Το ζήτημα της ανάγκης ανοσοποίησης του παιδιατρικού πληθυσμού επαναφέρουν οι παιδίατροι, με αφορμή τα περιστατικά μηνιγγίτιδας Β. Όπως εξηγούν το κόστος του εμβολίου είναι μεγάλο και το όφελος μικρό.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον 18χρονο φοιτητή από την Πάτρα που νοσηλεύεται με μηνιγγίτιδα στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πάτρας στο Ρίο, επαναφέρει το θέμα του εμβολιασμού, ο οποίος κρίνεται από τους γιατρούς επιβεβλημένος. Ωστόσο δεν είναι ενταγμένος στο πρόγραμμα υποχρεωτικών εμβολιασμών και δεν καλύπτεται από το κράτος. Συγκεκριμένα, το εμβόλιο κοστολογείται στη λιανική από 80 έως 100 ευρώ ανά δόση και απαιτούνται από 2 έως 3 δόσεις ανάλογα με την ηλικία. Μάλιστα, αποδεικνύεται πως το 40% του παιδικού πληθυσμού έχει καλυφθεί από ιδιωτική δαπάνη.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνει και η παιδίατρος και αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής, Άννα Παρδάλη. «Στην Ελλάδα τα θανατηφόρα περιστατικά είναι λίγα και οι εκτιμήσεις λένε ότι το περίπου 40% του παιδικού πληθυσμού έχει καλυφθεί με ιδιωτική δαπάνη και πρωτοβουλία των γονιών κι έτσι έχει δημιουργηθεί ένα τείχος ανοσίας. Αυτό βελτιώνει ακόμα παραπάνω τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά και το κράτος κρίνει -γιατί έτσι χαράσσονται οι πολιτικές υγείας- ότι τα περιστατικά των θανάτων των παιδιών που θα νοσηλευτούν είναι λίγα και δεν μπορεί να το υποστηρίξει οικονομικά», τονίζει η παιδίατρος, στο iatropedia.gr και σημειώνει πως από την άλλη, οι ζωές των παιδιών δεν θα πρέπει να μετριούνται με αριθμούς:
«Φυσικά προτείνουμε και πιέζουμε κάθε φορά το κράτος τα συγκρίσιμα μεγέθη να μην είναι αυστηρώς οικονομικά, καθώς μιλάμε για την απώλεια της ζωής ενός παιδιού, κι είναι ακόμη πιο θλιβερό όχι μόνο για τους γονείς, αλλά για την κοινωνία ολόκληρη. Το κράτος, όμως, έχει τη δική του λογική».
«Δεν πεθαίνουν βέβαια όλα τα παιδιά, αλλά μένουν αναπηρίες»
Η ίδια εξήγησε πως στις ηλικίες 16 έως 25 ετών υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό φορείας, δηλαδή ο ένας στους 10 εφήβους το έχει στο λαιμό του και εκδηλώνεται όταν εκτίθεται σε συνθήκες εξάντλησης. «Τώρα ένα 18 χρονών παιδί και φοιτητής καταλαβαίνετε πως δεν κοιμάται καλά, δεν σιτίζεται καλά και ενδεχομένως επειδή είναι και σε εξεταστική περίοδο να έχει και στρες. Συγχρωτίζονται, επίσης, συχνά οι φοιτητές. Άρα μπορεί λοιπόν σε συνθήκες ανοσοκαταστολής να προκύψει νόσος», εξηγεί η παιδίατρος και συμπληρώνει πως αυτό δεν παρατηρείται σε μεγάλη συχνότητα στα παιδιά των άλλων ηλικιών:
«Δεν πεθαίνουν βέβαια όλα τα παιδιά αλλά μένουν αναπηρίες και όλη αυτή η ταλαιπωρία της Εντατικής και το στρες αφήνει πολλά προβλήματα».
Συμπτώματα μηνιγγίτιδας
Όπως σημειώνει η Άννα Παρδάλη, τα συμπτώματα διαφέρουν ανά περίπτωση, αφού ενδέχεται η νόσος να ξεκινά με υψηλό πυρετό, κακουχία πολύ επηρρεασμένη γενική κατάσταση, εμέτους, φωτοφοβία, ενώ στην πορεία μπορεί να εμφανιστεί εξάνθημα.
Η κεφαλαλγία, η φωτοφοβία και ο υψηλός πυρετός -ίσως και οι έμετοι- είναι τα πρώιμα σύμπτώματα που πρέπει να ευαισθητοποιήσουν τον γονιό να επισκεφθεί άμεσα παιδίατρο ή νοσοκομείο. «Σε πιο προχωρημένη κατάσταση μπορεί το παιδί να αρχίσει να κάνει σηψαιμία -γιατί αυτή είναι η κατάληξη- και να έχει πολυοργανική προσβολή, η οποία σημαίνει εκδηλώσεις από το καρδιαγγειακό, από το αναπνευστικό, τους νεφρούς από όλα τα συστήματα», συμπληρώνει.
«Τα συμπτώματα εξελίσσονται ραγδαία, ενώ η γνωστή σε όλους ακαμψία του αυχένα δεν είναι σύμπτωμα αλλά κλινική διάγνωση. Μπορεί το παιδί που έχει πονοκέφαλο να πει ότι πονάει στη βάση του κεφαλιού και να διαπιστώνουμε στην εξέταση ότι δεν μπορεί να κάμψει το κεφάλι του προς το στήθος, πονάει. Αυτό είναι σημείο της εξέτασης».
Εμβολιασμός
Σε ό,τι αφορά στο εμβόλιο, στην χώρα μας υπάρχουν ελάχιστα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία έχουν συμπεριλάβει την παροχή αποζημίωσής του προς τους ασφαλισμένους τους. Παράλληλα, χορηγείται δωρεάν σε πολύ λίγες ομάδες υψηλού κινδύνου.
«Η γνώμη μου ως παιδίατρος και ως αντιπρόεδρος της Ένωσης Παιδιάτρων Αττικής -μέσω της οποία έχουμε εκπονήσει με τους συναδέλφους παιδιάτρους και μια έρευνα – δημοσκόπηση- έχουμε διαπιστώσει πως οι γονείς είναι αρκετά δεκτικοί στο εμβόλιο και οι παιδίατροι θεωρούν ότι έχει ένδειξη να γίνεται. Παρ’ όλα αυτά τα κράτη και οι κρατικές δομές που χρηματοδοτούν τα συστήματα Υγείας κρίνουν με κριτήρια της οικονομίας της Υγείας και της επιδημιολογίας. Είναι μια πραγματικότητα δυστυχώς την οποία ακολουθούν όλα τα κράτη του κόσμου με δομημένα συστήματα υγείας. Τα οικονομικά της υγείας καθορίζουν τις αποφάσεις», καταλήγει η κα. Παρδάλη.
