Η διαφαινόμενη συμφωνία παράτασης της εκεχειρίας αποδεικνύει πολλά στους φαντασιόπληκτους που πίστεψαν ότι το Ισραήλ είναι για τις ΗΠΑ κάτι περισσότερο από μόχλευση για να επιτύχουν τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά τους σχέδια. Το θετικό και ταυτόχρονα αρνητικό της διακυβέρνησης Τραμπ είναι ότι δεν διαθέτει μόνιμους φίλους και εχθρούς. Λειτoυργεί αποκλειστικά σε όρους κόστους – οφέλους. Οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα πρόβλημα να υποβαθμίσουν σε ένα βαθμό την σχέση τους με το Ισραήλ εάν αυτό σημαίνει ότι αμερικανικές εταιρείες είτε άμεσα είτε έμμεσα μέσω αραβικών κρατών επενδύσουν για την ανοικοδόμηση της περιοχής και φυσικά εάν υπάρξει διαπιστωμένη αποπυρηνικοποίηση του Ιράν. Το ίδιο ισχύει και για το πετρέλαιο. Οι διαρροές για εναλλακτικούς δρόμους μέσω αγωγών λειτουργούν ως καθεστώς πίεσης για το Στενό του Ορμούζ.
Η κυριότερη διαφωνία ΗΠΑ-Ισραήλ εν αναφορά των μεσοπρόθεσμων στόχων της εκεχειρίας είναι ο ίδιος ο Λίβανος. Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι δεν έπρεπε να συμπεριληφθεί καθόλου στην συμφωνία εκεχειρίας. Υπό την δική τους σκοπιά έχουν δίκιο αφού η παρούσα κυβέρνηση του Λιβάνου επιχειρεί να εδραιώσει τον εαυτό της αποσυνδεόμενη από τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τεχεράνης μέσω της Χεζμπολάχ. Το αντάλλαγμα που παραχωρείται στο Ιράν για να προχωρήσουν οι μακροπρόθεσμοι στόχοι των ΗΠΑ είναι ο περιορισμός της ελευθερίας δράσεως του Ισραήλ στον Λίβανο. Και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες υποχωρήσουν στη σύνδεση της εκεχειρίας με τον Λίβανο, το Ιράν θα έχει αποδείξει δύο πράγματα ταυτόχρονα ότι η περιφερειακή του ισχύς επέζησε του πολέμου και ότι μπορεί να περιορίσει την ελευθερία δράσης του Ισραήλ μέσω της Ουάσινγκτον. Και εδώ έγκειται το κρυφό και υπαινικτικό μήνυμα στην διάσταση της στρατηγικής. Ο συναλλακτικός τρόπος μέσω του οποίου προωθούνται τα μακροπρόθεσμα σχέδια των ΗΠΑ συγκρούεται με τον «αξιακό» του Ιράν που είναι η με κάθε τρόπο προστασία των αντιπροσώπων του.
Και πάνω σε αυτήν την διαδικασία θα κριθεί η αποτελεσματικότητα της κάθε στρατηγικής. Ιδίως όταν εισέλθει επισήμως στην εξίσωση η δημιουργία του επενδυτικού ταμείου ανοικοδόμησης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επιδιώξουν να συμμετάσχουν σε ένα μελλοντικό πολιτικό πυρηνικό πρόγραμμα στο Ιράν, καθώς και να οικοδομήσουν κοινά συμφέροντα στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, επενδύσεις στην εξόρυξη, ακόμα και την αγορά πολιτικών αεροσκαφών. Πρόσφατη διατύπωση στο υπό διαμόρφωση προσχέδιο μνημονίου συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών κάνει λόγο για ένα πιθανό επενδυτικό ταμείο ύψους 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αν και τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα. Σε αυτό το κομμάτι θα δοκιμαστούν πολλά.
Παράλληλα όμως το Ισραήλ παραμένει ο άγνωστος «Χ». Στρατιωτικά πιο κυρίαρχο από ποτέ στην Μέση Ανατολή αλλά ταυτόχρονα όχι ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη των Συμφωνιών του Αβραάμ. Δεν έχει παίξει το τελευταίο του χαρτί. Το Ισραήλ είναι για τις ΗΠΑ το κράτος που τους κάνει την βρώμικη δουλειά όποτε θελήσουν να διαπραγματευτούν στην Μέση Ανατολή. Το ερώτημα είναι εάν το Ισραήλ θα συνεχίσει να αποδέχεται αυτόν τον ρόλο. Ήδη φωνές μέσα στο Ισραηλινό κοινοβούλιο ασκούν κριτική στον Νετανιάχου πως έκανε το Ισραήλ παράρτημα των ΗΠΑ.
Το δε Ιράν χρησιμοποιεί την τρέχουσα εκεχειρία για να ανακατασκευάσει τη στρατιωτική του βάση. Παρόλα αυτά, η στρατιωτική του βάση για να αποκατασταθεί θα χρειαστούν πολλά δισεκατομμύρια. Και αυτά είναι λεφτά που θα αποστερηθούν από τον ιρανικό λαό μεγάλο μέρος του οποίου μισεί το καθεστώς. Όσον και εάν κάποιος θελήσει να εστιάσει στα αρνητικά και στις αποτυχίες των ΗΠΑ στο Ιράν, το καθεστώς βρίσκεται αποδυναμωμένο από τον πόλεμο. Το ίδιο και η Κίνα, η αποστασιοποίηση της οποίας από το μέτωπο συνεκτιμάται εξόχως αρνητικά από τα αραβικά κράτη που εμπέδωσαν ότι η αντιστάθμιση ρίσκου είναι δυτική έννοια.
Δείτε επίσης:
Ο Νταβούτογλου εξηγεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και επαναφέρει τη συζήτηση για το Αιγαίο
ΑΠΕ και κυβερνητικός ενεργειακός καιροσκοπισμός
Ενας φοβερός φάκελος «υγείας» που μας έδωσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης…
