Στις μέρες μας το δημοσιογραφικό επάγγελμα περνά κρίση. Ο κόσμος δεν έχει σε εκτίμηση του δημοσιογράφους και πολλοί δημοσιογράφοι δεν έχουν σε εκτίμηση το επάγγελμά τους.
Υπάρχουν όμως και δημοσιογράφοι που έβαλαν το καθήκον όχι προς τη δημοσιογραφία, αλλά προς την πατρίδα πάνω απ’ όλα.
Ένας από αυτούς είναι και ο Κώστας Παπαδάκης. Σήμερα το όνομά του δεν λέει τίποτα. Κι όμως στα 29 του χρόνια το νήμα της ζωής του κόπηκε στο Νεστόριο της Καστοριάς.
Γυρίζουμε πίσω στα 1940 στις πρώτες μέρες του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο Παπαδάκης ήταν ανταποκριτής του συγκροτήματος Λαμπράκη στο Λονδίνο. Απόφοιτος της νομικής, γιός του δικαστικού Μύρωνα προτίμησε την αβεβαιότητα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος από τη σιγουριά του δικηγόρου ή του δικαστή.
Τον Σεπτέμβριο του 1940 το συγκρότημα στο οποίο εργαζόταν τον στέλνει ανταποκριτή στο Λονδίνο. Θα μπορούσε να παραμείνει στην Αγγλική πρωτεύουσα συνεχίζοντας το έργο του και να προσφέρει στην πατρίδα του. Ήθελε όμως κάτι πιο χειροπιαστό. Επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχτηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Στάλθηκε στην πρώτη γραμμή.
Εκεί δεν ξέχασε πέρα από το καθήκον προς την Πατρίδα και την υποχρέωσή του ως δημοσιογράφος. Στις 3 Νοεμβρίου έστειλε, με το ταχυδρομείο, ανταπόκριση στο «Ελεύθερον Βήμα». Εκείνες τις μέρες δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι αποστολές δημοσιογράφων στο Μέτωπο.
Η ανταπόκριση δημοσιεύθηκε στις 13 Νοεμβρίου στην εφημερίδα του αφού τότε έφθασε στα γραφεία της.
Μόνο που η μοίρα κάποιες φορές παίζει άσχημα παιχνίδια. Την επόμενη, ή την μεθεπόμενη, κανείς δεν ξέρει με σιγουριά σκοτώθηκε στο Νεστόριο της Καστοριάς. Η μονάδα του, η 9η Μερχία δέχτηκε βομβαρδισμό στη γέφυρα του Αλιάκμονα. Κι εδώ οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες. Άλλοι υποστηρίζουν ότι σκοτώθηκε από έκρηξη όλμου.
Ήταν οι μέρες που οι μάχες με τους Ιταλούς διεξάγονταν μέσα στο ελληνικό έδαφος. Για πολλούς ήταν οι κρισιμότερες αφού εάν κατέρρεε η πρώτη γραμμή άμυνας η εξέλιξη του πολέμου θα ήταν διαφορετική. Αυτό δικαιολογεί και τη σύγχυση για τη μέρα, αλλά και τις συνθήκες θανάτου του.
Όταν η εφημερίδα του δημοσίευσε την ανταπόκριση όλοι στα μετόπισθεν πίστευαν ότι ήταν ζωντανός και περίμεναν με αγωνία την επόμενη.
Η οικογένειά του ειδοποιήθηκε για το θάνατό του στις αρχές Δεκεμβρίου. Είπαμε οι μάχες ήταν σκληρές, το μέλλον αβέβαιο και όλοι πολεμούσαν.
Η εφημερίδα του ανακοίωσε τον θάνατό του στις 6 Δεκεμβρίου, δηλαδή ένα μήνα μετά. Αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Βάτο Ρεθύμνου στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Εκεί είχε κάνει τα πρώτα του δημοσιογραφικά βήματα με το ψευδώνυμο «Κωστής Πάλμης». Με το ίδιο όνομα εξέδωσε και την πρώτη του ποιητική συλλογή που έμελλε να είναι και η τελευταία.
Η δημοσιογραφική οικογένεια τον θρήνισε. Η συντηρητική Πρωΐα έγραψε:
«…Μεταξύ των νεκρών του ιερού αγώνος κατά του φασισμού κατάγεται και εκλεκτός βλαστός της δημοσιογραφικής οικογένειας, ο Κωστής Παπαδάκης, μέλος της ΕΣΗΕΑ. Εκ πεποιθήσεως εχθρός του φασισμού, ο Κ. Π. εφονεύετο εις το πεδίον της τιμής καθ’ ην στιγμήν τα ελληνικά στρατεύματα, εκδιώξαντα τας φασιστικάς ορδάς από το έδαφός μας, ήρχιζον τη νικηφόρον και απελευθερωτικήν προέλασίν των εντός της Αλβανίας».
Η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, τον τίμησε τον Μάρτιο του 2009 σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον Δήμο Νεστορίου. Το αρχείο του Παπαδάκη μαζί με την πρώτη και μοναδική ανταπόκρισή του, από το Μέτωπο, φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της ΕΣΗΕΑ.
