Οι περισσότερες χώρες στον κόσμο για να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους έδωσαν αγώνες και πλήρωσαν βαρύ τίμημα αίματος. Υπάρχει όμως και μία, ίσως η μοναδική που έγινε ανεξάρτητη με το… ζόρι!
Πρόκειται για τη Σιγκαπούρη, μια χώρα που κατοικείται από Μαλαισιανούς και Κινέζους και στις 9 Αυγούστου 1965 εκδιώχθηκε από την Μαλαισιανή ομοσπονδία που δεν… άντεχε να την συντηρεί!
Σιγκαπούρη σημαίνει στα μαλαισιανά «πόλη των λιονταριών». Την ονόμασε έτσι τον 14ο αιώνα ένας πρίγκιπας από τη Σουμάτρα κατά… λάθος. Στην περιοχή ποτέ δεν ζούσαν λιοντάρια. Το πιθανότερο είναι να είδε μια μαλαισιανή τίγρη και να την πέρασε για λιοντάρι!
Έτσι με ένα παράδοξο άρχισε η ιστορία της χώρας και συνεχίστηκε με πολλά ακόμα έως ότου γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Από το 1824 ήταν βρετανική κτήση και την κατοικούσαν ιθαγενείς μαλαισιανοί και κινέζοι μετανάστες.
Ήταν μια φτωχή χώρα, όπως θα ‘λεγε κι ο Τσιφόρος «οι κάτοικοί της δεν είχαν μαντίλι να κλάψουν» κι οι Άγγλοι που στο μεταξύ είχαν πάψει να είναι παντοκράτορες αποφάσισαν το 1963 να την… ξεφορτωθούν. Η γειτονική Μαλαισία δημιούργησε την Μαλαισιανή ομοσπονδία στην οποία ενσωμάτωσε και άλλες περιοχές και ανέλαβε αυτή το… κόστος συντήρησης του πληθυσμού της. Η απόφαση ήταν πολιτική. Η Κίνα είχε επιρροή στην περιοχή και για να μην γίνει δορυφόρος της με δεδομένο τους πολλούς Κινέζους που έμεναν εκεί αποφασίστηκε να μπει στην ευρύτερη οικογένεια της Μαλαισίας.
Οι Μαλαισιανοί όμως γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανεπάρκεια φυσικών πόρων, η ανεργία, η έλλειψη στέγασης του πληθυσμού, οι διαφυλετικές εντάσεις συν την αύξηση της δημοτικότητας των αριστερών οργανώσεων, αποτελούσαν κίνδυνο για την ασφάλεια της δικής τους χώρας.
Έτσι στις 9 Αυγούστου 1965 αποφάσισαν να την αποβάλλουν από την ομοσπονδία.
Το ισχυρότερο κόμμα στη Σιγκαπούρη ήταν το ΡΑΡ που είχε δεξιά και αριστερή πτέρυγα. Οι διοικούντες σκέφτηκαν ότι αφού έχουν όλες τις τάσεις δεν χρειάζεται να υπάρχουν άλλα κόμματα. Έτσι στις εκλογές που γίνονται το ΡΑΡ κερδίζει όλες τις έδρες στη Βουλή, ενώ φυσικά ελέγχει όλα τα ΜΜΕ.
Μπορεί κατά καιρούς να ασκείται σε διεθνείς οργανισμούς σκληρή κριτική για τις ελευθερίες στη χώρα, αλλά σε αντιδιαστολή η κυβέρνηση που ανήκει στο ίδιο κόμμα, αλλά αλλάζει μόνο πρόσωπα έχει να αντιπαρατάξει τη ραγδαία οικονομική ανάπτυξη.
Σε αυτό βοήθησαν και οι καταστάσεις. Από το 1965 έως το 1975 αποτέλεσε τη βασική βάση ανεφοδιασμού των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Για τις βάσεις χρειαζόντουσαν εργατικά χέρια και πλήθος κατοίκων βρήκαν απασχόληση σε αυτές.
Όταν οι Βρετανοί απέσυραν τις δικές τους στρατιωτικές βάσεις οι ντόπιοι εργαζόμενοι σε αυτές ακολούθησαν προγράμματα μετεκπαίδευσης στη ναυπηγική. Δημιουργήθηκαν ναυπηγία που λόγω των φτηνών εργατικών έκαναν ελκυστικές τις παραγγελίες από άλλες χώρες.
Η Αμερικανική παρουσία έκανε τις κυβερνήσεις να καταλάβουν την αξία των αεροπορικών μεταφορών. Δημιουργήθηκε μεγάλος στόλος που κυριάρχησε στον τομέα αυτό, ενώ στη συνέχεια δημιούργησαν αεροπορική εταιρεία, από τις μεγαλύτερες στον κόσμο για το επιβατικό κοινό.
Γρήγορα η χώρα έγινε μια από τις ασιατικές τίγρεις (οι άλλες είναι η Ν. Κορέα, η Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ) που κυριάρχησαν στην οικονομία της νοτιοανατολικής Ασίας.
Σήμερα η χώρα έχει μεταμορφωθεί. Οι κάτοικοι μπορεί να μην έχουν δημοκρατικό καθεστώς όπως το γνωρίζουμε στη Δύση, αλλά έχουν απασχόληση που πληρώνεται για τα δεδομένα της περιοχής καλά. Με κάτι από λιγότερο από έξι εκ. κατοίκους όπου το 75,2% είναι Κινέζοι, το 13,6% Μαλαισιανοί, το 8,8% Ινδοί και το 2,4% Ευρωπαίοι η χώρα έχει να θυμάται την τιμωρία του 1965 σαν δώρο της τύχης.
