Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός που υποφέρει περισσότερο είναι ο ιρανικός λαός. Μεγάλο μέρος της «νομιμοποίησης» του πολέμου χάνεται, όταν δεν επιτυγχάνεται στην οντολογική διάσταση, την ανατροπή καθεστώτος.
Εάν ισχύει ότι το τηλεφώνημα του Ερντογάν στον Τραμπ για του Κούρδους του Ιράν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην μη ενεργοποίηση των Κούρδων τότε ενδεχομένως υφίσταται σχέδιο τορπιλισμού της Χεζμπολάχ μέσω της Συρίας αφήνοντας τους Σουνίτες να ανταγωνιστούν τους Σιίτες συγκεντρώνει ισχυρές πιθανότητες τουλάχιστον ως διαπραγματευτικό όπλο των ΗΠΑ.
Οι αντικειμενικοί στόχοι των ΗΠΑ ήταν η αποπυρηνικοποίηση του Ιράν και η συνδιαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Η αποσύνδεση των σχέσεών του με τρομοκρατικές ομάδες ήταν επίσης ένας στόχος που κάλυπτε, όμως, περισσότερο τις ανάγκες του Ισραήλ.
Η στρατιωτική επικράτηση των ΗΠΑ κατά κράτος δεν οδήγησε σε μία συνολική στρατηγική νίκη που να έχει αποτυπωθεί σε επίπεδο παράτασης εκεχειρίας.
Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί εδώ, όμως, είναι ότι εφόσον η στρατιωτική νίκη ήταν κατά κράτος τί ήταν εκείνο που οδήγησε τον Τραμπ να μην την κεφαλαιοποιήσει;
Μία απάντηση που δίνεται είναι ότι ο πληθωρισμός εντός των ΗΠΑ τον οδήγησε με την πορεία προς τις ενδιάμεσες εκλογές να τερματίσει τις εχθροπραξίες διότι η βάση του ψηφίζει κυρίως με γνώμονα την οικονομία. Εάν είναι έτσι όμως, το γεγονός ότι δεν κατάφερε ο Αμερικανός πρόεδρος να αποτυπώσει μία νίκη στην παράταση εκεχειρίας που υπέγραψε θα δημιουργήσει προβληματισμούς στην άλλη μερίδα της βάσης του, που δεν είναι απομονωτιστική.
Και σε κάθε περίπτωση, κατά τις διαπραγματεύσεις στην πορεία προς μία οριστική ειρήνη οι απειλές του για επανάληψη βομβαρδισμών δεν θα γίνουν το ίδιο πιστευτές από το ιρανικό καθεστώς.
Εν αναφορά της αποπυρηνικοποίησης, θεωρητικά, οι ΗΠΑ θα συζητήσουν με το Ιράν στις επόμενες 60 ημέρες. Σε αυτό το σημείο οι Φρουροί της Επανάστασης θα συνυπολογίσουν ότι η άρση των κυρώσεων θα καταστεί εφικτή με την αποπυρηνικοποίηση η οποία συνδέεται με την επικύρωση επί του πεδίου από ανεξάρτητες αρχές.
Τέτοιες υποσχέσεις έχει ξαναδώσει το καθεστώς και δεν τις τήρησε. Ο υπολογισμός των ΗΠΑ είναι ότι τα οικονομικά κίνητρα που θα δοθούν θα είναι ισχυρά. Σε σχέση με τα οικονομικά κίνητρα οι ΗΠΑ στοχεύουν μάλλον εμμέσως, μέσω του Κατάρ πιθανώς, να εισέλθουν στην ενεργειακή διαχείριση του πετρελαίου.
Υποτιμάται όμως από την ομάδα Τραμπ η ανορθολογική συγκρότηση του καθεστώτος. Ο λόγος ύπαρξής του είναι η αντίθεσή του απέναντι στις ΗΠΑ.
Σε σχέση με τα Στενά του Ορμούζ η κατάσταση είναι εξαιρετικά πιο πολύπλοκη. Ήδη κινούνται χώρες όπως τα ΗΑΕ για να τα παρακάμψουν μέσω αγωγών. Το στοίχημα των ΗΠΑ είναι η ανακατεύθυνση των ενεργειακών πωλήσεων πιθανώς προς την Ινδία. Το σημείο εδώ είναι καθοριστικό. Εάν αποτύχουν εδώ οι ΗΠΑ πρόκειται για σχεδόν πλήρη ήττα.
Το πετρέλαιο προς την Κίνα με έκπτωση, τόσο από την Βενεζουέλα, όσο και από το Ιράν είναι ο τρόπος μέσω του οποίου οι Κινέζοι κάνουν splash in the market οδηγώντας τη Δύση σε αποβιομηχανοποίηση.
Κατευθύνοντας φθηνό πετρέλαιο στην Ινδία, οι ΗΠΑ ενισχύουν την πρώτη ως ανταγωνιστή της Κίνας, αλλά ταυτόχρονα στηρίζουν τον IMEC. Επιτυγχάνοντας αυτό σταματούν οριστικά την ανάπτυξη του πετρογιουάν. Οι δε επενδύσεις των χωρών του Κόλπου στην ενεργειακή βιομηχανία του Ιράν είναι το μέσο προς τον τελικό σκοπό.
Και εδώ εισέρχεται το Κατάρ και έτσι εξηγείται η μερική αποσύνδεση με το Ισραήλ, που είναι ανταγωνιστής του Κατάρ. Ενδεχόμενη αποτυχία σε αυτό το σημείο κρίνεται ως μεγαλύτερη και από εκείνη της μη αποπυρηνικοποίησης.
Αυτά φυσικά θα αποδειχθούν στην πράξη.
Οι σχεδιασμοί των Μεγάλων Δυνάμεων πάντα υπόκεινται στην ετερογονία των σκοπών. Η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία επιδιώκουν σταθερά την ανεξαρτησία κινήσεών τους σε σχέση με τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Το «ούτε με την Αμερική ούτε με την Κίνα» είναι ένα σύνθημα που έχει αρχίσει να ακούγεται και αποτυπώνεται στην αντιστάθμιση κινδύνου μεταξύ των υπερδυνάμεων, ιδίως από την στιγμή που υπάρχει η συναίσθηση της δημογραφικής έκρηξης του Ισλάμ.
Και αυτός είναι ο πιο απρόβλεπτος παράγοντας που έχει υποτιμηθεί, διότι ο οικονομισμός στην ανάγνωση των διεθνών σχέσεων αγνοεί το πολιτισμικό κεφάλαιο.
