Με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να αντιλαμβάνεται πως στην περίπτωση της Τουρκίας προσκρούουν και τσαλακώνονται άσχημα όλα τα διεθνιστικά φληναφήματα…
- Γιώργος Χατζηδημητρίου
Μια σοφή ανατολίτικη παροιμία λέει «από τον κακό χρόνο γλιτώνεις. Από τον κακό γείτονα δεν γλιτώνεις»… Με καθυστέρηση δεκαετιών, ένα τμήμα αυτής της κατ΄ ευφημισμόν ριζοσπαστικής Αριστεράς που συνωστίζεται στον ΣΥΡΙΖΑ, αρχίζει δειλά να συνειδητοποιεί πως στην περίπτωση της Τουρκίας προσκρούουν και τσαλακώνονται άσχημα όλα τα διεθνιστικά φληναφήματα ότι οι λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μεταξύ τους.
Με τρόπο που δεν σηκώνει παρερμηνείες, το τουρκικό καθεστώς έχει στείλει «στα αζήτητα της Ιστορίας», για να επικαλεστούμε μια προσφιλή κατασκευή του Ευκλείδη Τσακαλώτου, τη στρατηγική του κατευνασμού, διαμηνύοντας αποφασιστικά σε Ελλάδα και Ευρώπη ότι δεν νοείται διάλογος εκτός του πλαισίου που προσδιορίζουν οι ιταμές διεκδικήσεις της Αγκυρας.
Η κλιμακούμενη κρίση στις διμερείς σχέσεις, που οφείλεται και πάλι στις μονομερείς τουρκικές ενέργειες, προσφέρει πάντως, σύμφωνα με τους δικούς του, στον Αλέξη Τσίπρα μια ευκαιρία να μετακινηθεί από έναν προσκοπικού τύπου διεθνισμό σε μια περισσότερο ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων και να ενθαρρύνει το πατριωτικό ακροατήριο που περιμένει από αυτόν να εγκαταλείψει τις κοσμοπολίτικες αοριστίες τη στιγμή που η χώρα απειλείται καθημερινά από τον Ερντογάν με πολεμική εμπλοκή.
Στον «υβριδικό ΣΥΡΙΖΑ» του 3%, όπως παρατηρούσαν οι «απέξω», ο φιλάρεσκος τρόπος με τον οποίον κατανοούσαν τον εαυτό τους, σπανίως συνέπιπτε με την πορεία της Ιστορίας. Η θεμελιώδης και βαθιά άγνοια των διεθνών συσχετισμών, σε συνδυασμό με μια αφελή ανάγνωση του γεωπολιτικού τοπίου, ευνοούσε μια ευθύγραμμη πρόβλεψη, σύμφωνα με την οποία με λίγη προσπάθεια και επίδειξη καλής θέλησης τα πράγματα μπορούν να καταλήξουν σε έναν ειρηνικό και ανέφελο κόσμο. Αυτό φυσικά χρειάστηκε να υποστηριχθεί από μια βολική θεωρία που δεν άργησε να βρεθεί και η οποία στον πυρήνα της υποστηρίζει ότι το Αιγαίο δεν είναι κλειστή ελληνική λίμνη -ό,τι δηλαδή ισχυρίζεται και η Τουρκία…– και ότι με τους απέναντι πρέπει «να τα βρούμε σε όλα» κάνοντας τις αναγκαίες εκπτώσεις. Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας το επικαλούνται βεβαίως με θρησκευτική προσήλωση. Πλην όμως, τεχνηέντως παραλείπουν την… ασήμαντη λεπτομέρεια ότι αρνείται πεισματικά να υπογράψει τη σχετική συμφωνία και το ισλαμοφασιστικό καθεστώς.
Απορροφημένοι σε ιδιωτικές μέριμνες, αγναντεύουν αμήχανοι σήμερα το άνοιγμα της περίκλειστης Αμμοχώστου και των Βαρωσίων –ένα ζήτημα που όπως φαίνεται δεν κατέχουν, αφού μάταια όσοι ασχολούνται με το ρεπορτάζ περίμεναν κάποια αξιοπρεπή ανακοίνωση τις προηγούμενες μέρες!..– και παρατηρούν άπραγοι κι αμίλητοι το θέατρο των ΗΠΑ και της Ε.Ε., οι οποίες αρκούνται σε τυπικές ανακοινώσεις καταδίκης για το θεαθήναι.
