Η ζωή παίζει, συχνά, περίεργα παιχνίδια. Απόδειξη ο Φρεντ Πέρι. Έκανε τεράστια καριέρα ως τενίστας. Αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο, αλλά μισήθηκε από τους συμπατριώτες του. Στις μέρες μας οι περισσότεροι τον γνωρίζουν από την εμπορική του φίρμα που ήταν μια απόφαση της… στιγμής κι όχι για τη μεγάλη του καριέρα στον αθλητισμό.
Η ίδια του η ζωή θα μπορούσε να γίνει ταινία ή έστω σήριαλ στο Netflix. Είναι ο πρώτος Βρετανός που κέρδισε τρεις συνεχόμενες χρονιές το Γουίμπλετον (1934,35,36) και οκτώ γκραν σλαμ στην καριέρα του (τρεις φορές το Αμερικάνικο όπεν, κι από μια το Αυστραλιανό και το Ρολάν Γκαρός), αλλά κι ο πρώτος που έγινε επαγγελματίας.
Ήταν όμως και ο άνθρωπος των αντιφάσεων.
Γεννήθηκε στο Στόκπορτ της Αγγλίας το 1909. Ο πατέρας του καλλιεργούσε βαμβάκι. Τα χρόνια εκείνα το τένις ήταν προνόμιο των ευγενών. Η εργατική τάξη έπαιζε ποδόσφαιρο. Ο ήρωας μας αποφάσισε να δώσει διέξοδο στις αθλητικές του ανησυχίες παίζοντας πινγκ πονγκ. Ήταν καλός. Το 1929, στα 20 χρόνια του, στη Βουδαπέστη, αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής!
Τότε, άλλαξε τη μικρή ρακέτα με τη μεγάλη του τένις κι η επιτυχία τον ακολούθησε. Έφερνε λίγο στον… Τσιτσιπά. Θορυβώδης στους αγώνες, προκαλούσε τους αντιπάλους και τάβαζε με τους διαιτητές.
Το κοινό του τένις, άνθρωποι της υψηλής κοινωνίας, τον θεωρούσαν «εισβολέα» στο άθλημα των ευγενών. Ποτέ δεν τον χώνεψαν.
Από τη μια οι επιτυχίες, η προβολή, η καλή ζωή, οι σχέσεις του με σταρ του σινεμά κι από την άλλη η ανάγκη για χρήματα. Το άθλημα, τότε, ήταν ερασιτεχνικό. Το 1936 αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας και να πάει στις ΗΠΑ. Ξέχασε τα μεγάλα τουρνουά κι έδινε αγώνες με χρηματικά έπαθλα. Οι Βρετανοί δεν του το συγχώρεσαν. Το 1939 απαρνήθηκε την πατρίδα του, πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και το 1942 υπηρέτησε στην αεροπορία Στρατού των ΗΠΑ στην… παραμεθόριο περιοχή της Καλιφόρνια!
Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 τον πλησίασε ένας Αυστριακός, πρώην ποδοσφαιριστής που θα του άλλαζε τη ζωή. Του πρότεινε να φορά ένα περικάρπιο που θα εμπόδιζε τον ιδρώτα του χεριού να φτάνει στη ρακέτα και να την κάνει να γλιστρά. Τελειοποίησε την ιδέα κι αποφάσισε να την αξιοποιήσει εμπορικά. Και τότε προέκυψε το ερώτημα:
«Τι σήμα θα βάλουμε στο προϊόν;».
Ο Πέρι ήθελε ένα σωλήνα. Ο Αυστριακός του πρότεινε ένα δάφνινο στεφάνι σαν κι αυτό που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στους Ολυμπιονίκες. Θύμιζε και το έμβλημα της Βρετανίας στους αγώνες του «Ντέιβις Καπ».
Βήμα πρώτο, η προώθηση του προϊόντος.
Ο Πέρι σκέφτηκε να το μοιράζει στους αθλητές του τένις. Σε λίγο τα κορτ γέμισαν με αγόρια και κορίτσια που το φορούσαν και διαφήμιζαν, έστω και άθελά τους.
Βήμα δεύτερο, το 1952, ήταν ένα βαμβακερό μπλουζάκι που θα έδινε ελευθερία κινήσεων στους διαγωνιζόμενους Ακολούθησε την ίδια τακτική. Το μοίραζε στους αθλητές, αλλά σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να έπαιρναν από ένα και οι τεχνικοί της τηλεόρασης που κάλυπταν το «Γουίμπλετον» και τις άλλες μεγάλες διοργανώσεις του αθλήματος. Η τηλεόραση μπορεί να έκανε τα πρώτα της βήματα, αλλά τους αγώνες τους παρακολουθούσαν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη χώρα. Κι οι καμεραμάν ανταπέδιδαν τη χειρονομία κάνοντας κοντινά πλάνα στους αθλητές που φορούσαν το συγκεκριμένο μπλουζάκι. Το νερό είχε μπει στ’ αυλάκι.
Ο Πέρι είχε επιστρέψει στη χώρα του, σχολίαζε για το BΒC τα μεγάλα τουρνουά, είχε κάνει τέσσερις γάμους, είχε άπειρες κατακτήσεις ανάμεσά τους διάσημες ηθοποιούς όπως η Μάρλεν Ντίντριχ, η Τζιν Χάρλοου και η Μπέτι Ντέιβις, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να χριστεί ιππότης από τη Βασίλισσα παρά τις σημαντικές επιτυχίες του. Οι ευγενείς του φέρθηκαν με… αγένεια και δεν ξέχασαν το πόσο τους σνόμπαρε ως αθλητής αρχικά, αλλά και ως επιχειρηματίας στη συνέχεια.
Έζησε μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, σε όλους τους τομείς, αλλά το τέλος του δεν ήταν ανάλογο. Στα 85 χρόνια του, τέτοια μέρα, 2 Φεβρουαρίου του 1995, βρισκόταν στη Μελβούρνη. Γλίστρησε στην μπανιέρα του ξενοδοχείου κι άφησε την τελευταία του πνοή.
Ο γιος του Ντέιβιντ λίγο αργότερα πούλησε την οικογενειακή επιχείρηση σε ιαπωνική εταιρεία.
Ο ίδιος ο Φρεντ Πέρι πάντως αν και Άγγλος ήταν η απόδειξη ότι το «αμερικανικό όνειρο» μπορεί να γίνει πραγματικότητα εάν υπάρχει θέληση και λίγη τύχη κι όχι μόνο στην Αμερική…
Δείτε τον από επίκαιρα της εποχής να κερδίζει το Γουίμπλετον το 1934
