«Ε, να πάρει ο υπουργός ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια»!
Αυτή είναι η φράση που έχει σημαδέψει την μεταπολίτευση. Έπειτα όμως από την εποχή Σημίτη, η διαφθορά και η κατάχρηση δημοσίου χρήματος έγινε κανονικότητα. Ήρθε και ο νόμος περί μη ευθύνης υπουργών, ώστε τα πολιτικά παχύδερμα να μην έχουν και άγχος την ώρα που έκλεβαν το παρόν και το μέλλον του έθνους.
Στην εποχή του Κυριάκου μάλιστα, η διαφθορά θωρακίστηκε με «συστημική ατιμωρησία».
Ενώ η κοινωνία έμεινε απροστάτευτη και οι επόμενες γενιές έβλεπαν το μέλλον τους να καταστρέφεται από τα δεσμά του χρέους, για το οποίο δεν φέρουν καμία ευθύνη, οι πρόσκαιροι κυβερνώντες θέσπισαν «ακαταδίωκτα» για τους ίδιους τους τους εαυτούς.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια όμως, συνέβη μία οβιδιακή αλλαγή: Η κατάχρηση δημοσίου χρήματος, μετετράπη σε μαζική δολοφονία Ελλήνων.
Η ζημιά που υπέστη το δημόσιο σύστημα υγείας από σκάνδαλα τύπου Novartis, κόστισε χιλιάδες ζωές Ελλήνων, λόγω ανυπαρξίας κονδυλίων για δημιουργία ΜΕΘ, απόκτησης μονοκλωνικών αντισωμάτων, ενίσχυσης της πρωτοβάθμιας περίθαλψης.
Οι εθνικές εργολαβίες με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Θεσσαλίας, όπου μετά τον Ιανό μόλις το 3% των κονδυλίων διατέθηκαν σε αντιπλημμυρικά έργα, ενώ αντίθετα το υπόλοιπο 97% κατέληξε στα ταμεία των εθνικών εργολάβων, κόστισε άγνωστο -ακόμα- αριθμό ζωών.
Όταν λοιπόν επανέλθει η δημοκρατία και οι δομές της σε αυτόν τον τόπο, οι μιζαδόροι πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως κατά συρροή δολοφόνοι. Με αναδρομικότητα.
