Το ημερολόγιο έγραφε Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 1968. Ήταν η επόμενη του δημοψηφίσματος για το νέο Σύνταγμα που είχε οργανώσει η δικτατορία. Ο κόσμος είχε πάει στους τόπους που είχαν τα εκλογικά τους δικαιώματα. Την εποχή εκείνη η ενημέρωση του εκλογικού βιβλιαρίου έδειχνε κάτι περιττό, αν όχι ύποπτο. Σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς υπήρχε το αιδαχώρητο.
Το ίδιο και στα τρένα. Ήταν απόγευμα όταν η αμαξοστοιχία 806 ξεκίνησε, στις 15.15 από την Κυπαρισσία με 11 βαγόνια και επιβάτες που στην πορεία έφθασαν τους 1.500. Κανονικά έπρεπε να μεταφέρει 700 καθήμενους επιβάτες, αλλά λόγω της αυξημένης κίνησης υπήρχαν άλλοι τόσοι, ίσως και περισσότεροι όρθιοι που ανέβαιναν στους ενδιάμεσους σταθμούς. Η αναξοστοιχία σταματούσε απ’ όλα τα σημεία αποβίβασης και αναχώρησης που έβρισκε στο δρόμο της μέχρι την Αθήνα.
Στις 16.24 αναχώρησε η ταχεία 804 με τον ίδιο αριθμό βαγονιών και επιβατών. Μόνο που αυτή θα σταματούσε σε επιλεγμένους σταθμούς. Αυτό όδήγησε και στη συμφορά.
Λίγο μετά τις έξι του απόγευμα η πρώτη αμαξοστοιχία αφού αποβίβασε και επιβίβασε στο Δερβένι συνέχισε την πορεία της. Μόνο που λίγο μετά κάποιος επιβάτης τράβηκε το σήμα κινδύνου και ακινητοποιήθηκε.
Η επόμενη αμαξοστοιχία δεν γνώριζε τίποτα. Συνέχιζε την πορεία της κι όταν είδε τα «στοπ» που είχαν τοπθετήσει από την προπορευόμενη ήδη ήδη αργά. Συγκρούστηκε με την ακινητοποιημένη 806. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Το ενδέκατο και δέκατο βαγόνι της ακινητοποιημένης μειώθηκαν σε μήκος κατά δέκα μέτρα! Ουσιαστικά το ένα βαγόνι… μπήκε στο άλλο.
Ακολούθησαν σκηνές αλλοφροσύνης. Πτώματα, ανθρώπινα μέλη, άνθρωποι που φώναζαν για βοήθεια. Οι νεκροί έφθασαν τους 34 και οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 100!
Την επόμενη μέρα έγινε αναπαράσταση του ατυχήματος με κάποιες παλιές αμαξοστοιχίες.
Τι προέκυψε; Μια σειρά λαθών.
Οι υπαλληλοι του ΟΣΕ στην πρώτη αναξιστοιχία έπρεπε να τοποθετήσουν κόκκινα φανάρια σε απόσταση 300 μέτρων για να ειδοποιήσουν την αμαξοστοιχία που ακολουθούσε. Μόνο που τα απαιτούμενα σήματα είχαν τοποθετηθεί σε απόσταση μόλις 70 μέτρων!
Ευθύνες προέκυψαν και για τους μηχανοδηγούς της δεύτερης αναξοστοιχίας. Αποδείχτηκε ότι ταχύτητα έκοψαν μόνο σε μια στροφή της διαδρομής. Ειπώθηκε ότι ένας συνάδελφός τους που ερχόταν με άδεια στην Αθήνα προσφέρθηκε να τους ξεκουράσει.
Όσο για το ποιος τράβηκε το σήμα κινδύνου, αποδείχτηκε ότι ήταν ένας 28χρονος ναύτης από την Αμαλιάδα που υπηρετούσε τη θητεία του Ναυτικό και λιποθύμησε, προφανώς από τους πολλούς επιβάτες που ήταν μέσα στο βαγόνι.
