Έκπληκτοι οι αναγνώστες των εφημερίδων στις 12 Ιουνίου 1945 διάβαζαν ένα μονόστηλο του Ριζοσπάστη στην τελευταία (2η) σελίδα του. Αφορούσε τον Άρη Βελουχιώτη κι ήταν η αποκήρυξη του από το Κόμμα. Έγραφε το επίσημο όργανο του ΚΚΕ:
Αυτός ο κομματικός θάνατος του Βελουχιώτη, ίσως, να έπαιξε το ρόλο του, στον δεύτερο, τον βιολογικό του τέσσερις μέρες αργότερα. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε υπογραφεί η Συμφωνία της Βάρκιζας, αλλά η ατμόσφαιρα… μύριζε μπαρούτι. Τις μέρες εκείνες, τον Βελουχιώτη καταδίωκαν δύο τάγματα της Εθνοφυλακής, το 118ο και το 266ο, με πολυάριθμες ομάδες παρακρατικών. Τον είχαν εντοπίσει στις όχθες το Αχελώου ποταμού, στη Μεσούντα, κοντά στη γέφυρα του Κοράκου. Παρά τον ασφυκτικό κλοιό κατάφερε να τον διασπάσει. Ήταν 16 Ιουνίου όταν πήρε στα χέρια του το φύλλο του Ριζοσπάστη με την αποκήρυξη του. Την ίδια στιγμή που έκανε τους γνωστούς ελιγμούς του, αυτοκτόνησε! Πάνω στο πτώμα του σωριάστηκε ο υπασπιστής του Τζαβέλλας (πφραγματικό όνομα Γιάννης Αγγελάτος).
Σύμφωνα με το άγριο έθιμο της εποχής τα κεφάλια των δύο κόπηκαν και κρεμάστηκαν για τέσσερις μέρες σε φανοστάτες της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Τα ακέφαλα σώματα τα περιέφεραν στα χωριά της περιοχής συνοδεία λαϊκών οργάνων!
Οι εφημερίδες της Αθήνας δημοσίευσαν την είδηση για τον θάνατο του Βαλουχιώτη τη Δευτέρα 18 Ιουνίου οι απογευματινές και το πρωί της Τρίτης οι πρωινές.
Οι περισσότερες ήταν αμήχανες στο γεγονός. Ναι, μεν ήταν ο φόβος και ο τρόμος, αλλά δεν ήταν πλέον μέλος του ΚΚΕ. Το Έθνος «φιλοξένησε» την είδηση στην πρώτη σελίδα. Χωρίς σχόλια.
Αντίθετα ο Ασύρματος που είχε διευθυντή τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, μπορεί να είχε κι αυτός το θέμα στην 2η σελίδα, αλλά τις επόμενες μέρες το κάλυψε με επιτόπια ρεπορτάζ.
Ο απεσταλμένος της εφημερίδας έφθασε στη Λαμία και δημοσίευσε δήλωση του Περικλή Κλάρα, αδελφού του Άρη, δικηγόρου στην πόλη που φέρεται να λέει:
«Τέτοιος που ήταν, καλά να πάθει». Ταυτόχρονα στο κύριο άρθρο της εφημερίδας θεωρεί, περίπου, υποκριτική την αποκήρυξη του Βελουχιώτη από το ΚΚΕ.
Την επομένη οι ανταποκρίσεις αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Μιλά ο καπετάν Δράκος (Σωτήρης Δράκος), ο άνθρωπος που έκοψε τα κεφάλια των Βελουχιώτη και Τζαβέλλα και μια 20χρονη γυναίκα από τα Τρίκαλα, η μόνη που ακολουθούσε τους αντάρτες του Βελουχιώτη την οποία παρουσιάζει ως ερωμένη του. Παράλληλα υπάρχει συνέντευξη από την Α.Σ, κατοίκου Αθηνών η οποία κατά το παρελθόν υπήρξε όμηρος του
Ενδιαφέρον έχει η παρουσία του θανάτου του Βελουχιώτη από τον Ριζοσπάστη. Η «είδηση» αποτελείται από λίγες λέξεις στξη 2η σελίδα της εφημερίδας
Το Βήμα παρουσιάζει την είδηση, αλλά στην προμετωπίδα του υπάρχει ένα σχόλιο…
Ας το διαβάσουμε
Όσο για την είδηση κι εδώ τη βρίσκουμε στη 2η σελίδα
Το Ελληνικό Αίμα, υπερσυντηριτική εφημερίδα, αλλά και με αντιστασιακές δάφνες, στέκεται στη δράση του.
Η κεντρώα Ελευθερία, κι αυτή με αντιστασιακές δάφνεςαφού κάνει κριτική στο ΚΚΕ και την πολιτική του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όσοι αγωνίστηκαν στη διάρκεια της Κατοχής είναι πολίτες πρώτης κατηγορίας σε αντίθεση με αυτούς που… λούφαξαν και πολύ περισσότερο όσοι υπηρέτησαν τους κατακτητές.
Διαφορετική προσέγγιση έχει μια ακόμα εφημερίδα του συντηρητικού χώρου, το Εμπρός. Στο κύριο άρθρο του με τίτλο «Σχολή» που υπογράφει ο «Β» (Νικόλαος Βεντήρης) υποστηρίζει ότι υπό άλλες συνθήκες ο Βελουχιώτης θα ήταν εθνικός ήρωας, εάν δεν είχε υπηρετήσει το ΚΚΕ και προχωρά σε παραλληλισμούς με γεγονότα της πρόσφατης, τότε, ιστορίας, όπως ο Μακεδονικός Αγώνας ή οι Βαλκανικοί Πόλεμοι.
Στην ίδια εφημερίδα ο Σπύρος Μελάς ως Φορτούνιο, στάζει χολή, είναι η εποχή που ο κορυφαίος χρονογράφος της εποχής αντιμετωπίζει προβλήματα για τα δημοσιεύματά του στη διάρκεια της Κοτοχής και είχε τιμωρηθεί από την ΕΣΗΕΑ
