«Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω» τιτλοφορείται το νέο μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα και ταξιδεύει τους αναγνώστες στην εποχή του ρεμπέτικου, ξεδιπλώνοντας παράλληλα μια ιστορία αγάπης ελεύθερης. Ο στίχος του αξέχαστου Κώστα Βίρβου στον τίτλο του δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι τυχαίος.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
«Το βιβλίο είναι μυθοπλασία, δεν έχει σχέση δηλαδή με την ιστορία του Κώστα Βίρβου» ξεκαθαρίζει ο δημοφιλής συγγραφέας και ηθοποιός μιλώντας στην «Espresso» γι’ αυτό. «Αντλησα την έμπνευσή μου από τις ιστορίες των γυναικών, κυρίως, που μεσουράνησαν τις δεκαετίες ’50 και ’60, καταγράφοντας όχι μόνο το λαμπερό κομμάτι τους αλλά και το πολύ σκοτεινό.
Προσωπικά, η εποχή του ρεμπέτικου μου άρεσε πολύ, τόσο η φιλοσοφία της όσο και οι στίχοι των τραγουδιών της. Υπήρχε κάτι πολύ αληθινό σε αυτούς τους στίχους. Σκέψου, έχουν περάσει 50 με 60 χρόνια και κάποια απ’ αυτά τα τραγούδια τραγουδιούνται ακόμη, διασκευάζονται με διαφορετικούς τρόπους από νέους ανθρώπους… Οι στίχοι τους ταξιδεύουν και θα ταξιδεύουν στον χρόνο» συνεχίζει ο δημιουργός, αρνούμενος όμως να αποκαλύψει λεπτομέρειες για την υπόθεση του μυθιστορήματος. Κι αυτό γιατί οι φανατικοί αναγνώστες του τού παραπονιούνται κατά καιρούς για… σπόιλερ!
«Γενικά έχω αποφασίσει να μη μιλάω πολύ πια για την πλοκή των βιβλίων μου, γιατί ύστερα από τόσες παρουσιάσεις ήρθα αντιμέτωπος με πολλά παράπονα αναγνωστών, που τους αποκαλύπτονται οι ιστορίες προτού τα διαβάσουν. Οπότε προσπαθώ να αναφέρομαι κυρίως στα θέματα που πραγματεύεται ένα βιβλίο» μας εξηγεί σχετικά.
Το εξώφυλλο
«Στην προκειμένη περίπτωση, στο πρόσωπο της Μενεξιάς καθρεφτίζονται οι γυναίκες εκείνης της εποχής που προσπαθούσαν με τον τρόπο τους να κάνουν καριέρα, να εκπληρώσουν το πάθος τους, τα όνειρά τους, να τραγουδήσουν… Συνδέεται, ωστόσο, και με τις γυναίκες τού σήμερα, γιατί υπάρχουν πολλές που κάνουν το ίδιο πράγμα. Γι’ αυτό και στο εξώφυλλο του βιβλίου υπάρχει αυτή η γυναίκα που δεν καταλαβαίνεις αν τραγουδάει ή αν βγάζει μια κραυγή που θέλει να συντρίψει, να τα κάψει όλα… Για μένα είναι ένα σημαντικό μάθημα το πώς αντιμετωπίζει τη ζωή η Μενεξιά, γιατί όλοι μας μπορεί να γονατίσουμε, να πονέσουμε… Το θέμα όμως είναι αν θα καταφέρνουμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας και ν’ αντιμετωπίσουμε τη ζωή» συμπληρώνει.
