Ο Φεβρουάριος του 1981 ήταν ένας πολύ κακός μήνας σε μια εξαιρετικά κακή χρονιά για τη Νέα Δημοκρατία. Στις 6 Φεβρουαρίου πεθαίνει η Φρειδερίκη στη Μαδρίτη δημιουργώντας πονοκεφάλους στην κυβέρνηση Ράλλη, όχι τόσο με τη δική της ταφή, αλλά των μελών της οικογένειάς της και τις εκδηλώσεις των φιλοβασικικών βουλευτών της παράτασης. Δύο μέρες μετά γίνεται η τραγωδία της «Θύρας 7» στοι Φάληρο και στι 24 του ίδιου μήνα ο σεισμός στις Αλκυονίδες ταρακουνά και την Αθήνα βγάζοντας για μέρες τον κόσμο στους δρόμους.
Ακολούθησαν το καλοκαίρι τεράστιες πυρκαγιές σε όλη τη χώρα που ανέδειξαν – και τότε – την αδυναμία της κρατικής μηχανής και οι εκλογές του Οκτωβρίου που έφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Ο κόσμος πριν συμβούν τα δύο τελευταία γεγονότα μιλούσε για το… κακό μάτι και άλλα πολύ χειρότερα που ακούγονταν στις επιθεωρήσεις. Ήταν τέτοια η πεποίθηση που η σατιρική εφημερίδα «Ποντίκι» κυκλοφόρησε στις 24 Οκτωβρίου με αυτό το πρωτοσέλιδα.
Στις εφημερίδες της εποχής υπήρχαν τα διαχρονικά θέματα. Σκάνδαλα παρακολουθήσεων, όχι με τα σημερινά υπερσύγχρονα μηχανήματα, αλλά με τους τύπους με καμπαρντίνες που παρακολουθούσαν τους στόχους τους. Υπήρχαν ακόμα οι φουσκωμένοι λογαριασμοί της ΔΕΗ που ήταν ο μοναδικός πάροχος του ηλεκτρικού ρεύματος, όχι στον σημερινό βαθμό, αλλά τότε δημιουργούσε εντύπωση και έφερνε την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση. Υπήρχαν και οι καταναλωτές που βρίσκονταν καθημερινά αντιμέτωποι με την ακρίβεια, αλλά δεν υπήρχαν, πριν τιμήν του τότε πρωθυπουργού, λίστες Πέτσα για να αμβλύνονται οι αντιδράσεις.
Όλα αυτά τα σχολίαζε με τον δικό του τρόπο ο Κώστας Μητρόπουλος στα «ΝΕΑ».
Ας επιστρέψουμε στα της κηδείας. Η Φρειδερίκη πέθανε στη Μαδρίτη στις 6 Φεβρουαρίου. Ήταν 63 χρόνων. Αιτία θανάτου αναφέρεται το έμφραγμα του μυοκαρδίου. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε υποβληθεί σε εγχείρηση αφαίρεσης κύστης από το βλέφαρο. Μέχρι την 1η του μήνα ζούσε στις Ινδίες, μόνιμο τόπο διαμονής τα τελευταία χρόνια.
Η κυβέρνηση Ράλλη ήταν υποχρεωμένη για ανθρωπιστικούς λόγους να δεχτεί την τελευταίας της επιθυμίας να ταφεί δίπλα στον σύζυγό της Παύλο. Παράλληλα ήταν και χρονιά εκλογών. Η ΝΔ είχε κάνει «διεύρυνση» προς τα δεξιά ενσωματώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα βουλευτές της ΕΠΕΝ, αλλά και προς το Κέντρο με την ένταξη των Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Θανάση Κανελλόπουλου, αλλά και πολιτευτών της ΕΔΗΚ. Το τελευταίο που ήθελαν οι κυβερνώντες ήταν να δημιουργήσουν αντιπάθειες, είτε στους φιλοβασιλικούς, είτε στους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τους.
