Από το 2019 μέχρι σήμερα, 38 εγκαταστάσεις ανακύκλωσης και αποθήκευσης αποβλήτων έχουν τυλιχθεί στις φλόγες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Από την Κρήτη μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από τον Ασπρόπυργο μέχρι τη Ριτσώνα, καταγράφεται μια εντυπωσιακή επανάληψη πυρκαγιών, πολλές από τις οποίες εκδηλώνονται νύχτα ή τα ξημερώματα και συχνά στις ίδιες βιομηχανικές περιοχές.
Δεν μπορεί να αποδοθεί συλλήβδην κάθε πυρκαγιά σε εμπρησμό χωρίς ανακριτικά και δικαστικά στοιχεία. Ωστόσο, η οικονομική διάσταση αυτών των περιστατικών δεν μπορεί πλέον να αγνοείται. Στον κλάδο των αποβλήτων υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα: πολλές φορές η διαλογή και η νόμιμη διαχείριση ενός προβληματικού φορτίου κοστίζουν περισσότερο από την εμπορική αξία των υλικών που μπορούν να ανακτηθούν.
Η πραγματική ανακύκλωση είναι ακριβή. Απαιτεί εργαζομένους, ενέργεια, μηχανολογικό εξοπλισμό, συντήρηση και χρόνο. Τα διαφορετικά πλαστικά πρέπει να διαχωριστούν, οι προσμίξεις να αφαιρεθούν και τα μη ανακυκλώσιμα υπολείμματα να μεταφερθούν σε νόμιμες εγκαταστάσεις τελικής διαχείρισης.
Όσο μεγαλύτερη είναι η επιμόλυνση των αποβλήτων, τόσο αυξάνεται το κόστος και μειώνεται η οικονομική αξία του τελικού ανακυκλώσιμου προϊόντος.
Σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον, μια πυρκαγιά αποκτά μια ιδιαίτερα σκοτεινή διάσταση. Δεν είναι απαραίτητο να καταστραφεί ολόκληρο το εργοστάσιο. Συχνά το μεγαλύτερο πυροθερμικό φορτίο βρίσκεται στους υπαίθριους σωρούς, στα δεματοποιημένα υλικά και στις αποθήκες. Χιλιάδες τόνοι μπορούν να γίνουν στάχτη, ενώ μέρος της παραγωγικής υποδομής και του μηχανολογικού εξοπλισμού παραμένει όρθιο.
Το πιθανό οικονομικό όφελος μιας σκόπιμης πυρκαγιάς δεν βρίσκεται στην αξία όσων καίγονται. Βρίσκεται στο κόστος που εξαφανίζεται μαζί τους. Κόστος διαλογής, επεξεργασίας, μεταφοράς και νόμιμης τελικής διάθεσης. Εάν η επιχείρηση έχει ήδη αμειφθεί για την παραλαβή των αποβλήτων, τότε η καταστροφή ενός ζημιογόνου αποθέματος μπορεί να εξαφανίσει μια τεράστια μελλοντική οικονομική υποχρέωση.
Παράλληλα, η ολοκληρωτική καύση των υλικών δυσχεραίνει τη φυσική απογραφή και την επαλήθευση της πραγματικής σύνθεσης και ποσότητάς τους. Η στάχτη είναι εξαιρετικά κακός μάρτυρας. Γι’ αυτό οι μεγάλες πυρκαγιές σε εγκαταστάσεις ανακύκλωσης πρέπει να διερευνώνται όχι μόνο ως πυροσβεστικά συμβάντα, αλλά και ως πιθανά οικονομικά και περιβαλλοντικά εγκλήματα.
Όταν κάποιος έχει ήδη πληρωθεί για να διαχειριστεί ένα απόβλητο και η πραγματική διαχείρισή του αποδεικνύεται ακριβότερη από όσο υπολόγισε, η φωτιά μπορεί να αποκτήσει οικονομικό κίνητρο.
Και τότε δεν αρκεί να αναζητείται μόνο το σπίρτο. Αλλά πρέπει να ακολουθείται το χρήμα.
Δείτε επίσης:
παίξτε υπεύθυνα. Υπάρχει κίνδυνος απώλειας περιουσίας