Η έκθεση του Κογκρέσου αναφορικά με την αξιολόγηση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας, έχει οδυνηρές διαπιστώσεις, αλλά δεν συμπεριλαμβάνει καμιά πρόταση για δράση.
Ακόμα και το προφανές συμπέρασμα ότι ο στρατιωτικός εξοπλισμός του ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον ασφαλείς σε τουρκικό έδαφος και ότι υπάρχει η ανάγκη για εύρεση εναλλακτικών βάσεων στην ευρύτερη περιοχή για να μεταφερθούν, εννοώντας φυσικά τα πυρηνικά όπλα που διατηρεί η συμμαχία στο τουρκικό έδαφος, δεν συνοδεύεται από κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Η Τουρκία καταγράφεται ως διεθνής ταραξίας του οποίου οι σχέσεις είναι σε ιστορικό χαμηλό με όλες τις δυτικές χώρες και φυσικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό όμως υπάρχει μόνος ως διαπίστωση, χωρίς να συνοδεύονται από συγκεκριμένες προτάσεις αντίδρασης.
Από κοντά και η απραξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ενώ σπεύδει να επιβάλει μέτρα στον Λουκασένκο και τον Πούτιν για κυριολεκτικά ανύπαρκτους λόγους σε σύγκριση με την τουρκική επιθετικότητα έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου, μένει άφωνη και άτολμη απέναντι στον Ερντογάν. Ακόμα χειρότερα, επιτρέπει σε κράτη – μέλη της να τον εξοπλίζουν προκειμένου να επιτεθεί σε ευρωπαϊκές χώρες!
Εμείς, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι μεγάλες εθνικές τραγωδίες που έχουμε ζήσει από την Τουρκία, είχαν πάντα ως υπόβαθρο την απόλυτη στήριξη, έως και την καθοδήγηση ευρωπαϊκών κρατών. Δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Δεν πρέπει σε καμία στιγμή να θεωρήσουμε ότι θα βρεθεί κάποιος άλλος να μας προστατεύσει, διότι θα ζήσουμε ένα νέο 1922.
