Ήταν μια δύσκολη, έτσι κι αλλιώς στιγμή για τους συγγενείς του 43χρονου γεωπόνου από την Καρδίτσα. Τρία χρόνια νωρίτερα είχε πεθάνει από κίρρωση του ήπατος και η οικογένειά του είχε συγκεντρωθεί στο Γ’ Νεκροταφείο, στην Κοκκινιά, για την εκταφή.
Κάποια στιγμή ένας από τους εργάτες που έπαιρναν μέρος στην εκταφή ρωτά τους συγγενείς:
«Ήταν άντρας ή γυναίκα ο άνθρωπός σας;»
Η απορία του είχε βάση. Στα σπλάχνα του ανθρώπου υπήρχε ένα έμβρυο που δεν είχε αλλοιωθεί.
Η σύζυγος του γεωπόνου, η Βασιλική, λιποθύμησε. Όλοι ταράχτηκαν. Ο αδελφός του νεκρού, πιο ψύχραιμος, ζήτησε να σταματήσουν οι εργασίες μέχρι να ειδοποιηθεί η αστυνομία.
Βρισκόμαστε στα 1952. Ο γεωπόνος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» μετά από νοσηλεία δώδεκα ημερών. Στις 2 Μαρτίου 1949 είχε γίνει η κηδεία του.
Οι αστυνομικοί που έφθασαν, ο αντιεισαγγελέας και ο ιατροδικαστής άρχισαν διερευνούν τη σκοτεινή αυτή υπόθεση.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγγενών οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου ζήτησαν να εξετάσουν το συκώτι που είχε προκαλέσει τον θάνατό του γεωπόνου. Η άδεια δόθηκε και λίγες μέρες αργότερα η ταφή πραγματοποιήθηκε κανονικά.
Ο ιατροδικαστής Βασίλης Κωνσταντέλλος είπε στους αστυνομικούς ότι οι έρευνες έπρεπε να στραφούν προς τον «Ευαγγελισμό» όπου έγινε η νεκροψία. Ενισχυτικό της άποψής ότι κάτι δεν… πήγε καλά ήταν ότι το έμβρυο είχε διατηρηθεί σε φορμόλη, μια ουσία ευρέως διαδεδομένη στα εργαστήρια για τη διατήρηση νεκρών οργανισμών.
Οι αρχές προσπάθησαν να κρατήσουν μυστικό το γεγονός. Ενώ η εκταφή έγινε στις 27 Φεβρουαρίου η είδηση δημοσιεύθηκε μόλις στις 8 Μαρτίου στις εφημερίδες με διάφορες εκδοχές.
Ω, του θαύματος μια μέρα μετά λύθηκε το μυστήριο! Την ίδια μέρα που δημοσιεύθηκε το ρεπορτάζ πήγαν όλοι οι υπεύθυνοι για επιτόπια έρευνα.
Την επομένη υπήρχαν και οι απαντήσεις στα ερωτηματικά. Ο άτυχος γεωπόνος βρισκόταν στο νεκροτομείο του «Ευαγγελισμού». Στο διπλανό δωμάτιο έμενε ένας 50χρονος πρόσφυγας από τη Ρωσία με πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Ο Τύπος της εποχής τον παρουσίασε ως αξιωματικό του ρωσικού στρατού που είχε έρθει στην Ελλάδα μετά την επανάσταση του ΄17. Υπερβολή, αφού ως πρόσφυγας ήρθε στη χώρα σε ηλικία 15 χρόνων! Η σύζυγός του νοσηλευόταν στο Δρομοκαΐτειο και πλέον ζούσε μόνο με την 20χρονη κόρη του. Δουλειά του ήταν να καθαρίζει τον χώρο του νεκροτομείου και να καίει ή να θάβει τα έμβρυα που είχε η νεοϊδρυθείσα την εποχή εκείνη μαιευτική κλινική του νοσοκομείου. Μάλιστα υπήρχε και εσωτερική πόρτα που ένωνε το δωμάτιο που έμενε με την οικογένειά του με τον θάλαμο του νεκροτομείου.
Η ασθένεια της γυναίκας του τον είχε επηρεάσει. Στο δωμάτιο που του είχε παραχωρηθεί υπήρχαν θρησκευτικές εικόνες, αλλά και ανθρώπινα κρανία!
Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ρώσος πρόσφυγας αντί να θάψει ή να κάψει στον κλίβανο το έμβρυο, προτίμησε να το ράψει στα σπλάχνα του γεωπόνου. Λόγω της φορμόλης αυτό διατηρήθηκε σχεδόν ανέπαφο.
Στην εφημερίδα «Έθνος» ο αστυνομικός συντάκτης Σπύρος Λεωτσάκος αφήνει σαφείς αιχμές κατά των υπευθύνων που, προφανώς για να προστατεύσουν τη φήμη του νοσοκομείου, προσπάθησαν να αποκρύψουν το γεγονός.
Στο ίδιο ρεπορτάζ δίνει και μια ακόμα είδηση. Ότι μαζί με το έμβρυο βρέθηκε και ένας ποντικός! Και αυτού η σήψη δεν είχε προχωρήσει. Σαφή εξήγηση ο ιατροδικαστής δεν μπόρεσε να δώσει. Υπήρχαν δύο ενδεχόμενα:
1- Ο ποντικός να αποτελούσε πειραματόζωο που δεν φρόντισε να κάψει ο Ρώσος,
2- Να δηλητηριάστηκε από τη φορμόλη του εμβρύου.
Παρά τη διάσταση που πήρε το θέμα ο υπεύθυνος δεν διώχθηκε ποινικά, αφού ο νόμος δεν προέβλεπε κάποια ποινή σε ανάλογες περιπτώσεις. Μόνο διοικητικές ήταν οι ποινές μπορούσαν να του επιβληθούν επειδή, απλά, δυσφήμισε το νοσοκομείο με την (ή τις…) πράξη του!
*Η κεντρική φωτογραφία είναι από το ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ακρόπολις»
