Αθήνα, πρωινό 10ης Φεβρουαρίου 1913. Το κρύο τρυπά κόκαλα. Η μικρή πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου παραμένει μεθυσμένη. Εδώ και μήνες οι νίκες του στρατού στο Βαλκανικό μέτωπο έχουν κάνει περήφανους όχι μόνο τους κατοίκους της, αλλά και όλους τους Έλληνες που οι περισσότεροι ζουν έξω από τα γεωγραφικά όρια του μικρού κράτους…
Η Ελλάδα μεγαλώνει, με πόλεμο, με κόπο και αίμα, αλλά μεγαλώνει.
Η Θεσσαλονίκη είναι ήδη ελεύθερη και το νέο στοίχημα λέγεται «Γιάννινα». Η πόλη του Αλί Πασά ετοιμάζεται κι αυτή να δεχθεί τον ελληνικό στρατό, Ακόμα κι ο πρωθυπουργός, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Λευτεράκης για τους οπαδούς του, έσπευσε εκεί για να είναι από τους πρώτους που θα μπει η πρωτεύουσα της Ηπείρου.
Οι δημοσιογράφοι στις εφημερίδες ξενυχτούν για τις έκτακτες εκδόσεις με τα τελευταία νέα του μετώπου. Κι οι εφημεριδοπώλες κάθε τόσο πουλάνε φωναχτά τη πραμάτεια τους.
Σ’ ένα δωμάτιο α’ θέσης στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός ένα 25χρονο παλικάρι, δυό μέτρα, δίνει τη δική του μάχη. Μόνο που είναι άνιση. Οι γιατροί προσπαθούν να τον βοηθήσουν. Ο αντίπαλος είναι σκληρός και ύπουλος. Λέγεται «φυματιώδης μηνιγγίτιδα»!
Ο άρρωστος ψιθυρίζει κάθε τόσο την ίδια φράση
– Γιούρι θα σε νικήσω… Γιούρι θα σε νικήσω.
Η φωνή μπορεί να είναι εξασθενημένη, αλλά ο τόνος της παραμένει αποφασιστικός.
Είναι ο Κωστής Τσικλιτήρας, ο διασημότερος Έλληνας αθλητής. Οκτώ μήνες πριν ήταν Ολυμπιονίκης στη Στοκχόλμη. Τώρα δίνει τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του.
Σεπτέμβριος 1912. Αρχίζει ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος. Τα στρατολογικά γραφεία ανοίγουν για να δεχτούν τους αυριανούς πολεμιστές.
Παρουσιάζεται στην Καλαμάτα. Το Φύλλο Πορείας γράφει «9ο Σύνταγμα, λοχίας 8ου Λόχου Πεζικού». Ρωτά να μάθει περισσότερα κι η απάντηση τον απογοητεύει:
«Πας στη Λάρισα. Θα είσαι στο στρατόπεδο των Τούρκων αιχμαλώτων. Εκεί τουλάχιστον δεν κινδυνεύεις από καμιά αδέσποτη σφαίρα» του λέει κλείνοντας πονηρά το μάτι ένας μόνιμος λοχίας που τον αναγνώρισε.
Βλέπει φευγαλέα τον μικρότερό του αδελφό, τον Σταύρο (Λούλης). Έχει στα χέρια του την εξουσιοδότηση του πατέρα του να καταταγεί εθελοντής για να πάει στη πρώτη γραμμή.
«Σιγά μην περιμένω να με καλέσουν. Έβαλα μια υπογραφή του πατέρα κι ήρθα να καταταγώ. Η Ελλάδα πρέπει να μεγαλώσει» του λέει και τρέχει να καταθέσει το χαρτί χωρίς να τον ρωτήσει που πάει.
Ο Τσικλητήρας ζητά επίμονα μετάθεση στη πρώτη γραμμή. Το στρατόπεδο υποδοχής αιχμαλώτων έχει δουλειά, αλλά δεν είναι αυτό που ονειρευόταν.
Στην Αθήνα ο Πρίγκιπας Νικόλαος υπογράφει το χαρτί της μετάθεσης του Τσικλητήρα. Δεν είναι η πρώτη γραμμή, αλλά η Αθήνα
«Τους Ολυμπιονίκες τους χρειάζεται η πατρίς» παρατηρεί ο Νικόλαος στους συνεργάτες του. Ο ίδιος είναι φίλαθλος, είναι συγγραφέας (υπέγραφε ως Μάρκος Μαρής), είναι ζωγράφος (υπέγραφε ως Νικολά Λεπρένς), οπου και που ασκεί και τα καήκοντά του ως πρίγκιπας!
Ο Τσικλητήρας έρχεται στην Αθήνα και ζητά μετάθεση για την Ήπειρο. Για την πρώτη γραμμή. Όμως τα πρώτα συμπτώματα της αρρώστιας του έχουν εμφανιστεί. Κλείνεται στον Ευαγγελισμό. Ο δρόμος προς το τέλος έχει αρχίσει.
Στη κηδεία του κόσμος πολύς τον έκλαψε. Περισσότερο απ’ όλους η Ηρώ, η γυναίκα που τον αγάπησε και επρόκειτο να παντρευτεί. Δεν πρόλαβε!
Όσο για τον Ελληνικό Στρατό αυτός μπήκε στα Γιάννινα λίγες μέρες αργότερα, στις 21 Φεβρουαρίου…
Ιnfo
Στην Αθήνα το 1906 ήταν 17 χρόνων, 18 στο Λονδίνο και 23 στη Στοκχόλμη.
Στη Σουηδική πρωτεύουσα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με το καλύτερο άλμα του στα προκριματικά (τότε συνυπολογιζόταν). Είχε κάνει Ολυμπιακό ρεκόρ (3μ37), ενώ οι αντίπαλοί του, τα αδέλφια Πλάτ και Μπεν Άνταμς είχαν 3μ36 και 3μ28 αντίστοιχα. Τα άλματα του Έλληνα Ολυμπιονίκη ήταν 3μ30, 3μ24 και 3μ34.
Ο Τσικλητήρας ήταν και ο πρώτος τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού, αλλά λίγους μήνες μετά την ίδρυση των «πρασίνων» αποφάσισε να αφοσιωθεί στον κλασσικό αθλητισμό.
Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας σε αριθμούς
Γεννήθηκε: 30 Οκτωβρίου 1889 στη Πύλο
Πέθανε: 10 Φεβρουαρίου 1913 στην Αθήνα
Ύψος:1μ89
Βάρος:81 κιλά
Σύλλογος: ΠΓΣ
Συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες
1906 (Αθήνα): 6ος στο ύψος άνευ φοράς (1μ30) και 8ος στο μήκος άνευ φοράς (2μ84)
1908 (Λονδίνο): 2ος στο ύψος άνευ φοράς (1μ55) και στο μήκος άνευ φοράς (3μ22)
1912 (Στοκχόλμη): 1ος στο μήκος άνευ φοράς (3μ37) και 3ος στο ύψος άνευ φοράς (1μ55)
Αποτυπώματα…
Ο Βλάσης Γαβριηλίδης στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Ακρόπολις» έγραψε ένα εξαιρετικό άρθρο στο οποίο διαπίστωνε ότι «απέθανε δις ενδόξως».