«Μάνα, σύζυγος, νοικοκυρά, αυτή ήταν η μοίρα για τις περισσότερες στο παρελθόν» γράφει ο Κώστας Κρομμύδας στο νέο βιβλίο του. «Κι αν κάποια ξέφευγε από αυτή τη μοίρα την περίμεναν ίσως μεγαλύτερες δυσκολίες στο περιθώριο» συμπληρώνει. «Οι σύγχρονες γυναίκες στην Ελλάδα έχουν ξεφύγει αρκετά από αυτή τη μοίρα» σχολιάζει σχετικά. «Δυστυχώς, όμως, ακόμη υπάρχει αυτή η νοοτροπία, όχι μόνο στις μικρές κοινωνίες αλλά και στις μεγάλες πόλεις. Ειδικά το “σύζυγος και μάνα”… Και βλέπουμε και την υποτίμηση της γυναίκας μέσα από όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Μου λένε συνεχώς “α, είναι επίκαιρο το βιβλίο σου”. Λέω “παιδιά, δεν είναι επίκαιρο το βιβλίο μου, συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν…”» σημειώνει ο συγγραφέας, που έχει γράψει 11 βιβλία τα τελευταία 12 χρόνια. Γιατί άραγε δεν έχουμε δει ακόμη κανένα από αυτά στη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη; «Γι’ αυτό θα πρέπει να ρωτήσεις όλους τους παραγωγούς, με τους οποίους έχω υπογράψει συμβόλαια και περιμένω να προχωρήσουν. Και για το βιβλίο “Ακάκιε” είχα υπογράψει και για το “Μη με λησμόνει”… Τώρα υπήρξε ένα ενδιαφέρον για το νέο μου βιβλίο, αλλά ακόμη έχουμε δρόμο μπροστά μας… Νομίζω πως το “Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω” θα μπορούσε να γίνει μια δυνατή σειρά 50-60 επεισοδίων» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οσο για την ενασχόλησή του με την υποκριτική, πιστεύει όπως μας αποκαλύπτει, πως έχει αρχίσει πλέον να περνά στις συνειδήσεις παραγωγών και σκηνοθετών ως συγγραφέας και μόνο. «Μα με ρωτάνε πολλοί αν έχω σταματήσει την υποκριτική. Από την άλλη, όταν έχεις πει και δέκα “όχι”, είναι απολύτως λογικό να μη σε έχουν πρώτο στο μυαλό τους κάποιοι άνθρωποι. Δεν θα έλεγα όμως ότι μου λείπει η υποκριτική, γιατί παίζω ακόμη κατά διαστήματα και μάλιστα σε διεθνείς παραγωγές. Οπως το βρετανικό σίριαλ “The Durrells”, που έγινε στην Κέρκυρα πριν από λίγα χρόνια, και πρόσφατα τη γαλλική ταινία “Το παιδί που μετρούσε τον κόσμο”, η οποία γυρίστηκε πριν από λίγες εβδομάδες στις Σπέτσες και θα βγει στις αίθουσες στα τέλη του ’23 με αρχές του ’24, απ’ ό,τι ξέρω.
Η εμπειρία ήταν πολύ ωραία, γιατί γενικά αυτές οι μεγάλες παραγωγές είναι σε ένα άλλο επίπεδο και για τον ηθοποιό είναι εξαιρετική εμπειρία να συμμετέχει. Τώρα, αν δουλεύεις και σε ένα τέτοιο φυσικό σκηνικό, όπως είναι οι Σπέτσες, εντάξει, είσαι τυχερός… Βέβαια, έχει και τη δυσκολία του, ας πούμε την πρώτη μέρα έπαθα μια μικρή ηλίαση, γιατί ήμασταν πολλές ώρες στον ήλιο και μετά άρχισαν οι άνθρωποι να μας φέρνουν ομπρέλες για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε. Τα γυρίσματα ήταν δύο εβδομάδες, γενικά το χάρηκα πολύ. Οπότε είμαι εντάξει στο κομμάτι της υποκριτικής. Αλλωστε, με τη συγγραφή και τα ταξίδια για τις παρουσιάσεις δεν έχω και πολύ χρόνο. Είχα βέβαια κάποιες προτάσεις και στην Ελλάδα, αλλά δεν ήταν κάτι που θα έβαζα σε προτεραιότητα. Τώρα, αν προκύψει κάποια πραγματικά καλή πρόταση και με ιντριγκάρει πολύ, θα το σκεφτώ σοβαρά» καταλήγει.