Η τακτική «καρότο και μαστίγιο» για την Τουρκία που επαναφέρει κουραστικά ο Α. Τσίπρας έχει εκπνεύσει προ πολλού και συντηρείται τεχνητά στη ζωή. Μαρτυρά όμως, όπως συμπεραίνει η πολιτική αγορά, αποκαλυπτικά την ένδεια στρατηγικών αναλύσεων στα ηγετικά κλιμάκια της Κουμουνδούρου, όπου περιφέρεται ανενόχλητη η άγνοια και δρέπει δάφνες…
Για να περιοριστούμε στον ΣΥΡΙΖΑ (το πρόβλημα βεβαίως αφορά και τη Ν.Δ.) διαπιστώνει κάποιος ότι τα μεγάλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής προσφέρουν το έδαφος για σκληρές συγκρούσεις στις αντιμαχόμενες πλευρές.
Υπενθυμίζεται ότι προ μηνός, με αφορμή την απαράδεκτη συμφωνία για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ο Νίκος Μπίστης, με ανάρτησή του στο διαδίκτυο, «τα έριξε» σε Κοτζιά – Πολάκη, καταγγέλλοντας ότι τον «φωτογράφιζαν» ως νεοσημιτικό και τον ομαδοποιούσαν μαζί με τον Τσακαλώτο και τους «λεγόμενους 53», κατά τη διατύπωση του πρώτου υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι πάντως δεν έχουν αισθητά διαφορετικές απόψεις.
«Τώρα θυμήθηκε ο Κοτζιάς ότι είμαστε σημιτικοί και νεοσυριζαίοι. Αλλά και εδώ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός, γιατί δεν έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου και η κατηγορία αυτή τον συμπεριλαμβάνει. Ηταν σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, υπουργού Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη» αντεπιτέθηκε ο Ν. Μπίστης, ο οποίος δείχνει να συμμερίζεται τη θέση περί μειωμένης επήρειας των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.
Στο ίδιο κλίμα εντάσσονται και «εισερχόμενοι» όπως ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος και ο Σωτήρης Βαλντέν, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης και της Επιτροπής Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από την «Εφημερίδα των Συντακτών» αμφισβήτησε ουσιαστικά την επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με την οποία το μόνο στοιχείο διαπραγμάτευσης στο τραπέζι του διαλόγου με την Τουρκία είναι ο καθορισμός της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας.
Το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι «η κυβέρνηση Τσίπρα, αυτοτελώς ή δέσμια εθνικιστών, προτίμησε τη στασιμότητα από έναν επωφελή συμβιβασμό», ενώ ισχυρίστηκε ότι η υπογραφή της ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας για την ΑΟΖ πυροδότησε μια νέα επικίνδυνη ελληνο-τουρκική κρίση…
Στη στάση αυτών των ανθρώπων, βρίσκεται ο πυρήνας της «σημιτικής εκδοχής» για τα Ελληνοτουρκικά, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα δεν πρέπει να εμπλακεί σε πόλεμο. Αν όμως αυτό συμβεί, «θα πρέπει να αντέξουμε για κάνα δυο 24ωρα μέχρι να επέμβει ο διεθνής παράγοντας» ώστε «να σώσει» την κατάσταση. Αδιάφορο σε αυτήν την απίστευτα ερασιτεχνική ανάλυση, αν στο μεταξύ οι αποβατικές δυνάμεις της Τουρκίας καταλάβουν έστω ένα νησί… Πρότυπο επίλυσης διαφορών, όπως και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε, είναι η προβληματική Συμφωνία των Πρεσπών, μέσω της οποίας, παρεμπιπτόντως, καθώς τη χειρίστηκε με όρους εσωτερικού πολιτικού ανταγωνισμού, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να διχάσει τη Ν.Δ…
Στροφή τώρα στη «γραμμή Κοτζιά»
Την περασμένη Δευτέρα, ο Α. Τσίπρας κάνοντας μια αξιοσημείωτη στροφή -και αφού προηγουμένως συναντήθηκε με πρώην αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων- υιοθέτησε κατά πως φαίνεται τη «γραμμή Κοτζιά», προτείνοντας την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Ιόνιο και νότια/ανατολικά της Κρήτης στα 12 ν.μ. Τα διέδωσε αυτά μέσω επιλεκτικών διαρροών σε Μέσα της αρεσκείας του -κατά τα λοιπά ο Τύπος είναι εχθρικός- συνοδεύοντάς τα με τις συνήθεις ανυπόφορες φλυαρίες για την ανάγκη «πολυδιάστατης πολιτικής» και συμβουλίου αρχηγών, την ώρα που τα τουρκικά σκάφη κάνουν περαντζάδες έξω από το Καστελόριζο…
