Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ έμεινε στην ιστορία ως ο διασημότερος δραματουργός όλων των εποχών. Αποτέλεσε μία προσωπικότητα που επηρέασε σφόδρα την λογοτεχνία, το θέατρο και τον πολιτισμό, όσο κανείς άλλος από τον μεσαίωνα, την εποχή της Αγγλικής Αναγέννησης και μετά.
Σήμερα, 408 χρόνια μετά τον θάνατο του (23/4/1616), το αποτύπωμα που ο σπουδαίος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός άφησε στην ανθρωπότητα, παραμένει ανεξίτηλο. Οι μύθοι γύρω από την θυελλώδη ζωή της θεατρικής ιδιοφυίας δεν έχουν επιβεβαιωθεί ιστορικά, καθώς δεν υπάρχουν πολλά καταγεγραμμένα γεγονότα.
Ο Σαίξπηρ γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1564 στο Stanford της Αγγλίας από εξέχουσα οικογένεια, ενώ φημολογείται ότι μαθήτευσε στο Stanford Grammar School όπου διδάχτηκε Λατινικά και έκανε ήδη τις πρώτες του μεταφράσεις, από έργα αγαπημένων του συγγραφέων. Στα 18 του παντρεύτηκε την αγαπημένη του Αν Χάθαγουεϊ (συνωνυμία με την σύχρονη ηθοποιό), των οποίων η ένωση έφερε τρία παιδιά. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι τα πιο πολλά ποιήματά του ήταν για την σύζυγό του, αφού είχαν ως κεντρικό θέμα τον έρωτα και την απώλεια.
Παρά τον έντονο δεσμό που είχε το ζευγάρι, ο Σαίξπηρ αφήνει την οικογένειά του και ξεκινάει καριέρα στο θέατρο στην πόλη του Λονδίνου, όπου παρουσιάζει τα έργα του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1590, φτάνει στο απόγειο της καριέρας του, έχοντας δημιουργήσει σημαντικά ιστορικά δράματα, τραγωδίες, κωμωδίες και ποιήματα που καθήλωσαν, όπως ο «Ερρίκος ΣΤ’», ο «Ριχάρδος Γ’» ή η πιο διάσημη παγκοσμίως δουλειά του, το αριστουργηματικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».
Εκείνη την εποχή βιώνει την απώλεια του γιου του Άμνετ σε ηλικία 11 ετών, γεγονός που τον οδήγησε στο να γράψει τα πιο σκοτεινά δράματά του. Αργότερα κοντά στο 1603, έρχεται και ο Οθέλλος. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε πίσω στην γενέτειρά του, όπου και πέθανε στις 23 Απριλίου του 1616, ακριβώς 52 χρόνια μετά τα γενέθλιά του. Εμπλούτισε μέσα από τα έργα του την αγγλική Γλώσσα. Χάρισε μοναδικούς τρόπους χρήσης λεξιλογίου (1,700 αγγλικές λέξεις τουλάχιστον είναι δικά του δημιουργήματα) για να εκφράσει έννοιες όπως η ελπίδα, η ζήλια, η αγάπη, η θλίψη, αλλά και πολλές από τις φράσεις του καθόρισαν τον τρόπο που μιλάμε σήμερα.
Από τις πρώτες μόλις παραστάσεις του είχε φανεί ότι το θέατρο δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Η επιρροή του Σαίξπηρ φαίνεται στα πάντα, από τις τεχνικές διαλόγου μέχρι τις προσδοκίες και την συμπεριφορά του κοινού μέσα στο θέατρο. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι τα περισσότερα χαρακτηριστικά της σύγχρονης αφήγησης οφείλονται σε εκείνον. Ο Σαίξπηρ ως εφάμιλλος των αρχαίων ποιητών, παρουσιάζει στις τραγωδίες του γεγονότα ίδιας βαρύτητας, αλλά με απόλυτα εξανθρωπισμένους ήρωες, που έχουν αμφιβολίες, δειλιάζουν, φοβούνται και αντιδρούν όπως θα έκαναν όλοι στην πραγματική ζωή.
Στην τραγωδία του Άμλετ, η ιστορία θυμίζει αυτή του Ορέστη: Ο νεαρός πρίγκηπας πρέπει να πάρει εκδίκηση για τον πεθαμένο πατέρα του, αφού ο θείος του παρουσιάζεται να τον έχει δολοφονήσει για να πάρει τον θρόνο. Ωστόσο, σε αντίθεση με το αρχαίο δράμα, ο Άμλετ φοβάται, δεν είναι σίγουρος για το αν ο ίδιος είναι καλός ή κακός, δεν πιστεύει ούτε στα ίδια του τα μάτια, ακροβατεί ανάμεσα στην τιμιότητα και την δειλία και δεν τολμάει να σκοτώσει τον εχθρό του σε μια ευάλωτη στιγμή, όταν του παρουσιάζεται η ευκαιρία.
Στην σκηνή παρουσίαζε πρόσωπα «γκρίζα», αληθινά, που μπορεί το πλήθος να συμπονέσει, να ταυτιστεί ή να μισήσει και όλα αυτά οδηγούν σε μία μετάβαση που κάνει την τέχνη του θεάτρου να βάλει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Στο πιο σύγχρονο θέατρο, όπως σε έργα του Τένεσι Γουίλιαμς ή του Ευγένιου Ο’Νηλ, η αφήγηση γίνεται καθημερινή, αφορά πραγματικά προβλήματα του απλού ανθρώπου, εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις, τους οικογενειακούς ή ερωτικούς δεσμούς και τα όνειρα των χαρακτήρων. Η σύνδεση ανάμεσα στην αρχαία και κλασσική αφήγηση και τον σύγχρονο κόσμο της τέχνης, το θέατρο, τα βιβλία, το σινεμά, βασίστηκε σημαντικά στο έργο του Σαίξπηρ.
Πηγή: monopoli.gr
