Ήθελε να γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ήθελε να γίνει διάσημος πιανίστας. Προς το παρόν στα 22 του χρόνια απολάμβανε τη ζωή του. Λεγόταν Λύσανδρος Δικαιόπουλος και βρισκόμαστε στα 1938. Πρωτομαγιά.
Ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ εκμεταλλεύονται την αργία και συμφωνούν να δώσουν φιλικό αγώνα.
Απόγευμα στο γήπεδο της Λεωφόρου. Οκτώ χιλιάδες θεατές δίνουν το παρόν. Οι 22 ποδοσφαιριστές ετοιμάζοντας. Ανάμεσά τους ο δεξιός μπακ του Παναθηναϊκού Λύσανδρος Δικαιόπουλος. Στα 22 του χρόνια κυνηγά τα όνειρα για τη ζωή που έχει μπροστά του.
Γόνος σχετικά εύπορης οικογένειας με καταγωγή από τη Σμύρνη, θέλει να γίνει επαγγελματίας πιανίστας και καλός ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής. Οι παίκτες της εποχής στην καλύτερη περίπτωση να έβγαζαν ένα… χαρτζιλίκι.
Ξεκίνησε από τη Δάφνη, πήγε στην ΑΕΚ, δεν τα κατάφερε να γίνει βασικός και από το καλοκαίρι του 1937 έβλεπε το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα παίρνοντας μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό.
Στην εξέδρα η μητέρα και η αδελφή του. Όπως όλες οι μητέρες του κόσμου θα προτιμούσε να γίνει πιανίστας από ποδοσφαιριστής. Προς το παρόν τον θαυμάζει στα γήπεδα, αλλά κι αγωνιά. Οι συμπαίκτες του τον πείραζαν επειδή ως σμηνίτης στο Φάληρο δεν πήγαινε τακτικά στις προπονήσεις.
Ο καλύτερος διαιτητής της εποχής, ο Χατζόπουλος, δίνει το σύνθημα για ξεκινήσει το παιχνίδι. Από την αρχή οι μάχες είναι σκληρές. Ο αγώνας μπορεί να είναι φιλικός, αλλά η ΑΕΚ θέλει να αποδείξει ότι είναι η καλύτερη ομάδα, τουλάχιστον στην Αθήνα. Ο Παναθηναϊκός φυσικά έχει αντιρρήσεις.
Στο 7ο λεπτό ο Δικαιόπουλος και ο Τρύφων Τζανετής της ΑΕΚ διεκδικούν τη μπάλα. Συγκρούονται στον αέρα. Ο Τζανετής έχει προλάβει ν’ απλώσει τα χέρια. Κι αυτό τον σώζει από τα χειρότερα. Ο Δικαιόπουλος όμως πέφτει με τη πλάτη και χτυπά με το κεφάλι στο χωμάτινο, τότε, τερέν. Μένει ακίνητος. Συμπαίκτες, αντίπαλοι, αλλά και ο γιατρός του αγώνα Μαρσέλος τρέχουν να του προσφέρουν πρώτες βοήθειες. Κάποια στιγμή συνέρχεται…
Ο Σύρκος τον αντικαθιστά κι ο άτυχος ποδοσφαιριστής μεταφέρεται με φορείο στα αποδυτήρια. Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι μια τραγωδία αρχίζει…
Μεταφέρεται στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Εκεί ο γιατρός Κούριας διαπιστώνει «κάταγμα βάσεως του κρανίου και διάσειση του εγκεφάλου». Όπως εξηγεί η κατάσταση είναι κρίσιμη. Ακόμη κι αν ζήσει κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα είναι όπως πριν…
Η μάχη για τη ζωή είναι σκληρή. Κρατά δύο μέρες. Στις 3 Μαΐου ο Δικαιόπουλος αφήνει την τελευταία του πνοή. Τον θάβουν την επόμενη μέρα στο Α’ Νεκροταφείο. Η πολιτεία αποφασίζει να δώσει τιμητική σύνταξη στη μητέρα του και να προικίσει την αδελφή του.
Ήθελε να γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής και διάσημος πιανίστας. Τελικά κατάφερε ν’… αποδράσει μικρός από αυτή τη ζωή πριν προλάβει να χαρεί το ένα ή το άλλο ή και τα δύο…
Εκείνη τη χρονιά θάλεγε κανείς ότι μια… κατάρα κυνηγούσε τον Παναθηναϊκό.
Ο Νίκος Χαραλαμπίδης, επίσης ποδοσφαιριστής της ομάδας, προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα. Ο οργανισμός του δεν άντεξε και υπέκυψε.
Λιγότερο άτυχος ο Φάνης Σεϊμανίδης, που σ’ έναν αγώνα με τη Δάφνη έπαθε συντριπτικό κάταγμα στο πόδι κι αναγκάστηκε να διακόψει πρόωρα την ποδοσφαιρική του καριέρα!
