Τις τελευταίες ημέρες κι ενώ βρίσκεται εν εξελίξει μία από τις μεγαλύτερες θεσμικές κρίσεις των τελευταίων ετών, η κυβέρνηση και μια μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης καταδικάζουν μετά βδελυγμίας τους νεοναζί. Δεν διστάζουν μάλιστα να υποστηρίζουν πως χτίζουν μέτωπο κατά των ναζιστών, σηκώνοντας το γάντι έναντι όσων δεν υποστηρίζουν τις αλλεπάλληλες ρυθμίσεις που φέρνει η κυβέρνηση στη Βουλή για το «μπλόκο» στο κόμμα Κασιδιάρη. Είναι όμως το ενδιαφέρον που επιδεικνύουν πραγματικό;
- Από τον Κυριάκο Δημάγγελο
Οπως πολλοί θυμούνται, ειδικά στα χρόνια της κρίσης πολιτικοί, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες έκλεισαν το μάτι στους χρυσαυγίτες ή και τους υποστήριξαν. Ενα σύντομο… ταξίδι στα χρόνια της κρίσης επιβεβαιώνει πως η μνήμη είναι το αντίδοτο απέναντι στη λήθη.
Η πρώτη προσπάθεια ωραιοποίησης της Χρυσής Αυγής αρχίζει το μακρινό 2009. Τότε, δημοσιογράφοι, δημοσιολογούντες και πολιτικοί έσπευδαν να παρουσιάσουν τους Χρυσαυγίτες που έκαναν την πρώτη τους μαζική έξοδο προς την πολιτική ζωή στους δρόμους του Αγίου Παντελεήμονα ως αγανακτισμένους πολίτες. Πράγματι, στην περιοχή υπήρχε και υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, για το οποίο οι πάντες αδιαφόρησαν! Αυτό έσπευσαν να εκμεταλλευτούν πολλά στελέχη της Χρυσής Αυγής, όπως η Θέμις Σκορδέλη, που έκαναν την εμφάνισή τους στα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών σταθμών μιλώντας για το έγκλημα της μετανάστευσης στους δρόμους της Αθήνας. Στα βίντεο με τις επιθέσεις κατά των μεταναστών ή τις πορείες των «αγανακτισμένων» έκαναν πρώτη φορά την εμφάνισή τους πρόσωπα που τότε ήταν άγνωστα στο ευρύ κοινό. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Γιάννης Λαγός, ο Ηλίας Κασιδιάρης και ο Ηλίας Παναγιώταρος.
Τα ΜΜΕ το 2012
Εως τις εκλογές του 2012 η Χρυσή Αυγή παρέμενε στο περιθώριο των εξελίξεων, κεφαλαιοποιώντας όμως την επιτυχή απόβαση στον Αγιο Παντελεήμονα, τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού από τα Μνημόνια και την αδιαφορία των «συστημικών» κομμάτων για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ομως στην προεκλογική περίοδο τα πάντα αλλάζουν και ξαφνικά ο Νίκος Μιχαλολιάκος μετατρέπεται στο πολιτικό πρόσωπο των εκλογών και τα στελέχη του κόμματος του στα τηλεοπτικά προϊόντα που θα αυξήσουν τα νούμερα της τηλεθέασης. Η κατάσταση αυτή, μάλιστα, δεν άλλαξε ακόμα και μετά την τραμπούκικη επίθεση Κασιδιάρη κατά της Λιάνας Κανέλλη σε ζωντανή μετάδοση.
Στην πορεία προς τις εκλογές του 2012 η Χρυσή Αυγή κέρδιζε διαρκώς έδαφος και, δυστυχώς, η πλειονότητα των μέσων δεν έχανε την ευκαιρία αυτό τον δρόμο να τον καλλωπίζει. «Αποκαλυπτικά» ρεπορτάζ μιλούσαν για την ερωτική ζωή των «σκοτεινών» στελεχών της Χ.Α., εφημερίδες παρουσίαζαν τους νεοναζί με τις σβάστικες στα μπράτσα ως καλά παιδιά που βοηθούν γιαγιάδες στον Αγιο Παντελεήμονα, ενώ τους πρόβαλλαν και τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι.
Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν αντιμετωπίστηκε από όλους τους πολιτικούς χώρους ως κίνδυνος για τη δημοκρατία. Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν είχε διστάσει να πει πως «η Χρυσή Αυγή είναι το πρώτο αυθεντικό κίνημα της Μεταπολίτευσης», τονίζοντας μάλιστα ότι «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα». Την ίδια περίοδο ο σημερινός βουλευτής της Ν.Δ. Μπάμπης Παπαδημητρίου αναρωτιόταν δημόσια «γιατί όχι μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή να μη τη δεχθούμε να υποστηρίξει -όπως συνέβη χθες στη Νορβηγία- μια συντηρητική συμμαχία».
Λίγες εβδομάδες μετά η Χρυσή Αυγή φαίνεται πως κέρδιζε και τον αστικό κόσμο, με τον «Βηματοδότη» να μεταφέρει πως η Ντόρα Μπακογιάννη δεν έχει πρόβλημα με τη Χρυσή Αυγή, καθώς της φέρονται «με το σεις και με το σας». «Διατηρούν φιλικές σχέσεις μαζί μου, όταν μου μιλούν έχουν μια ευγένεια απέναντί μου. Τι θέλετε, δηλαδή, να παίζω ξύλο; Εγώ ομιλώ με όλους στη Βουλή» είχε πει η ίδια, σύμφωνα με τον «Βηματοδότη».
Το πέρασμα της Χρυσής Αυγής και στον χώρο του… πολιτισμού δεν άργησε να γίνει πραγματικότητα. Μετά το 2012 μια σειρά καλλιτεχνών, θαμπωμένοι από τα καμώματα των χρυσαυγιτών, σπεύδουν να στηρίξουν το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου.
«Σε ποια δημοκρατία θα ήταν αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως ο αρχηγός ενός κόμματος του 4-5 % και θα διόριζε και υπουργούς; Και σε ποια δημοκρατία ένα κόμμα του 10-15% δεν “δικαιούται δια να ομιλεί” και υβρίζεται καθημερινά από όλους, χωρίς να του δίνεται βήμα να απαντήσει; Συμφωνείς ή όχι μαζί του. Ποια δημοκρατία το διδάσκει αυτό; Απαντήστε μου, συνταγματολόγοι και λοιποί προοδευτικοί ιστορικοί» είχε πει ο Σταμάτης Σπανουδάκης.
Σε πολύ πιο επιθετικό τόνο, ο Γιάννης Πλούταρχος είχε δηλώσει πως θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή αν είναι να μας βγάλει από το αδιέξοδο, ο Πέτρος Γαϊτάνος είχε παραδεχθεί πως «θαυμάζει τον τσαμπουκά της Χρυσής Αυγής», ενώ ο Σάκης Ρουβάς είχε πει πως «δεν τον τρομάζει η άνοδος της Χρυσής Αυγής». Φυσικά, από αυτή τη λίστα δεν θα μπορούσε να λείπει ο Νότης Σφακιανάκης, ο οποίος ανοιχτά δήλωνε την υποστήριξή του.
Δώρο στον Κασιδιάρη η πολιτική τοξικότητα
Πέραν των προσώπων που στήριξαν τη Χρυσή Αυγή απλώνοντας ροδοπέταλα στην κάθοδό της προς το Κοινοβούλιο, υπήρχαν και αυτοί που σιωπηρά ανέχθηκαν καταστάσεις και εγκληματικές συμπεριφορές…
Από το 2012 ως σήμερα κυβερνήσεις και πολιτικά πρόσωπα εξέφρασαν έναν λόγο ακραία τοξικό, ρατσιστικό και διχαστικό, κάνοντας τον ακραίο λόγο της Χρύσης Αυγής να μοιάζει «mainstream». Μέτρα που παραβίαζαν νόμους ή είχαν εμφανή εκδικητικό χαρακτήρα εμφανίστηκαν ως αναγκαία για την ανακοπή της διαρροής ψήφων προς τους νεοναζί.
Η πολιτική αυτή όμως είχε τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, καθώς στη πραγματικότητα έκανε τον ακραίο λόγο πιο συνηθισμένο, πιο κανονικό και λιγότερο αποκρουστικό. Τελευταίο κρούσμα, οι δικαστικές παρεκτροπές που εμφάνισαν το κόμμα Κασιδιάρη ως διωκόμενο και κατέστησαν τον ίδιο θύμα της κυβερνητικής αυθαιρεσίας. Καλύτερο δώρο δεν μπορούσαν να του κάνουν!