Και τότε, όπως συμβαίνει συχνά και σήμερα το θέμα ξεχάστηκε όχι μόνο από τις εφημερίδες, αλλά και την Πολιτεία.
Υπήρχε όμως και μια ακόμα τραγική ιστορία εξαιτίας της τραγωδίας εκείνης που οδήγησε σε μια ακόμα.
Ο 14χρονος, τότε, Γιάννης Τ. ταξίδευε με τον πατριό του, την μητέρα του και την ετεροθαλή αδελφή του Έλενα. Με την σύγκρουση πήρε αγκαλιά την αδελφή του πετάχτηκε από το τρένο. Αυτή η κίνηση τους έσωσε τη ζωή, ενώ οι γονείς τους σκοτώθηκαν.
Ο πρώτος σύζυγος της μητέρα τους Γιάννης Γ. είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια. Τα παιδιά αφού φιλοξενήθηκαν για λίγο στα σπίτια συγγνενών έστειλαν τον Γιάννη στην Αθήνα ενώ την ¨Ελενα την έδωσαν για υιοθεσία σε ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών.
Ο ενήλικας, πλέον Γιάννης, στην Αθήνα εργάστηκε ως οικοδόμος και στη συνέχεια απασχόλησε την αστυνονία για μικροκλοπές που τον οδήγησαν σε καταδίκη τεσσάρων χρόνων.
Η Έλενα στα 13 της χρόνια έμαθε ότι είχε υιοθετηθεί κι αναζητούσε τον αδελφό της.
Το 1983 ο Γιάννης και η Έλενα έχουν συναντηθεί και έχουν ήδη δεσμό. Στις 11 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς το κορίτσι του ζητά να διακόψουν. Ο Γιάννης την οδηγεί σε ερημική τοποθεσία στα Γλυκά Νερά και την σκοτώνει!
Στις 18 Φεβρουαρίου 1983, συνελήφθη ο Γιάννης και ομολόγησε το έγκλημά του. Ασκήθηκε ποινική δίωξη για τη δολοφονία της αδελφής του, αλλά και για αιμομιξία κατ’ εξακολούθηση. Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας, τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη. Τον Δεκέμβριο του 1990, δικάστηκε σε δεύτερο βαθμό. Οι δικαστές του αναγνώρισαν το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας.
Τα ισόβια έσπασαν και τελικά έμεινε 21 χρόνια στη φυλακή.
Η ιστορία, μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη, τόσο στην «Ανατομία Ενός Εγκλήματος», με τον τίτλο «Σχέσεις Αίματος», όσο και στη «10η Εντολή», με τίτλο «Ένοχο Μυστικό». Όπως μάλιστα αποκάλυψε σε συνέντευξή του ο δημιουργός της «10ης Εντολής» και σκηνοθέτης πολλών επεισοδίων της «Ανατομίας Ενός Εγκλήματος» Πάνος Κοκκινόπουλος, η ηθοποιός Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, επιβιβάστηκε μία μέρα σε ταξί που οδηγούσε ο Γιάννης Τσούτσικος. Είχε αποφυλακιστεί και εργαζόταν ως ταξιτζής. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», της είπε. «Εκείνος που κάνατε την ιστορία του επεισόδιο» (!), αφήνοντάς την έκπληκτη και κατατρομαγμένη. Η Κ. Καραμπέτη, δεν είχε πρωταγωνιστήσει στο συγκεκριμένο επεισόδιο της «Ανατομίας Ενός Εγκλήματος», αλλά σε πολλά άλλα…
Για να επιστρέψουμε στα της σιδηροδρομικής τραγωδίας έρευνα του 2018 του Mediterranean Institute for Investigative Reporting (MIIR) βασισμένη σε στοιχεία του Οργανισμού Σιδηροδρόμων της Ευρωπαικής Ένωσης (ERA), η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. όσον αφορά τον αριθμό θανάτων από σιδηροδρομικά ατυχήματα σε αναλογία με την έκταση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας.
