Υπάρχει μια εταιρία στο Μονακό. Ο τίτλος της είναι: «Εταιρεία Θαλασσίων Λουτρών», ακούγεται εξαιρετικά αθώος για να υποψιαστεί κανείς ότι εκεί κρύβεται ο πλούτος του μικροσκοπικού Πριγκιπάτου.
Γιατί; Μα η εταιρεία με αυτόν τον τίτλο κατέχει όχι μόνο το Καζίνο της περιοχής, αλλά και μια σειρά από πολυτελή ξενοδοχεία! Ουσιαστικά αυτή είναι όλο το κράτος!
Βρισκόμαστε στα 1953. Ο Ρενιέ Γ‘ έχει διαδεχτεί τον παππού του Λουδοβίκο Β’ εδώ και τέσσερα χρόνια. Βρίσκει τα ταμεία άδεια. Ο πόλεμος έχει φέρει ανακατατάξεις στον παγκόσμιο πλούτο. Όσοι δεν έχασαν τα χρήματά τους στη ρουλέτα, τα είδαν να γίνονται… καπνός στις ανακατατάξεις που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήταν ένας ανερχόμενος επιχειρηματίας με ελληνική καταγωγή, αργεντίνικο διαβατήριο και διεθνείς μπίζνες. Μαζί με τον τότε γαμπρό του Σταύρο Νιάρχο άρχιζαν να αγοράζουν μετοχές της εταιρείας. Στα μέσα Ιανουαρίου του 1953 είχε ήδη αποκτήσει τις περισσότερες από κάθε άλλο, τις 300.000 από το ένα εκατομμύριο που κυκλοφορούσαν!
Είχε λοιπόν τον πρώτο λόγο.
Η είδηση έσκασε σαν βόμβα στους παγκόσμιους οικονομικούς κύκλους κι έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν έλεγε τι σκόπευε να κάνει το καζίνο και τα ξενοδοχεία που είχε αποκτήσει στο «βράχο» που αγαπούσε το διεθνές τζετ – σετ.
Διαβάζουμε στο «Βήμα» που αναδημοσίευσε την συνέντευξή του στην Αγγλική «Daily Mail».
Είχε δώσει ένα εκατομμύριο δολάρια, για να στεγάσει τις επιχειρήσεις του. Ούτε καζίνο, ούτε ξενοδοχεία… Μονακό ναυτιλιακές επιχειρήσεις!
Φυσικά κι έλεγε ψέματα. Σαν καλός επιχειρηματίας ήθελε να αποκτήσει κι άλλες μετοχές. Πόνταρε ότι κάποιοι θα φρόντιζαν να τις ξεφορτωθούν όσο όσο. Πριν χάσουν κάθε αξία και γίνουν… χαρτιά.
Αυτό που δεν είπε ο Ωνάση ήταν τι πραγματικά ήθελε να κάνει. Να δημιουργήσει έναν σούπερ ακριβό προορισμό όχι απλά για πλούσιους, αλλά πολύ πολύ πλούσιους. Μια κάστα μεγιστάνων που θα απολάμβαναν έξτρα λαρτζ ανέσεις σε ένα περιβάλλον αντάξιο του πορτοφολιού τους.
Έχοντας ζήσει στην Αμερική όπου μοίραζε εφημερίδες πριν γίνει κροίσος είχε αντιληφθεί από τους πρώτους ότι το «ζεστό χρήμα» βρίσκεται στην απέναντι άκρη του Ατλαντικού.
Λέγεται μάλιστα ότι ο γάμος του Ρενιέ με την Γκρέις Κέλι ήταν μια ιδέα του Ωνάση για να γίνει γνωστό το Πριγκιπάτο στους Αμερικάνους. Η Μέριλιν Μονρόε θεωρήθηκε ελάχιστα καλλιεργημένη. Προτιμήθηκε η οσκαρική Γκρέις Κέλι.
Το καζίνο θα ήταν το… αλατοπίπερο σε ένα αστραφτερό περιβάλλον που θα είχε λάμψη Χόλυγουντ.
Το 1956 η κόρη του αυτοδημιούργητου Ιρλανδού εμπόρου οικοδομικών υλικών Τζον Μπρένταν Κέλι και της γερμανικής καταγωγής συζύγου του Μάργκαρετ Κάθριν Μάγερ, κλήθηκε να παίζει το σημαντικότερο ρόλο της καριέρας της. Και τα κατάφερε θαυμάσια…
Μόνο που Ωνάσης ήταν δύσκολος στους συνεταιρισμούς. Αποκαλούσε τον Ρενιέ σκέτα με το όνομά του κι όχι υψηλότατο. Το βασικότερο ήταν ότι άρχισαν να έχουν διαφορετικό όραμα. Ο πρίγκιπας ήταν καλύτερος στις ραδιουργίες από τον Έλληνα κροίσο και ήξερε να προστατεύει τη δημόσια εικόνα του. Έχοντας κάνει πέρα την αδελφή του που απειλούσε να του πάρει τον θρόνο αποφάσισε να ξεμπερδεύει και με τον «Έλληνα», όπως τον αποκαλούσε υποτιμητικά.
Ήρθε σε συμφωνία με τη Γαλλική κυβέρνηση που πάντα είχε λόγο στα θέματα του πριγκιπάτου (ακόμα και τώρα για να ανεβεί κάποιος στο θρόνο χρειάζεται τη γαλλική έγκριση), δανείστηκε από αυτήν και με νόμο κυκλοφόρησε νέες μετοχές της εταιρείας. Ο Ωνάσης από πλειοψηφία έγινε μειοψηφία και ήρθε σε συμβιβασμό. Πήρε 9,5 εκ. δολάρια το 1966 κι αποχαιρέτησε το Μονακό.
Πρόλαβε όμως να δώσει την αίγλη που είχε ανάγκη η περιοχή. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, λάτρης των τυχερών παιχνιδιών ήταν τακτικός επισκέπτης όχι μόνο του καζίνο στο Μονακό, αλλά και της θαλαμηγού του Ωνάση.
Όμως και ο Ωνάσης δεν έχασε από την επένδυση αυτή. Η αγορά του καζίνο στο Μονακό του έδωσε το κύρος που αναζητούσε για να προωθήσει τις άλλες επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1953 ακόμα και στην Ελλάδα κάποιοι δεν ήξεραν το μικρό του όνομα. Απόδειξη η εφημερίδα «Έθνος» που τον έγραψε… Όμηρο Ωνάση!
