Τι είναι η σημαία; Την απάντηση έδωσε ένας σπουδαίος νομικός και λογοτέχνης, ο Εμμανουήλ Λυκούδης (1811-1926), σε κείμενο που δημοσίευσε υπό τον τίτλο «Η σημαία».
- Γράφει ο Ελευθέριος Σκιαδάς
Εκεί αναφέρει πως την πατρίδα, τη γλυκιά μητέρα όλων μας, τη βλέπουν τα μάτια μας. Διότι την υψηλή της έννοια, την άυλη και ασύλληπτη, την ενσαρκώνει και τη φέρνει μπροστά στα μάτια των παιδιών της το σύμβολο της πατρίδας, η σημαία. Όπως την άυλη του Θεού υπόσταση ενσαρκώνει η εικόνα του, όπως ο σταυρός είναι το αγιασμένο σύμβολο του χριστιανού, έτσι και η σημαία παριστάνει τη θρησκεία της πατρίδας. Διότι η πατρίδα παίρνει σάρκα στη σημαία. Διότι το σύμβολο αυτό είναι σύμβολο κυριαρχίας και δόξας και της ισχύος της πατρίδας το έμβλημα.
Η σημαία είναι η μακρά Ιστορία της Ελλάδας, ο σταυρός που συμβολίζει τα μαρτύριά της, η παρήγορη και φωτεινή ελπίδα του εθνικού μέλλοντος. «Ο,τι σκέπεται υπό την Σημαίαν είνε Πατρίς» έγραφε ο Εμμ. Λυκούδης, γιος του καταγόμενου από την Κέρκυρα Στυλιανού Π. Λυκούδη και της Κρητικιάς Μαρίας Εμμ. Κυδωνάκη – Καλλέργη. Στον πεζό αυτόν ύμνο του για τη σημαία μάς αναφέρει πως είναι εξόχως ωραία, όσο ωραία είναι και η μητέρα. Έφτανε στο σημείο να σημειώνει πως αποπνέει άρωμα η ελληνική σημαία, διότι έχει το γλυκύτατο χρώμα του μυροβόλου ουρανού και το λευκό του μυρωμένου κρίνου – «Ουρανοχρωματισμένη και σαν κρίνο αγρού λευκή», όπως έγραψε ο ποιητής.
Ποιος ήταν, όμως, πράγματι ο λογοτέχνης που είχε σφυρηλατημένη την ψυχή του με το πατριωτικό αμόνι; Η ιστορία της οικογένειας Καλλέργη, όπως προκύπτει από το οικογενειακό αρχείο που φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος, ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια. Απόγονοι της οικογένειας εγκαταστάθηκαν τον 17ο αιώνα σε Κεφαλλονιά και Ζάκυνθο. Ένας κλάδος της οικογένειας μετακινήθηκε από τη Ζάκυνθο προς την Κέρκυρα και τη Βενετία. Ο Εμμανουήλ Λυκούδης γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1849. Πήγε σχολείο στη Χαλκίδα και στον Πειραιά. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, απ’ όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1872.
Το 1875 εισήλθε στο δικαστικό σώμα υπηρετώντας στην Ερμούπολη, στην Άμφισσα, αλλά και στο Εφετείο Αθηνών από το 1888. Διετέλεσε νομικός σύμβουλος του κράτους (1896-1905) και της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος έως τον θάνατό του. Το διάστημα 1905-1917 δικηγορούσε διατηρώντας δικηγορικό γραφείο με τον Τηλέμαχο Κοντό. Παρακολουθούσε από κοντά την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα.
