Το 1962 ήταν χρονιά ελληνοϊσπανικής φιλίας. Η πριγκίπισσα Σοφία παντρευόταν τον Μάιο τον διάδοχο του ισπανικού θρόνου Χουάν Κάρλος και κάποιοι σκέφθηκαν να κάνουν… μπίζνες, όχι με τον ίδιο το γάμο, αλλά με το σημαντικότερο τουριστικό προϊόν της χώρας του γαμπρού, εκείνη την εποχή: Τις ταυρομαχίες.
Όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας «Φιγκαρό» που αναδημοσιεύτηκε αρχές Φεβρουαρίου στην «Αθηναϊκή»:
Μπορεί στις μέρες μας η αγάπη και ο σεβασμός προς τα ζώα να κερδίζει καθημερινά έδαφος, αλλά εξήντα χρόνια νωρίτερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Στην Ισπανία ο μεγαλύτερος αδελφός του εμβληματικού προέδρου της Ρεάλ Μαδρίτης Σαντιάγκο Μπερναμπέου που έδωσε και το όνομά του στο γήπεδο της «βασίλισσας» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο Αντόνιο, παλιός ποδοσφαιριστής κι αυτός, μαζί με τρεις Αμερικανούς επενδυτές είχαν ιδρύσει τουριστική εταιρεία, κυκλοφόρησε την πρώτη πιστωτική κάρτα στη χώρα και ανάμεσα στα άλλα διοργάνωνε ταυρομαχίες σε χώρες της Μέσης Ανατολής.
Συνεργάτης τους στην Ελλάδα στον τουριστικό κλάδο, αλλά και στις πιστωτικές κάρτες, ήταν ο Κωνσταντίνος Βορβίας που είχε ξενοδοχείο στο Σούνιο και οργάνωνε κρουαζιέρες, αλλά και ταξίδια αναψυχής.
Αυτός χρίστηκε εκπρόσωπος τους κι ανέλαβε να «τρέξει» το πρόγραμμα «ελληνικές ταυρομαχίες».
Η ισπανική πλευρά θα μετέφερε τα άτυχα ζώα στην Ελλάδα κι αναζητούσε ένα γήπεδο, μια αρένα για να γίνουν οι «παραστάσεις». Η πρώτη κρούση έγινε στον Παναθηναϊκό από τον οποίο ζήτησαν το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας που έμοιαζε περισσότερο με τις αρένες της Ιβηρικής χερσονήσου.
Οι εφημερίδες με ρεπορτάζ κατέγραφαν τις εξελίξεις από τις διαπραγματεύσεις και δημοσίευαν… μαθήματα παρακολούθησης των ταυρομαχιών.
Αντίθετα, στον Παναθηναϊκό, αν και η αμοιβή ήταν μεγάλη, δεν ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Ήθελαν, όμως, η άρνησή τους να έχει κάποια βάση. Κινήθηκαν διπλωματικά αφού τυχόν άρνησή τους μπορούσε να συνδυαστεί με τον επικείμενο γάμο που είχε δημιουργήσει ήδη ψυχρότητα στις σχέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή με το Παλάτι. Μίλησαν με κτηνιάτρους και απάντησαν ότι «η πρόχειρη έρευνα των παραγόντων της ομάδας απέδειξε ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος μόλυνσης των ποδοσφαιριστών. Τα άλογα των ταυρομάχων είναι γέρικα και όταν τους ορμά ο ταύρος συνήθως… κατουριούνται από το φόβο τους. Τα ούρα απορροφώνται από το χώμα και δημιουργούν κίνδυνο για τέτανο. Κίνδυνος υπάρχει κι από το αίμα των ταύρων που ρέει άφθονο στις ταυρομαχίες».
Επικαλέστηκαν, ακόμα, την ακαταλληλότητα του γηπέδου. Ο αγωνιστικός χώρος δεν είναι κυκλικός όπως στις αντίστοιχες αρένες αλλά ορθογώνιος γεγονός που θα δημιουργούσε πρόβλημα ορθής παρακολούθησης στους περισσότερους θεατές κι επιπλέον θα έπρεπε να ξηλωθεί ο χλοοτάπητας. Παράλληλα, διατύπωναν επιφυλάξεις στην πρόταση για ανακατασκευή του μετά το τέλος των «παραστάσεων» επειδή ο χρόνος μέχρι την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων δεν θα επαρκούσε.
Επόμενο γήπεδο που επιλέχτηκε ήταν της Νέας Σμύρνης όπου δεν είχε χόρτο, αλλά οι εξέδρες του, τότε, δεν κάλυπταν όλη την περίμετρό. Οι Ισπανοί υποσχέθηκαν να τοποθετήσουν πρόχειρες ξύλινες εξέδρες, αλλά κι εδώ συνάντησαν την άρνηση των υπευθύνων του Πανιώνιου που επικαλέστηκαν τους λόγους ανάλογους με τον Παναθηναϊκό.
Στη συνέχεια αναζητήθηκε κάποιο κηποθέατρο ή μια μεγάλη αρένα που θα διαμορφωνόταν κατάλληλα με πτυσσόμενες εξέδρες. Οι εφημερίδες της εποχής, όπως το «Έθνος» τήρησαν… ίσες αποστάσεις από το θέμα κι απλώς κατέγραφαν τα γεγονότα.
Μετά την άρνηση των ομάδων χώρος δεν βρέθηκε. Τα κηποθέατρα το καλοκαίρι έκαναν «χρυσές δουλειές», παρουσίαζαν επιθεωρήσεις και μουσικά προγράμματα. Ήταν ένα προσιτό για όλους θέαμα σε μια εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση και διάφορα ριάλιτι, ούτε καραντίνα για να «κλείνει» τον κόσμο στο σπίτι. Το κόστος, πλέον, ήταν υψηλό αφού για την οικονομική επιτυχία των αγώνων θα έπρεπε να προσέλθουν τουλάχιστον 20.000 θεατές. Ο πριγκιπικός γάμος έγινε, αλλά χωρίς ταυρομαχίες…
