Η αδιανόητη περίπτωση, που ακολουθεί, αφορά τη Θράκη και το χειρισμό του ρεύματος που παράγεται εκεί από φωτοβολταϊκά.
Η όντως απίστευτη ιστορία έχει ως εξής. Τις μεσημβρινές ώρες, η παραγωγή ρεύματος στην περιοχή της Θράκης είναι ιδιαιτέρως υψηλή και δεν είναι δυνατόν να καταναλωθεί επί τόπου. Ωστόσο, μετά τη δύση του ήλιου δεν υπάρχει πια παραγωγή ρεύματος.
Επειδή, όμως, δεν προνοήσαμε να δημιουργήσουμε αποθηκευτικούς σταθμούς, για να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το εναπομείναν ρεύμα που παράχθηκε την ημέρα, χαρίζουμε το ρεύμα που μας περισσεύει, στους γείτονες Βουλγάρους.
Οι οποίοι, βεβαίως βεβαίως, εγκαίρως, προνόησαν να εξασφαλίσουν αποθηκευτικούς σταθμούς και, μέσω των διακρατικών συνδέσεων, απολαμβάνουν, έτσι, σχεδόν δωρεάν το ελληνικό ρεύμα.
Ωστόσο, η πλούσια δική μας παραγωγή ρεύματος την ημέρα που μηδενίζεται με τη δύση του ήλιου, συνδυάζεται με υψηλή ζήτησή του το βράδυ, που δεν μπορεί πια να ικανοποιηθεί επί τόπου.
Έτσι, από δωρητές ρεύματος στους Βουλγάρους την ημέρα, το βράδυ είμαστε υποχρεωμένοι να επανεισάγουμε το δικό μας ρεύμα, από τη Βουλγαρία, πληρώνοντάς το, όμως, πανάκριβα!
Πληρώνοντας, ουσιαστικά, τη φύλαξή του στους βουλγαρικούς αποθηκευτικούς σταθμούς, που εμείς δεν προνοήσαμε να έχουμε, για κάποιες ώρες.
Ιστορίες για αγρίους, αλλά δυστυχώς είναι δικές μας και αληθινές.
Οι κάτοικοι στη Θράκη, δικαίως, έχουν ξεσηκωθεί. Αλλά, παρότι η εφημερίδα «δημοκρατία» έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και μερικές ημέρες, όταν, προφανώς, πληροφορήθηκε το «απίστευτο», δεν υπήρξε απάντηση, ενώ ο τραγέλαφος συνεχίζεται.
Και αυτά τα απίστευτα και τα αδιανόητα συμβαίνουν ταυτόχρονα με την εγκληματική (διότι, άλλη λέξη που να αποδίδει το συμβάν στην Κοζάνη δεν υπάρχει), ανατίναξη των εγκαταστάσεων λιγνίτη στην εκεί περιοχή.
Ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Αλλά, πού να προφτάσει να το πρωτοβάλει, με τον καταιγισμό των όσων απίστευτων συμβαίνουν στη χώρα μας;…


Το ότι δεν υπάρχει Θεός, δεν σας πάει ο νους…
Εάν υπήρχε, δεν θα υπήρχαν τόσο ρεμάλια ανθρώπινα ζώα!
Είπαμε, ξεσηκωνόμαστε, μόνο όταν το πρόβλημα χτυπήσει την δική μας πόρτα, μέχρι τότε, σφυρίζουμε αδιάφορα..
Ήθελέστα & παθέστα!
Καλά να πάθουν!