Την άνοιξη, το πρώτο lockdown συνοδεύτηκε με φόβο και άγχος, αλλά και με την ελπίδα να περιορίσουμε τον ιό. Καθώς ξεκινά η δεύτερη φάση περιοριστικών μέτρων, η κούραση, η κατάθλιψη, η θλίψη ενδέχεται να πάρουν θέση στον ψυχισμό μας.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ψυχικής υγείας, το δεύτερο κύμα περιορισμού τείνει να είναι χειρότερο από το πρώτο. Γιατί;
Οι πνευματικοί και φυσικοί πόροι δεν είναι ίδιοι. Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν ήταν αυτό που είχαμε φανταστεί, η επιστροφή στην εργασία ήταν δύσκολη, οι οικονομικοί πόροι έχουν μειωθεί για πολλούς και η αλλαγή των καιρικών συνθηκών δεν παρέχει την ενεργειακή ευεξία της άνοιξης.
Είναι σαν να μας είπαν να ξαναξεκινήσουμε ένα μαραθώνιο, όταν δεν έχουμε ανακάμψει από τον προηγούμενο: η απόδοση είναι αμφιλεγόμενη.
Ο άνθρωπος, για να εκτιμήσει τα ψυχικά του αποθέματα, συγκρίνει τον εαυτό του είτε με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο είτε με την προσωπική του εμπειρία σε προηγούμενη κατάσταση. Με αυτή τη σκέψη, βλέπουμε πως είμαστε «λίγο λιγότερο». Θα ήταν απατηλό λοιπόν να περιμένουμε τα ίδια αποτελέσματα σε μία πιο δαπανηρή κατάσταση.
Εκτός από τα αισθήματα κόπωσης, αδυναμίας και εξάντλησης, πολλοί είναι εκείνοι που νιώθουν θυμό για τις νέες αποφάσεις περιορισμού.
Ο Adrien Chignard, οργανωτικός ψυχολόγος στον εργασιακό και επιχειρηματικό τομέα, αναφέρει ότι ο θυμός έχει μια λειτουργία: μας ωθεί να πολεμήσουμε ενάντια στη δύναμη της αντιληπτής αδικίας. Είναι όμως δυνατό να επιδιορθωθεί αυτή η αδικία;
Αυτές τις μέρες, η προσπάθεια να παραμείνουμε ήρεμοι και αισιόδοξοι φαντάζει ήδη αποτυχημένη. Όπως στη μέση της ερήμου φαντάζει φυσιολογικό να κάνει ζέστη, παρόμοια στη μέση μίας πανδημίας είναι φυσιολογικό να είμαστε λίγο θλιμμένοι.
Η αντίσταση των επώδυνων αισθημάτων του δεύτερου lockdown και η προσπάθεια για συναισθηματικό έλεγχο ενισχύει τα οδυνηρά συναισθήματα.
Απόδειξη είναι ότι όταν προσπαθούμε να σταματήσουμε να είμαστε θυμωμένοι για κάτι, καταλήγουμε να είμαστε περισσότερο θυμωμένοι που δε μπορέσαμε να ελέγξουμε το θυμό.
Αυτή τη στιγμή χρειάζεται να είμαστε ευγενικοί απέναντι στον εαυτό μας. Το πρώτο lockdown μας βρήκε περισσότερο συνδεδεμένους από ποτέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όμως, η σύγκριση του εαυτού με φιλτραρισμένα ιδανικά είναι από μόνη της καταθλιπτική. Ας φροντίσουμε να παραμείνουμε περισσότερο φυσικά συνδεδεμένοι με άτομα που υπάρχουν.
Αυτός ο περιορισμός μας βρίσκει με λιγότερους πόρους, επομένως είναι φυσικό να χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να επιτύχουμε περισσότερη ηρεμία.
Σημείωση: Το παρόν άρθρο αποτελεί προϊόν ενημέρωσης. Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθίσταται ο ρόλος της ψυχοθεραπείας και της ατομικής ψυχολογικής υποστήριξης.
Βαχαβιώλου Φλωρεντία
Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπεύτρια
