Ανήμερα των Φώτων ένας ανήλικος βοσκός, ο Γιάννης Γκίκας βρίσκει τις σακούλες. Φοβάται να τις ανοίξει. Φωνάζει τον πατέρα του Παναγιώτη και τον συγγενή τους Νίκο Νίκα. Θεωρούν ότι μπορεί να περιέχουν κάποιο θησαυρό από ληστεία κι ειδοποιούν την αστυνομία.
Βρισκόμαστε στα 1931. Η εποχή είναι αθώα τα εγκλήματα, όμως, είναι φριχτά, όπως και σήμερα. Μπορέι να μην υπήρχαν τηλεοπτικές εκπομπές να βομβαρδίζουν το διψασμένο κοινό, υπήρχαν εφημερίδες έτοιμες να κάνουν είδηση την παραμικρή υπόνοια.
Οι απογευματινές εφημερίδες της 6ης Ιανουσαρίου πρόλαβαν την είδηση.
Ο ιατροδικαστής Γεωργιάδης, ολυμπιονίκης της ξιφασκίας στους πρώτους σύγχρονους Αγώνες (1896) κάνει ένα λάθος που θα αποδειχτεί καθοριστικό. Εξετάζοντας το πτώμα αναφέρεται σε «χειρουργικές κινήσεις» στον τεμαχισμό του. Καταφέρνει να σχηματίσει το πρόσωπο και δίνει στη δημοσιότητα αυτή τη φωτογραφία.
Ένας αστυνομικός φίλος του θύματος, τον αναγνωρίζει. Είναι ο Μίμης Αθανασόπουλος, εργολάβος, από το Γαρδίκι Αρκαδίας. Είχε παντρευτεί, πριν αποκτήσει περιουσία ο ίδιος, τη Σοφία (Φούλα) Κάστρου μια καλλονή της εποχής που ζούσε με τη μητέρα της Άρτεμη με σχετική οικονομική άνεση αφού ο πατέρας βρισκόταν στον Καναδά και δραστηριοποιήθηκε στη ζαχαροπλαστική δημιουργώντας σημαντική περιουσία.
Με τη λάθος εκτίμηση του ιατροδικαστή ενοχοποιείται ο φίλος του Αθανασόπουλου, γιατρός στο επάγγελμα, Δημήτρης Καρτσώνης που συλλαμβάνεται και ανακρίνεται.
Εξετάζονται οι κινήσεις του θύματος. Το απόγευμα του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου, πηγαίνει σπίτι του από το οποίο έχει φύγει στις 15 Δεκεμβρίου. Το επισκέπτεται, όχι για μείνει, αλλά για πλύνει τα ρούχα του και να δει τα παιδιά του. Μαζί με τον συγγενή και φίλο του Δημήτρη Καρτσώνη παίρνουν τα τρία παιδιά, την 7χρονη Καίτη, τον Ανδρέα και το αβάπτιστο που αργότερα θα πάρει το όνομα Δημήτρης, να κάνουν βόλτα στο Φάληρο. Επιστρέφουν τα παιδιά και με τον γιατρό συνεχίζουν τη βόλτα τους. Μαζί με τον συνέταιρό του Τάσο Γυφτέα καταλήγουν στο σεπαρέ του Γεμενάκη.
Τι εστί σεπαρέ; Τα κλαμπ με ιδιωτικούς χώρους για παράνομα ζευγαράκια που έκαναν θραύση στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα. Μαζί τους και δύο ερωμένες του Αθανασόπουλου, μάνα και κόρη που θεωρήθηκαν κι αυτές ύποπτες μαζί με τον γιατρό.
Οι εφημερίδες βγάζουν στο δρόμο τους καλύτερους συντάκτες τους για την ανακάλυψη των ενόχων. Μια από αυτές, η «Ελληνική» δίνει και αμοιβή!
Ο Αθανασόπουλος επιστρέφει στο σπίτι του στη μια τα ξημερώματα της Κυριακής 4 Ιανουαρίου. Το κλίμα είναι τεταμένο. Οι ρήξεις με την πεθερά του με την οποία, όπως λέγεται είχε δεσμό, πριν παντρευτεί τη γυναίκα του είναι συνεχείς. Έχει πιει κι αποφασίζει να κοιμηθεί στο σπίτι του κι όχι στο ξενοδοχείο όπως κάνει το τελευταίο εικοσαήμερο. Στην κρεβατοκάμαρα βρίσκεται και η γυναίκα του. Ακούγονται φωνές. Σύμφωνα με τα όσα κατέθεσαν αργότερα Φούλα και η Άρτεμις, το θύμα βίασε τη σύζυγό του παρά φύση. Αυτή το είπε στη μητέρα της και με τη σειρά της ζήτησε από τον ανιψιό της Δημήτρη Μόσκιο που έχει έχει έρθει από την Κεφαλονιά για να ζήσει μαζί τους, να σκοτώσει τον γαμπρό της που εκείνη την ώρα κοιμόταν του καλού καιρού.
