναι μόνο οι «γαλαζοπράσινοι». Δεν αρκεί, όμως, αυτό.
Τα κομματικά χρέη, που ποτέ δεν πρόκειται να επιστραφούν, είναι χαμένα χρήματα του ελληνικού λαού. Αποτελούν το μεγαλύτερο διακομματικό σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης και η «συνωμοσία της σιωπής» πρέπει να σπάσει. Κι ύστερα οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος ζητάνε τάχα διαφάνεια στη διαχείριση των χρημάτων του δημόσιου ταμείου.
Ναι… αρκεί αυτή να μην αγγίζει το δικό τους ταμείο. Ενοχλούνται όταν γίνεται λόγος για την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος κι όταν ο κόσμος τούς γυρίζει την πλάτη. Λένε ότι νοιάζονται για τη φτωχοποίηση του κόσμου… Το μόνο που κάνουν, όμως, είναι να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Χωρίς ντροπή και αίσθημα ευθύνης.
