Το βράδυ της 28ης Μαρτίου 1969 όσοι άκουγαν στα βραχέα κύματα του ραδιοφώνου την ελληνική εκπομπή του BBC έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Ο μοναδικός Έλληνας νομπελίστας εκείνη τηνμ εποχή, ο Γιώργος Σεφέρης έστελνε μήνυμα στον ελληνικό λαό κατά του καθεστώτος.
Στα δύο λεπτά που κρατούσε το μήνυμά του ο ποιητής προειδοποιούσε για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η παραμονή του καθεστώτος στην εξουσία κι έκλεινε με την ευχή να μη χρειαστεί να ξαναμιλήσει.
Από στόμα σε στόμα διαδόθηκε η είδηση της τοποθέτησης του Γιώργου Σεφέρη. Η ακρόαση ραδιοσταθμών του εξωτερικού ήταν παράνομη αφού η κυβέρνηση δεν μπορούσε να ελέγξει το περιεχόμενό τους.
Όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ελένης Βλάχου που την επομένη του πραξικοπήματος έκλεισε τις εφημερίδες της, έτσι και στην περίπτωση Σεφέρη η τοποθέτησή του προκάλεσε αμηχανία.
Ο ποιητής εκτός από νομπελίστας ήταν καταξιωμένος διπλωμάτης, λέγεται μάλιστα ότι αυτός έγραψε τους λόγους του Βασιλέως Γεωργίου Β’ κατά την Ιταλική επίθεση και στην αποχώρηση της κυβέρνησης από την Αθήνα τον Απρίλιο του ’41. Το μόνο που δεν μπορούσε να του προσάψει κανείς ήταν η κομμουνιστική ιδεολογία.
Οι αναγνώστες των εφημερίδων την επόμενη μέρα πληροφορήθηκαν το γεγονός μέσα από την κυβερνητική αντίδραση. Δεν υπήρξε επίσημη ανακοίνωση, αλλά σχόλια… κύκλων της κυβέρνησης. Όσο για αυτό καθ΄ αυτό το μήνυμα που προκάλεσε την αντίδραση του καθεστώτος μην το ψάξετε. Πολύ απλά δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.
Τότε, δεν είχαν… ανακαλυφθεί οι λίστες τύπου… Πέτσα. Υπήρχε λογοκρισία και μάλιστα αυστηρή. Σε περίπτωση που κάποιος δεν ακολουθούσε τις εντολές της τον περίμενε το Στρατοδικείο και η άρση της ατέλειας χάρτου, η ακύρωση δηλαδή της απαλλαγής του εντύπου από τους δασμούς στο εισαγόμενο δημοσιογραφικό χαρτί.
Οι περισσότερες εφημερίδες καταχώρησαν την υποχρεωτική ανακοίνωση των… κύκλων της κυβέρνησης είτε χαμηλά, είτε χωρίς σχόλια. Μάλιστα οι συντάκτες της ανακοίνωσης ανέφεραν τον ποιητή με το πραγματικό του όνομα (Σεφεριάδης) κι όχι με αυτό που υπέγραφε τα ποιήματά του και τον ήξερε όλος ο κόσμος (Σεφέρης).
Υπήρξε όμως μία που ξεπέρασε τον εαυτό της. Ήταν ένα βραχύβιο έντυπο με το όνομα «Νέα Πολιτεία» που στήριζε το καθεστώς. Κυκλοφορούσε, προφανώς, στηριζόμενο στην οικονομική ενίσχυση από την κρατική διαφήμιση που του δινόταν αφειδώς, εάν κρίνει κανείς από τις σχετικές καταχωρήσεις.
Πρωταπριλιά καλύπτει τη μισή πρώτη σελίδα της με μια… απάντηση, τρόπος του λέγειν, στο μήνυμα του Γιώργου Σεφέρη
Δύο αποσπάσματα προκαλούν ανατριχίλα. Στο πρώτο τον κατηγορεί ότι κινήθηκε από ταπεινά κίνητρα. Επειδή δεν έγινε Ακαδημαϊκός! Δηλαδή ένας ποιητής που πήρε Νόμπελ για το έργο του είχε ανάγκη να γίνει Ακαδημαϊκός; Μα ούτε ο Καζαντζάκης, ούτε ο Σικελιανός και πολλοί άλλοι δεν αξιώθηκαν αυτή την τιμή κι όμως ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να απασχολούν το κοινό με το έργο τους. Αντίθετα πολλοί Ακαδημαϊκοί έχουν ξεχαστεί. Και αυτοί και το έργο τους…
Στο κλείσιμο του σχολίου κορυφώνει την αλητεία προς τον ποιητή. Καλεί τους πνευματικούς φορείς, την ίδια την Ακαδημία, να πάρουν θέση εναντίον του. Κι όλα αυτά ενώ και αυτή η ίδια εφημερίδα δεν καταδέχτηκε να δημοσιεύσει τη δήλωσή του!
Ο ποιητής ξαναγύρισε στη σιωπή του, έστω και σε κατ’ οίκον περιορισμό που του επιβλήθηκε, λίγο αργότερα πέθανε και η κηδεία του μετατράπηκε σε πολική εκδήλωση κατά του καθεστώτος….