Ο Μόσκος, 18 χρόνων, παιδί με πολλά ψυχολογικά προβλήματα πήρε το όπλο, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και πυροβόλησε δύο φορές τον Αθανασόπουλο.
Οι τρεις τους με τη βοήθεια της υπηρέτριας Γιαννούλας Μπέλου προσπάθησαν να κάψουν το πτώμα στο πλυσταριό. Όμως η μυρωδιά της καμένης σάρκας θα τους πρόδιδε. Αποφάσισαν να το τεμαχίσουν. Κι εδώ τη… βαριά δουλειά την έκανε ο Μόσκιος. Τα κομμάτια τοποθετήθηκαν σε δύο μεγάλες σακούλες.
Τότε προέκυψε νέο πρόβλημα. Ποιος θα πετάξει τις σακούλες; Ένας φίλος της πεθεράς που οι εφημερίδες της εποχής τον «βάφτισαν» εραστή, ο Σπύρος Μαγουλόπουλος, σύστησε ένα συγγενή του μεταφορέα που θα μπορούσε να τις ξεφορτωθεί. Ο Αντώνης Μαγουλόπουλος, πήρε για βοήθεια τον Γιώργο Κορναράκη. Το σχέδιο ήταν να εναποθέσουν τις σακούλες στον Κηφισό, να τις παράσερνε το νερό και να καταλήξουν στο Φάληρο. Δυστυχώς για όλους οι δύο σακούλες που ρίχτηκαν στη γέφυρα του Τρίμμη στην περιοχή που ονομαζόταν Κοκκαλάδικα έμειναν εκεί. Το νερό ήταν λιγοστό κι οι σακούλες μπλέχτηκαν σε κλαδιά δέντρων και δεν μετακινήθηκαν. Από εκεί άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι. Η έρευνα της αστυνομίας στο σπίτι του Αθανασόπουλου αποκάλυψε το μαχαίρι, αλλά και την κλωστή με την οποία είχαν ραφεί οι σακούλες.
Οι εφημερίδες εξ αιτίας της σκληρότητας του εγκλήματος έπεσαν με μανία πάνω στις δύο πρωταγωνίστριες. Η όμορφη σύζυγος και η κακιά πεθερά. Το σήριαλ είχε αρχίσει.
Ο Αθανασόπουλος με τη Φούλα είχαν τρία παιδιά. Την Καίτη, τον Ανδρέα και τον Δημήτρη που ήταν και το μόνο που επέζησε. Στην εφημερίδα «Ελεύθερος Άνθρωπος» διαβάζουμε την περιγραφή για την αντίδρασή τους. Ο κίτρινος τύπος στα καλύτερά του.
Η δίκη κράτησε 40 μέρες, έγινε ένα χρόνο μετά. Το δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τις Σοφία (Φούλα), 25 χρόνων και τη μητέρα της Άρτεμη (Τίμη) σε θάνατο που αργότερα έγινε ισόβια, την υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλου (38 χρ.) επίσης σε ισόβια, σε 20 χρόνια τον Δημήτρη Μόσκιο (18 χρ.) και σε 20 μήνες τον Σπύρο Μαγουλόπουλο.
Τι απέγιναν όμως οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης;
Η Φούλα Κάστρου εξέτισε την ποινή της στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί συνδέθηκε με τον διευθυντή των φυλακών που ήταν συγγενής του πρώτου κατοχικού πρωθυπουργού Τσολάκογλου. Αξιοποιώντας ένα διάταγμα του 1941 περί αποσυμφορήσεως των φυλακών επέστρεψε στην ελευθερία. Αργότερα παντρεύτηκε τον συνταγματάρχη Αγαπητό Κομήτη. Πέθανε το 1971.
Η μητέρα της Άρτεμις αποφυλακίστηκε με το ίδιο διάταγμα. Πέθανε το 1956.
Ο Δημήτρης Μόσκιος, νοσηλεύτηκε στο Δρομοκαΐτειο. Εκεί αυτοκτόνησε το 1936.
Η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου. Εξέτισε ποινή 18 χρόνων, αποφυλακίστηκε το 1948 και παντρεύτηκε έναν Κεφαλλονίτη που της γνώρισε η Φούλα.
Από όλη αυτή την ιστορία έμεινε ένα τραγούδι που γράφτηκε αμέσως μετά το έγκλημα. Πούλησε περισσότρερα από 90.000 αντίτυπα και παραμένει το εμπορικότερο σε δίσκους 78 στροφών!
