«Ναι, είμαι νόθος» παραδέχεται ο πρώην υπουργός Γιάννος Παπαντωνίου για πρώτη φορά για το μυστικό που επί χρόνια ψιθυριζόταν στα κοσμικά σαλόνια της Αθήνας, αλλά ποτέ δεν είχε επιβεβαιωθεί.
Αυτό που κάποτε, τον καιρό δηλαδή που μεσουρανούσε ως «τσάρος της Οικονομίας», απέφευγε όπως «ο διάβολος το λιβάνι» μην τυχόν μαθευτεί και πλήξει το κύρος του, τώρα στα 71 του χρόνια το λέει ο ίδιος: «Οι γονείς μου δεν είχαν παντρευτεί. Ο πατέρας μου Τάκης Πανόπουλος με αναγνώρισε ως γιο του το 1970. Είχε δική του οικογένεια με τρία παιδιά, τους ετεροθαλείς αδελφούς μου. Η σχέση των γονιών μου κρατήθηκε μυστική όσο ζούσαν».
Την αποκάλυψη κάνει στο βιβλίο του «Προσωπική μαρτυρία», που κυκλοφορεί ήδη και αναφέρεται στη δικαστική του περιπέτεια που τον οδήγησε στον προσωρινό εγκλεισμό του για 17 μήνες (χωρίς να έχει γίνει δικαστήριο) με την κατηγορία του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, την οποία ο ίδιος αρνείται.
Εκεί λοιπόν μιλά και για το καλά κρυμμένο μυστικό του. Η μητέρα του Ευαγγελία, που έφυγε από τη ζωή το 2008, ερωτεύθηκε πολύ τον δικηγόρο Παναγιώτη Πανόπουλο. Εκείνος, όντας παντρεμένος, δημιούργησε μια εξωσυζυγική σχέση, που όμως εξελίχθηκε σε σχέση ζωής, καθώς οι δυο τους, παρά τις απίστευτες δυσκολίες, δεν χώρισαν ποτέ. Τον Γιάννο τον μεγάλωσε μόνη της η μητέρα του, που του έδωσε και το επίθετό της.
«Είχα παρέμβει στον εκδότη για να μη δημοσιευθεί»
Η Ευαγγελία Παπαντωνίου δεν ήταν τυχαία γυναίκα. Ήταν νομικός με σπουδές στο Ασφαλιστικό και το Εργατικό Δίκαιο στη Γαλλία, κι έγραψε ιστορία όταν έγινε η πρώτη Γενική Διευθύντρια στην ιστορία της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης.
«Θεωρούσα αδιανόητο να κάνω οτιδήποτε που θα μπορούσε να παραβιάσει την ιδιωτικότητα της προσωπικής ζωής της μητέρας μου, για την οποία έτρεφα απεριόριστη αγάπη και σεβασμό. Όταν το μυστικό ότι ήμουν ‘νόθο παιδί’ πήγε να διαρρεύσει σε μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα είχα παρέμβει στον εκδότη για να μη δημοσιευθεί ώστε να προστατεύσω τη μητέρα μου από ανεπιθύμητη δημοσιότητα και προσβλητικές αναφορές», γράφει ο Γιάννος Παπαντωνίου, συμπληρώνοντας ότι ο πατέρας του τελικά τον αναγνώρισε και ήρθε κοντά του μετά τον θάνατο της γυναίκας του:
«Όταν πέθανε η σύζυγος του πατέρα μου, εκείνος θέλησε να καλύψει το κενό που δημιούργησε η απουσία του, σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της σχέσης μας αλλά και αναπλήρωσης της έλλειψης στήριξης τα προηγούμενα χρόνια».