Η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι ότι η τελευταία επιθυμία της Φρειδερίκης θα γίνει δεκτή και θα δωθεί ολιγόωρη άδεια παραμονής στον Κωνσταντίνο και τη σύζυγό του. Θα διανυκτέρευαν σε ξενοδοχείο της Βαρυμπόμπης σε όσους το επιθυμούσαν. Η Τελετή θα γινόταν στο Τατόι. Στο εκεί στρατιωτικό αεροδρόμιο θα προσγειωνόταν και το αεροσκάφος της που θα νοίκιαζε η οικογένεια από τις ισπανικές αερογραμμές με τη σωρό και τα μέλη της οικογένειάς της.
Οι εφημερίδες θύμιζαν τον θανατο του Όθωνα και της Αμαλίας. Παρόλο που και ως έκπτωτοι διέθεσαν μέρος της περιουσίας τους για την Ελλάδα, ο Γεώργιος ο Α’ δεν δέχτηκε νσα ταφούν στον τόπο που επιθυμούσαν και βασίλεψαν . Ο Όθων θάφτηκε ντυμένος τσολιάς στο Μόναχο (1867) δίπλα στην Αμαλία που είχε πεθάνει πέντε χρόνια νωρίτερα. Το ίδιο έγινε και με τον Κωνσταντίνο τον Α’ που ακόμα και φιλοβασιλικές κυβερρνήσεις δεν έθεσαν θέμα επανόδου των οστών στην Ελλάδα. Αυτό έγινε το 1936 επί δικτατορίας Μεταξά που ως κοινοβουλευτικός πρωθυπουργός είχε αρνηθεί να συμφωνήσει στην ταφή του στρατηλάτη στην Ελλάδα.
Κάπου εκεί μπαίνει στην ιστορία ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, υπουργός Εξωτερικών τότε. Το αεροπλάνο της Ιμπέρια δεν μπορούσε να προσγειωθεί στο Τατόι. Οι Ισπανοί νοικιάζουν άλλο της Ολυμπιακής. Η αντιπολίτευση αρχίζει να ρωτά εάν το πλήρωσε η ισπανική εταιρεία ή απλά το παραχώρησε η ελληνική κυβέρνηση,
Η ΕΣΗΕΑ αποφασίζει να καλυφθεί δημοσιογραφικά η τελετή από δύο δημοσιογράφους που θα έδιναν το ρεπορτάζ στους συναδέλφους τους. Εκεί διαβάζουμε στον Τύπο της εποχής.
Μια συνομιλία του πατέρα Μητσοτάκη με τον Κωνσταντίνο γίνεται αντιληπτή με έναν από τους δύο δημοσιογράφους. Δίνουν ραντεβού στο μέλλον στο Λονδίνο. Μόνο που ο Κωνσταντίνος θεωρείται ιδιώτης και δεν έχει ελληνικό διαβατήριο, όπως συνέβη μέχρι τον θανατό του.
Ο Μητσοτάκης πατέρας το διαωψεύδει, αλλά ελάχιστοι τον πιστεύουν…
Στην εφημνερίδα Απογευματινή της εποχής διαβάζουμε τον κατάλογο προσκεκλημένων στην κηδεία. Λείπει ένα όνομα. Μέχρι σήμερα παραμένει μυστήριο γιατί η εφημερίδα απέφυγε να το αναφέρει γράφοντας «δυσανάνωστο».
Η κυβέρνηση είχε επιστρατεύσει όλη την αστυνομική δύναμη για να αποκλείσει το Τοτόι από οπαδούς της βασιλικής οικογένειας κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα…
Τελικά η Φρειδερίκη αναπαύθηκε εν ειρήνη, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να αξιοποιήσει για το μέλλον την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα από τον Δεκέμβριο του 1967 που τον καταδίωκε η χούντα «από χωριόν εις χωρίον» σύμφωνα με την τότε ανακοίνωση της εποχής, αλλά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει πολιτικά τον θάνατο της μητέρας του αν και το προσπάθησε.
Αυτή που έχασε ήταν η κυβέρννση Ράλλη. Ως πολιτικός ήταν φιλοβασιλικός, αλλά σεβάστηκε σε όλη του τη ζωή το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974. Απλά μέσα σε όλα τα στραβά κι ανάποδα έτυχε στη… βάρδιά του κι αυτό!
