Δεν πρόλαβε να αναλάβει η Τσαπανίδου και η Φωτεινή Βάκη έβγαλε το «αριστερόμετρο»

Μόλις αργά το μεσημέρι ανακοινώθηκε ότι η δημοσιογράφος Πόπη Τσαπανίδου αναλαμβάνει εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως άρχισαν οι γκρίνιες από τους γνωστούς του κόμματος που προβαίνουν διαρκώς σε κριτική, μάλλον γιατί ονειρεύονται τις εποχές του 3%.

Έτσι η πρώην βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Φωτεινή Βάκη έσπευσε να κάνει κριτική στην επιλογή της Πόπης Τσαπανίδου, ισχυριζόμενη ότι «προτάχθηκε η λάμψη του τηλεαστέρα και όχι η ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση ενός μέλους του κόμματος». Εξέφρασε και την ενόχλησή της για την «άκριτη αποδοχή», όπως την χαρακτήρισε, κάθε επιλογής της ηγεσίας, κάνοντας ευθεία επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα και αμφισβητώντας τις επιλογές του.

«Ο σεβασμός και η εκτίμηση προς την ηγεσία δεν εκφράζεται με παλαμάκια, η κριτική δεν είναι «νερό στον μύλο» της κυβέρνησης και τα μέλη δεν είναι αμέτοχοι παρατηρητές. Η αλφαβήτα μας που κοντεύουμε να ξεχάσουμε. Κρίμα…» σχολίασε η Βάκη με ανάρτησή της.

Όπως αναλυτικά έγραψε: «Δεν ξέρω τι ενοχλεί περισσότερο τελικά. Η επαγγελματοποίηση της πολιτικής που υποκύπτει στο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; Η εργαλειοποίηση της δημοσιογραφίας; Ή τα κριτήρια με βάση τα οποία επελέγη η νέα εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ; Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνο το στερεοτυπικό «μητέρα και γυναίκα» ως «προαπαιτούμενο» αλλά πρώτιστα το γεγονός ότι προτάχθηκε η λάμψη του τηλεαστέρα και όχι η ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση ενός μέλους του κόμματος.

Άραγε κανείς/μία δεν κρίθηκε άξιος-α από τα 185.000 μέλη να εκπροσωπήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Κανείς-μία σύντροφος-ισσα δεν κρίθηκε ικανός-η να αρθρώσει λόγο δομημένο, στέρεο και ευθύβολο απέναντι στην κυβέρνηση; Με ενοχλεί όμως εξίσου εδώ και πολύ καιρό η άκριτη αποδοχή και οι ιαχές θριάμβου, τα χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές για κάθε, μα κάθε επιλογή της ηγεσίας. Ο σεβασμός και η εκτίμηση προς την ηγεσία δεν εκφράζεται με παλαμάκια, η κριτική δεν είναι «νερό στον μύλο» της κυβέρνησης και τα μέλη δεν είναι αμέτοχοι παρατηρητές. Η αλφαβήτα μας που κοντεύουμε να ξεχάσουμε. Κρίμα».