Η Αθήνα προσπάθησε να ανοίξει μια «κερκόπορτα» με τη «ληγμένη» κυβέρνηση της Λιβύης, αλλά η Τρίπολη της έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα και ανακάλεσε τον Λίβυο επιτετραμμένο στην Αθήνα, οδηγώντας τις σχέσεις Τρίπολης – Αθήνας στο ναδίρ.
- Από την Κύρα Αδάμ
Αιτία όλης αυτής της αρνητικής εξέλιξης, με ωφελημένη μόνο την Αγκυρα και τις στενότατες σχέσεις της με την κυβέρνηση της Τρίπολης, ήταν μια πρόχειρα και αφελώς οργανωμένη «διπλωματική εκστρατεία» του ΥΠΕΞ προς τη Λιβύη. Στόχος ήταν να μπει φρένο στη νέα τουρκολιβυκή συμφωνία για τους υδρογονάνθρακες στη Λιβύη, χρησιμοποιώντας το πρόσφατο Ψήφισμα του ΟΗΕ που δεν ενθαρρύνει την κυβέρνηση της Λιβύης να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες (άρα και την τουρκολιβυκή συμφωνία), με τις ΗΠΑ όμως να αναφέρονται μόνο σε νέες συμφωνίες από εδώ και πέρα…
Μόλις προσφάτως ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι τείνει χείρα φιλίας στη Λιβύη για να επαναληφθούν οι διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Λιβύης. Ο κ. Μητσοτάκης δεν προσδιόρισε -και ορθώς- με ποιους Λιβύους θα διαπραγματευθεί την ΑΟΖ: τους «φίλους μας» του στρατηγού Χαφτάρ, που ελέγχει την ανατολική Λιβύη, αλλά δεν έχει εκτελεστική εξουσία, δεν αναγνωρίζεται διεθνώς και δεν εκπροσωπεί τη Λιβύη στα διεθνή fora και τον ΟΗΕ, ή «τους εχθρούς μας» του φιλότουρκου πρωθυπουργού Ντμπεϊντά, που εκπροσωπεί, έστω και με τη «ληγμένη» κυβέρνησή του, τη Λιβύη διεθνώς;
Επικίνδυνη απάντηση
Το ΥΠΕΞ έσπευσε να δώσει πρόχειρη και επικίνδυνη απάντηση στο ερώτημα, και αποφάσισε ότι ο συνομιλητής της Ελλάδας στη Λιβύη παραμένει μόνο ο στρατηγός Χαφτάρ, που έχει τάξει λαγούς με πετραχήλια στην Αθήνα για την κατάργηση του τουρκολιβυκού μνημονίου «όταν αυτός γίνει κυβέρνηση», δηλαδή ποτέ. Το ΥΠΕΞ οργάνωσε τη «διπλωματική εκστρατεία» στη Βεγγάζη για να ξανακούσουν η ελληνική κυβέρνηση και το κομματικό ακροατήριο από τον στρατηγό ότι δεν αναγνωρίζει και τη νέα τουρκολιβυκή συμφωνία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της Λιβύης.
Πρόσχημα ήταν η παράδοση των υπόλοιπων εμβολίων Covid που είχε υποσχεθεί η Αθήνα (και δι’ αυτού του τρόπου αποδεικνύονται η προχειρότητα και η αφέλεια του ΥΠΕΞ, διότι τα ελληνικά εμβόλια για τον Covid δόθηκαν μόνο στους φίλους του Χαφτάρ και όχι στο σύνολο του λιβυκού λαού – κίνηση που θα είχε άλλη εμβέλεια και σημασία).
Το ΥΠΕΞ προσπάθησε στο διπλωματικό ταξίδι στη «μισή Λιβύη» να προσπεράσει τον σκόπελο της εχθρικής προς την Ελλάδα κυβέρνησης της Τρίπολης και δέχθηκε να συναντηθεί ο ΥΠΕΞ μόνο με τον πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης κ. Μενφί. Και τούτο διότι ο κ. Δένδιας δεν ήθελε να πιάσει το χέρι που υπέγραψε τις τουρκολιβυκές συμφωνίες, δηλαδή της υπουργού Εξωτερικών της Λιβύης κυρίας Μανγκούς.
Φυσικά, η αμερικανοσπουδαγμένη κυρία Μανγκούς δεν του έκανε τη χάρη και εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος της κυβέρνησής της στο αεροδρόμιο. Και ανάγκασε τον κ. Δένδια να τα μαζέψει και να φύγει άρον άρον, για να φτάσει με αεροπορικές πιρουέτες στο φιλικό προς αυτόν αεροδρόμιο της Βεγγάζης και τον κ. Χαφτάρ.
«Ληγμένη κυβέρνηση»
Τα γεγονότα αυτά θα ήταν διπλωματικώς κωμικά, αν δεν είχαν σοβαρές επιπτώσεις στις σχέσεις των δύο χωρών και, κυρίως, αν δεν ωφελούσαν μόνο την Τουρκία στην επιρροή της στη Λιβύη.
Ο κ. Δένδιας δήλωσε καθαρά ότι η κυβέρνησή του δεν αναγνωρίζει τη «ληγμένη κυβέρνηση» της Τρίπολης του κ. Ντμπεϊντά, τη στιγμή κατά την οποία η ίδια αυτή «ληγμένη κυβέρνηση» αναγνωρίζεται στον ΟΗΕ, έχει εκεί την έδρα της και ψηφίζει ισότιμα με τις άλλες χώρες. Με αυτή τη δήλωση ο κ. Δένδιας βάζει σε βαθιά «κατάψυξη» την πιθανότητα επανάληψης διαπραγματεύσεων Ελλάδας – Λιβύης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, έως ότου -αν και πότε- σχηματιστεί σταθερή κυβέρνηση στη Λιβύη έπειτα από εκλογές.
Επιπροσθέτως το ΥΠΕΞ, κόβοντας κάθε σχέση με τη «ληγμένη» -αλλά και… ισχύουσα- λιβυκή κυβέρνηση, άφησε και πάλι την Ελλάδα έξω από διεθνείς συνομιλίες για το μέλλον της Λιβύης (όπως έγινε στο παρελθόν στο Βερολίνο και το Παρίσι), αφήνοντας μόνο την Αγκυρα να αλωνίζει στις διεθνείς συναντήσεις ως έχουσα ενδιαφέρον και συμφέρον για το μέλλον της Λιβύης.
Το ΥΠΕΞ εμφανίστηκε να ευνοεί την παράταση της κατάστασης εμφυλίου στη Λιβύη, υποστηρίζοντας και υποστηριζόμενο μόνο από τη μία πλευρά των εμπλεκομένων που λεκτικώς αποστρέφονται τις συμφωνίες Αγκυρας – Τρίπολης, δηλαδή του Χαφτάρ. Χωρίς καμιά, τυπική έστω, συνεννόηση Αθήνας – Τρίπολης, η Αγκυρα εξακολουθεί να εμφανίζεται ως η συμπράττουσα χώρα με τη Λιβύη, χωρίς η Αθήνα να μπορεί μέχρις ώρας να αποκόψει αυτόν τον «γόρδιο δεσμό» Αγκυρας – Τρίπολης.
