Το 1879 μπορεί να μην υπήρχε Άδωνις Γεωργιάδης και νέο εργατικό νομοσχέδιο, αλλά υπήρχε 12ωρο στην εργασία και σε ορισμένες περιοχές η λεγόμενη «αγγαρεία της Κυριακής», που σήμαινε δύο ώρες δουλειά τη μέρα εκείνη χωρίς αμοιβή.
Δεν υπήρχαν και σούπερ μάρκετ για να αυξάνουν τις τιμές των προϊόντων τους σε κάθε ευκαιρία, αλλά υπήρχε πληθωρισμός και υποτίμηση της δραχμής.
Τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς η υποτίμηση της δραχμής και η αύξηση των προϊόντων έφερε πραγματική μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων που έφθανε το 50%.
Απόγνωση.
Στη Σύρο ανθούσε το εμπόριο που γινόταν κυρίως με τουρκικές λίρες και ρώσικά ρούβλια λόγω της απαξίωσης της δραχμής, αλλά και των εμπορικών σχέσεων με τις δύο αυτές χώρες.
Υπήρχαν και τα ναυπηγεία στο νησί που έφτιαχναν καράβια για τους εφοπλιστές. Μόνο που εκεί οι συνθήκες για τους εργαζόμενους είχαν γίνει εφιαλτικές και η μείωση του πραγματικού εισοδήματός του ήταν η… χαριστική βολή.
Έτσι, στις 14 Φεβρουαρίου γύρω στους 500 εργάτες του Ναυπηγείου Σύρου αποφασίζουν να ιδρύσουν σωματείο με τον τίτλο «Αδελφικός Σύνδεσμος των Ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου».
Δύο μέρες μετά προχωρούν στην πρώτη απεργία.
Ζητούν να μειωθούν οι 12 ώρες εργασίας την ημέρα και να καθιερωθεί η Κυριακάτικη αργεία με παράλληλη αύξηση των μισθών κατά τα 27%. Τότε η Κυριακή ήταν αργία μόνο για το λογιστήριο των Ναυπηγείων. Στην πραγματικότητα οι εργαζόμενοι δούλευαν δύο ώρες χωρίς να πληρώνονται. Ήταν η λεγόμενη «αγγαρεία»..
Η απεργία κράτησε μια εβδομάδα. Εργοδότες και εργαζόνενοι συμφώνησαν να γίνουν αυξήσεις που θα κάλυπταν μέρος του χαμένου, λόγω υποτίμησης της δραχμής μισθού.
Μόνο που η χαρά για την αποδοχή των αιτημάτων δεν κράτησε πολύ. Στα ναυπηγεία άρχισαν να απολύουν αυτούς που είχαν ενεργό συμμετοχή στην απεργία. Το αναφέρει η εφημερίδα «Πατρίς» στις 19 Φεβρουαρίου.
«…επανήλθον εις τα έργα των, με μικράν αύξησιν των ημερομισθίων, ουχί όμως εκείνην ην διά της απεργίας αυτών ήθελαν να επιβάλωσιν». Μόλις όμως επέστρεψαν στη δουλιά τους οι ναυπηγοί άρχισαν να απολύουν τους πρωταίτιους της απεργίας και αρκετούς άλλους, κάνοντας ταυτόχρονα νέες προσλήψεις και καταπατώντας τα συμφωνηθέντα…».
Στις 27 Φεβρουαρίου οι εργάτες των ναυπηγείων κατέβηκαν σε νέα απεργία που κράτησε τρεις με τέσσερις μήνες, χωρίς όμως να υπάρξουν ουσιαστικά αποτελέσματα υπέρ τους.
Πριν σταματήσει η απεργία των ναυτεργατών ξεσπά νέα. Αυτή τη φορά των εργατών των βυρσοδεψείων. Γράφει η εφημερίδα «Πατρίς» της Ερμούπολης για τα επεισόδια που ξέσπασαν στις 19 του μήνα:
«Ομάς χιλίων – περίπου εργατών αφείσα τας εν βυρσοδεψείοις εργασίας της, ήρξατο διατρέχουσα τας οδούς της πόλεως διαμαρτυρόμενη κατά της του νομίσματος μεταβολής. Οι εκδηλούντες επορεύθησαν εις το Νομαρχιακόν κατάστημα, κάτωθεν του οποίου ήρξαντο κραυγάζοντας, ότε ο αξιόλογος Νομάρχης εζήτησεν αυτοίς σαφείς και ει δυνατόν γραπτάς τας αιτήσεις των. Η των εργατών ομάς προχωρεί τότε προς τον ναόν του αγίου Νικολάου, αλλ’ ευθύς, ως εκ μαγείας, τα πράγματα λαμβάνουσι, διάφορον τροπήν. Οι κατά της νέας του νομίσματος αξίας διαμαρτυρούμενοι συμβάλλονται αλλήλοις σύμβασιν απεργίας».
Από τα επεισόδια εκτός από διαδηλωτές τραυματίζεται κι ένας αστυνομικός που δέχτηκε πέτρα στο κεφάλι.Οι τοπικές αρχές είχαν φροντίσει να καλέσουν ενισχύσεις από την Αθήνα. Στο νησί είχαν φθάσει 50 σκαπανείς που προχώρησαν σε συλλήψεις, ενώ μπήκε σε λειτουργεία από τους ιδιοκτήτες απεργοσπαστικός μηχανισμός.
Μόλις όμως οι εργάτες σταμάτησαν την απεργία κι επέστρεψαν στη δουλιά τους, οι εργοδότες έδιωξαν τους οργανωτές της απεργίας. Πολοί από αυτούς υποχρεώθηκαν να πάνε στο εξωτερικό (Κοστάντζα, Οδησσό, Χίο που ήταν τότε τουρκική και Αλεξάνδρεια.
