Κάντε το εικόνα: Στις αρχές του 20ου αιώνα όταν μια οικογένεια πήγαινε για μπάνιο, αλλά όταν έφθανε στην πλαζ χωριζόταν. Ο μπαμπάς με τον (ή τους…) γιους πήγαιναν στην πτέρυγα των αδρών και η μαμά με την (τις) κόρες στην αντίστοιχη των γυναικών! Όχι μόνο ήταν ξεχωριστά, αλλά δεν υπήρχε καν οπτική επαφή μεταξύ τους.
Βρισκόμαστε στα 1915, τέτοια εποχή. Τέλος Ιουνίου. Μια παρέα νεαρών υδατοσφαιριστών του Ναυτικού Ομίλου Φαλήρου μπήκαν σε μια βάρκα και πήγαν για προπόνηση στην πλευρά των γυναικών. Φυσικά εκείνη την εποχή η κολύμβηση, αλλά και το πόλο διεξάγονταν στη θάλασσα, σε περιφραγμένους χώρους.
Ήταν μέλη καλών οικογενειών της Αθήνας και του Πειραιά. Ατυχώς, για αυτούς, κάποιος πείραξε τις δεσποινίδες και κυρίες που απολάμβαναν το μπάνιο τους και το χειρότερο τους είδε ο χωροφύλακας ο οποίος φυλούσε τις καμπίνες των γυναικών κι αποφάσισε να αναλάβει δράση…
Την εποχή εκείνη συνέβαιαν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Οι πιέσεις στην Ελλάδα να συμετάσχει σε αυτόν οδήγησαν σε πολιτική κρίση. Ο Εθνικός Διχασμός μόλις άρχιζε. Επιπλέον ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν βαρειά άρρωστος. Η πλευρίτιδα που τον ταλαιπώρησε τα επόμενα χρόνια έκανε την εμφάνισή του. Μέχρι και θαυματουργή εικόνα έφεραν για να τον βοηθήσει!
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον η σύλληψη των νεαρών δημιούργησε αίσθηση και ως συνήθως η κοινή γνώμη βρήκε ένα ακόμα θέμα να διαφωνήσει. Όλοι συμφώνησαν στον χαρακτηρισμό «τα αίσχη του Φαλήρου», μόνο για άλλους αιτία ήταν η συμπεριφορά των νεαρών που αδιαφόρησαν για τα ήθη της εποχής και για τους υπόλοιπους η υπερευαισθησία των αστυνομικών οργάνων.
Δεν είναι περίεργο που η δίκη η οποία έγινε ένα μήνα μετά, τέλη Ιουλίου, στο Πταισματοδικείο Πειραιά δημιούργησε τεράστιο ενδιαφέρον με πλήθος κόσμου να την παρακολουθεί.
Η Ελλάδα είχε μεγαλώσει γεωγραφικά και ήθελε να πλησιάσει την Ευρώπη και πολιτισμικά. Άλλωστε αυτό έκανε από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ελληνικού κράτους.
Η δίκη μετατράπηκε σε μια αναμέτρηση του χθες με το… σήμερα, Μάταια ο πταισματοδίκης προσπαθούσε να βάλει μια τάξη στις διενέξεις του εισαγγελέα που ήταν ο αστυνομικός υποδιευθυντής Πειραιά με τους συνηγόρους υπεράσπισης.
Τελικά επιλέχτηκε η… μέση λύση. Ο πρόεδρος ανέβαλε τη δίκη επ’ αόριστο για να προσκομισθούν νέα στοιχεία. Ουσιαστικά βρήκε έναν εύσχημο τρόπο να αθωώσει τους κατηγορούμενους.
Το κλίμα της διαδικασίας δίνει γλαφυρά η εφημερίδα «Εστία»:
Υπήρξαν και οι αντιδράσεις. Σε επιστολή που δημοσιεύθηκε λίγες μέρες μετά στην εφημερίδα «Ακρόπολις» διαβάζουμε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς.
Χρειάστηκε να περιμένουμε μέχρι το 1927 για να επιτραπούν τα μικρά μπάνια, τα περίφημα «μπεντ μιξτ».
