Η εκδήλωση για τα 111 χρόνια ζωής του Άρη Θεσσαλονίκης, ήταν λαμπρή, αφού στο κατάμεστο Παλέ Ντε σπορ, βραβεύτηκαν πρώην αθλητές, παράγοντες, στελέχη της ομάδας, που μίλησαν στον κόσμο, έστειλαν μήνυμα ενότητας όλου του συλλόγου και μάλιστα μπροστά σε πολλά μικρά παιδιά, γιατί «Άρη μου, το μέλλον σου, είναι τα παιδιά στην κερκίδα», όπως έχουν πει…
Οι πιο συγκινητικές στιγμές, εκεί που «λύγισαν» όλοι και αμέσως μετά, φώναξαν συνθήματα, ήταν μόλις ανέβηκαν στην εξέδρα οι γονείς του Άλκη Καμπανού, που δολοφονήθηκε πριν τρία χρόνια και ο πατέρας του Δημήτρη Ασλανίδη, ο Παύλος, που έχασε το παιδί του στα Τέμπη.
Εκεί, εκτοξεύθηκαν τα συναισθήματα και το χειροκρότημα έγινε πιο δυνατό.
Ο Αριστείδης Καμπανός, ο πατέρας του Άλκη, ανοίγει σήμερα την καρδιά του στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», μετά από αυτή τη σπουδαία εκδήλωση, μιλώντας για τον γιο του, για τον κόσμο του Άρη, αλλά και για την δική του προσπάθεια.
Κύριε Καμπανέ, ήταν μια συγκλονιστική στιγμή, όταν πήρατε το μικρόφωνο και μιλήσατε στον κόσμο, εσείς και η σύζυγός σας, η κυρία Μελίνα…
Ευχαριστούμε τον Άρη για την εκδήλωση, ευχαριστούμε τον κόσμο του Άρη, γιατί αυτά τα χρόνια, από την ημέρα δολοφονίας του Άλκη, σέβεται και τιμά τη μνήμη του παιδιού μας, σε κάθε εκδήλωση και πλέον, ο Άλκης Καμπανός έγινε Άλκης της Ελλάδας, φωτίζοντας τα μυαλά των νέων οπαδών, προκειμένου να μην συμβαίνει το παραμικρό στα γήπεδα και να αλλάξει η αθλητική και οπαδική παιδεία στην Ελλάδα.
Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό;
Πρέπει να το πετύχουμε, κάνω κι εγώ την προσπάθειά μου, με συνεχείς επισκέψεις σε σχολεία από την ημέρα που μου εμπιστεύθηκε αυτό τον ρόλο ο πρώην περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Τζιτζικώστας. Πηγαίνω στα σχολεία, μιλάω με τα παιδιά, τους αφήνω να μου πουν τι αισθάνονται μέσα στο γήπεδο και προσπαθώ να τους περάσω το μήνυμα ότι είμαστε αντίπαλοι για 90 λεπτά, αλλά μόνο για την ομάδα μας, να κερδίσει, τίποτε άλλο, βλέπω ότι τα παιδιά καταλαβαίνουν, έχει βελτιωθεί πάρα πολύ το επίπεδο και ειδικά στα παιδιά δημοτικού και γυμνασίου, μπορείς να περάσεις μηνύματα, αρκεί να βοηθήσουν και από το σπίτι τους.
Όταν φωνάζουν το σύνθημα για τον Άλκη, τι αισθάνεται ο πατέρας του;
Ότι είναι κάπου δίπλα, ότι ακούει τον κόσμο και είμαι βέβαιος ότι χαίρεται από εκεί που βρίσκεται, γιατί τον θυμούνται πάντα. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τον φέρουμε πίσω, του αφαίρεσαν άδικα τη ζωή οι δολοφόνοι, αλλά είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος του Άρη, όπως και όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ, αλλά θα πρέπει να συμβάλλουν όλοι, ώστε να μην ξαναζήσει ελληνική οικογένεια, το δράμα που ζει η δική μας οικογένεια. Εγώ θα κάνω τα πάντα γι αυτό, ας κάνουμε όλοι κάτι, μπορούμε εάν το θέλουμε…
