Μια «Ηλέκτρα» ως εγειρόμενη φωνή ηθικής και κριτικής στην υποκρισία, μέσα από μια διαχρονική αποτύπωση του καθολικού αιτήματος για καταγγελία της ανηθικότητας, θα παρουσιαστεί στις 20 του μηνός στο Ηρώδειο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, με τη Λένα Παπαληγούρα στον ομώνυμο ρόλο.
Στην τραγωδία του Σοφοκλή, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης παίρνουν εκδίκηση για τον φόνο του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, πληρώνοντας με αίμα αντί αίματος, αλλά το βάρος της δραματουργικής προσέγγισης έγκειται στο πώς σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όντως ζοφερή, σε μια κοινωνία η οποία αποσυντίθεται μέσα από τη διαφθορά και την αδικία, η ηρωίδα επιλέγει να αποτελέσει το μοναδικό κύτταρο ζωντανής συνείδησης.
Με τρόπο αντιηρωικό, χωρίς πρότυπα να κυριαρχούν, η «Ηλέκτρα» λαμβάνει τη δύσκολη απόφαση να εγερθεί αυτή μόνη, αρνούμενη να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει το φαύλο καθεστώς των σφετεριστών, και η φωνή της αποτελεί μια γενναία και δυναμική πράξη σε μια κοινωνία όπου τα πάντα έχουν ανατραπεί και η τάξη των πραγμάτων έχει διασαλευθεί.
Η επιλογή του Σοφοκλή είναι προϊόν της εποχής, του τέλους του 5ου αιώνα, όπου το έργο αφηγείται τον μύθο των Ατρειδών μέσα από το συντετριμμένο βλέμμα οδύνης της «Ηλέκτρας», το οποίο ανακλά, μεγεθύνει και ενίοτε παραμορφώνει την πραγματικότητα που την περιβάλλει και την ωθεί σε μια στάση ενεργητικής αντίστασης, η οποία ενοχλεί διαρκώς την καθεστηκυία τάξη και υπενθυμίζει ακατάπαυστα την ανάγκη για αποκατάσταση της φρικτής αδικίας.
Απομονωμένη
Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται απομονωμένη από τον περίγυρο και αμετακίνητη, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ως μια ζωντανή νεκρή, η οποία όμως δεν συμβιβάζεται και δεν υποκύπτει, έχοντας ως μοναδικό όπλο τη φωνή, την αλήθεια και την πίστη της. Αυτή η εμμονική προσκόλληση στις αρχές και στα ιδανικά της φθείρει χωρίς κανένα περιθώριο διαφυγής και την ίδια την ηρωίδα, η οποία εκθέτει δημοσίως τον πόνο της στο πρόπυλο του παλατιού, αφού μεταμορφώνεται σε ζωντανή Ερινύα για τους εγκληματίες και προσδοκά ανυπόμονα την έλευση του σωτήρα αδερφού της.
Η οδύνη και το πένθος, η καθήλωση στον αγώνα για εκδίκηση δημιουργούν ένα τοπίο κινούμενης άμμου, ένα βαλτώδες τοπίο για τον μαινόμενο ψυχισμό της που σιγά σιγά την καταπίνει, όμως εκείνη αδυνατεί να πράξει διαφορετικά.
Εξηγώντας την προσέγγισή της όσον αφορά την ερμηνεία του ομώνυμου ρόλου, η Λένα Παπαληγούρα είχε εγκαίρως επισημάνει πως «το πολύ συγκινητικό σε αυτά τα έργα είναι το βάθος τους, το πόσο σημαντικά, βαθιά και υπαρξιακά είναι, και για αυτό έχουν αναλογίες με κάθε εποχή. Πολύ περισσότερο με τη δική μας εποχή, όπου εγώ αισθάνομαι πως μέσα από την παράσταση αυτή, μέσα από το πρόσωπο της Ηλέκτρας, από ένα πρόσωπο που πενθεί, πάλλεται από οδύνη και ταυτόχρονα από θυμό, διάθεση για εκδίκηση, είναι σαν πολλοί, η πόλη, όλοι να ταυτίζονται με αυτή την τόσο τραγική ύπαρξη».
Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην παράσταση ερμηνεύουν οι Ελισάβετ Μουτάφη, Ιωάννης Παπαζήσης, Στρατής Χατζησταματίου, Εριέττα Μανούρη, Δαυίδ Μαλτέζε, Πάρης Λεόντιος.
