Η Όπερα της Ρώμης στις 2 Ιανουαρίου 1958 εγκαινίαζε τη χρονιά με μια φιλόδοξη υπερπαραγωγή. Την «Νόρμα» το Μπελίνι. Ένας απαιτητικός ρόλος του λυρικού θεάτρου για την πρωταγωνίστρια Μαρία Κάλλας με τον οποίο αναμετρήθηκε 87 φορές στην καριέρα της.
Στο τέλος της πρώτης πράξης αποχωρεί για το καμαρίνι της. Μάταια το κοινό, ανάμεσά τους ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζιοβάνι Γκρόνκι, όλη η «καλή κοινωνία» της «αιώνιας πόλης» και λάτρεις της όπερας. την περιμένουν για τη δεύτερη πράξη.
Τα ραδιόφωνο μετέδιδε ζωντανά την παράσταση κι έχει διασωθεί η αγχωμένη φωνή του παρουσιαστή, αλλά κι ενός εκπροσώπου του θιάσου που αναγγέλλει: «Για λόγους ανωτέρας βίας η παράσταση θα ματαιωθεί».
Ο Ιταλός πρόεδρος έφυγε αμέσως και δεν άκουσε το πανδαιμόνιο που ακολούθησε. Αποδοκιμασίες, διαμαρτυρίες, με λίγα λόγια χάος.
Στο τρέιλερ της ταινίας του Τομ Βολφ «Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται» υπάρχουν πλάνα και ήχοι από εκείνη την παράσταση.
Οι ιταλικές εφημερίδες απέδωσαν την αποχώρηση της 35χρονης, τότε, ερμηνεύτριας στον εκνευρισμό για χλιαρές αποδοκιμασίες από τα… ορεινά στη διάρκεια της παράστασης. Την ενέταξαν μάλιστα στον έντονο ανταγωνισμό με την δική τους σοπράνο Ρενάτα Τεμπάλντι που λόγω της Κάλλας είχε παραιτηθεί από τη Σκάλα του Μιλάνου.
Η ίδια η Κάλλας υποστήριξε ότι είχε πρόβλημα με τη φωνή της, άλλωστε τον Αύγουστο του ’57 είχε ματαιωθεί την τελευταία στιγμή η εμφάνισή της στο Φεστιβάλ Αθηνών χάνοντας την αμοιβή των 4.500 δολαρίων, ενώ κάτι ανάλογο συνέβη και στη Ρώμη.
Στην παράσταση παρούσα ήταν και η Έλσα Μάξγουελ, η μεγάλη κουτσομπόλα του Χόλυγουντ και φίλη της Κάλλας. Έσπευσε λοιπόν να γράψει σε μια εκατοντάδα και πλέον αμερικανικών εφημερίδων που συνεργαζόταν τα «ανακριβή, γελοία και ηλίθια ρεπορτάζ των ιταλικών εφημερίδων» ανοίγοντας μέτωπο με όλο τον ιταλικό τύπο.
Το θέμα έφθασε και στο ιταλικό κοινοβούλιο όπου για πρώτη φορά Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλιστές διατύπωσαν κοινή άποψη: Ζήτησαν την αποπομπή της Κάλλας από τη Σκάλα του Μιλάνου και την απαγόρευση εμφανίσεων στη χώρα.
Γενικά το 1958 ήταν μια χρονιά με πολλά «πάνω» και «κάτω». Ήταν η χρονιά που εγκατέλειψε τον για δέκα χρόνια σύζυγό της Τζοβάνι Μπατίστα Μενεγκίνι για χάρη του Αριστοτέλη Ωνάση, γνώρισε την αποθέωση ως «Μήδεια» στο Σικάγο και ήρθε σε ρήξη με τον γενικό διευθυντή ης Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Μπινγκ.
