Η δήλωση την περασμένη Δευτέρα του Ανδρέα Λοβέρδου, που ακούστηκε σαν απειλή, ότι επιστρέφει δριμύτερος με το νέος έτος διεκδικώντας ζωτικό χώρο στην κεντρική πολιτική σκηνή, δεν προκάλεσε ιδιαίτερο ενθουσιασμό στους επάνω ορόφους της Χαριλάου Τρικούπη. Ο στραπατσαρισμένος δελφίνος, ο οποίος σε άκρως σημαντικά πολιτικά ζητήματα προκάλεσε βαθιά κομματικά ρήγματα, δηλώνει τώρα ότι «κρατήθηκε» τόσον καιρό για να μη δυσκολεύσει τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά στο εξής σκοπεύει να ξαναμπεί ενεργά στο παιχνίδι της δημοσιότητας, εν όψει εκλογών.
«Σήμερα, πρώτη φορά έπειτα από ενάμιση χρόνο, βγαίνω σε πάνελ. Μέχρι τώρα κρατήθηκα εκτός, γιατί ήθελα τον καινούργιο αρχηγό να μην τον δυσκολεύω με τις δικές μου παρεμβάσεις» είπε μιλώντας στο κυβερνητικό πρακτορείο του Σκάι και πρόσθεσε… προειδοποιητικά: «Από σήμερα είμαι “παίκτης”, γιατί πάμε σε εκλογές και θα είμαι μπροστά».
Θυμίζουμε ότι ο Λοβέρδος, που -χάρη σε μια αξιοσημείωτη εύνοια του Μαξίμου- πέρασε ξυστά από όλες νομικές τρικυμίες για την πιθανολογούμενη εμπλοκή του στο σκάνδαλο της Novartis, έχει βάλει σε μπελάδες τύπου Καϊλή τον Ν. Ανδρουλάκη, δεδομένου ότι δεν κρύβει την επιθυμία του για μετεκλογική συνεργασία με τη Ν.Δ., ενώ και στις υποκλοπές, όπως και η προφυλακισμένη ευρωβουλευτής, έσπευσε να υποβαθμίσει το θέμα, σχολιάζοντας ότι αυτά συμβαίνουν διεθνώς. Ο πρώην υπουργός, μάλλον από σεμνότητα, δηλώνει ότι έως τώρα δεν επιθυμούσε να δυσκολέψει τον νέο αρχηγό. Προφανώς, έχει ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ. Ισως θεωρεί ότι το υμνολόγιο στον Αντώνη Σαμαρά, τα διαρκή ανοίγματα στη Ν.Δ. και η απάθεια -στα όρια της εχθρότητας- με την οποία αντιμετώπισε το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν αποδεδειγμένα θύμα των υποκλοπών που οργανώθηκαν από το παρακράτος του Μαξίμου διευκόλυναν την ηγεσία στον -έστω πλαδαρό- αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας.
Από την άλλη, είναι το μοναδικό στέλεχος (του σημερινού ΠΑΣΟΚ εννοείται…) το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει τη δυσφορία του για το ενδεχόμενο προγραμματικών συγκλίσεων με τον ΣΥΡΙΖΑ. «Εχω πει πως με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο. Από αυτή τη θέση είμαι αμετακίνητος» ξεκόβει. Εκτιμά μάλιστα ότι το κόμμα του πρέπει να ξεκαθαρίσει εγκαίρως τι θα πράξει από τη στιγμή που θα προκηρυχθούν εκλογές, δείχνοντας ότι εκείνο που κυρίως τον απασχολεί είναι η προσωπική του μοίρα, και όχι η έστω παλινδρομούσα στρατηγική του αρχηγού του. Σαν να ακούει κανείς τη φωνή του Μαξίμου, αλλά σε μια light έκδοση, με λιγότερα λιπαρά…
Σημαία ευκαιρίας…
Ο αρχηγός της δεξιάς πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ, με υπαρχηγούς τη Χαρά Κεφαλίδου, τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο και τη Νάντια Γιαννακοπούλου, η οποία εσχάτως υπέστειλε καιροσκοπικά τη σημαία, αντιλαμβανόμενη ότι στην περιφέρεια όπου θέλει να εκλεγεί δεν αστειεύεται το αντιδεξιό στοιχείο, γνωρίζει πού θέλει να στρίψει. Ισα στην αυλή του Μαξίμου, προοπτική με την οποία συμφωνεί μεγάλο μέρος της κομματικής βάσης, το οποίο αποτελεί μεν μειοψηφία, αλλά δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο. Θα ήταν μια λύση η διαγραφή του Λοβέρδου, λένε κάποιοι, σπεύδοντας όμως να προσθέσουν αμέσως μετά ότι «αυτά δεν γίνονται προεκλογικά», πολύ περισσότερο από τη στιγμή που ο Ανδρουλάκης δεν οριοθέτησε όπως έπρεπε, από την αρχή, τα πράγματα, όταν αποκαλύφθηκε ότι η παρακολούθησή του ευνοούσε στην εσωκομματική μάχη τον Λοβέρδο και σήμερα χρειάζεται τους «δεξιούς» ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.
«Ο καθένας κρίνεται από τα λόγια και τις πράξεις του» απαντάνε στερεότυπα τα στελέχη περί τον πρόεδρο, όταν ερωτώνται. Δείχνουν να αγνοούν ότι ο καιρός των ισορροπιών πέρασε χωρίς επιστροφή και ότι οι λέξεις τώρα σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται για να μην τις παίρνει ο άνεμος…
