Μέσα σε ένα ντουλάπι μετασκευασμένο σε υπνοδωμάτιο, αρκετό μόνο για να χωρά ένα στρώμα, ο 44χρονος Αιγύπτιος Χεσάμ προσπαθεί να επιβιώσει στο πιο ακριβό και φανταχτερό εμιράτο της Μέσης Ανατολής.
Στο ίδιο διαμέρισμα, μόλις δύο υπνοδωματίων, ζουν άλλοι εννέα εργάτες. Πρόχειρα χωρίσματα, ξύλινες σανίδες και κουρτίνες του μπάνιου συνθέτουν τις συνθήκες «διαμονής» για ανθρώπους που κρατούν στη ζωή την οικονομία του Ντουμπάι.
Αλλά αυτό το υποτυπώδες καταφύγιο, για το οποίο πληρώνει 270 δολάρια το μήνα, δεν θεωρείται πια ανεκτό από τις αρχές. Ο Χεσάμ, όπως και χιλιάδες άλλοι μετανάστες, αντιμετωπίζει έξωση μετά από μια εκστρατεία εκκαθάρισης παράνομων κατοικιών που ξεκίνησε ύστερα από πυρκαγιά σε ουρανοξύστη της πόλης.
Εκστρατεία «καθαρισμού» και αυξανόμενος φόβος στο Ντουμπάι
Το Ντουμπάι, βιτρίνα της χλιδής και των πύργων από γυαλί και χρυσό, επιχειρεί να ξεφορτωθεί το πιο «ενοχλητικό» του πρόβλημα: την ύπαρξη των φτωχών που το υπηρετούν. Χιλιάδες μετανάστες εργάτες ζουν στοιβαγμένοι σε δωμάτια διαμελισμένα πρόχειρα, σε πολυκατοικίες που δεν έχουν φτιαχτεί για κάτι τέτοιο.
Οι αρχές υποστηρίζουν πως οι πρόχειρες αυτές κατοικίες εγκυμονούν κινδύνους πυρκαγιάς. Στην πραγματικότητα όμως, καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει για το πού θα μείνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που απομακρύνονται.
Η Δημοτική Αρχή του Ντουμπάι περιορίστηκε σε μια γενική δήλωση περί «βελτίωσης της ποιότητας ζωής» και «διασφάλισης της δημόσιας ασφάλειας», αποφεύγοντας κάθε απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα: πού θα πάνε όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για μια νόμιμη, αλλά πανάκριβη, κατοικία;
Οι αριθμοί δείχνουν το μέγεθος του αδιεξόδου
Η οικονομική άνθηση μετά την πανδημία έχει οδηγήσει σε ραγδαία αύξηση των ενοικίων.
- Η τιμή ενός απλού ενοικίου ενός υπνοδωματίου ξεπερνά τα 1.400 δολάρια τον μήνα
- O μέσος μισθός των μεταναστών κυμαίνεται μεταξύ 300 και 550 δολαρίων.
- Μια θέση σε δωμάτιο με κουκέτες ή ένα χώρισμα σε διαμέρισμα στοιχίζει 220–270 δολάρια
Tιμές εξωπραγματικές για ανθρώπους που στέλνουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τους πίσω στις οικογένειες.
Όπως δήλωσε στο Associated Press η Έμπονι, εργάτρια από τη Γκάνα που ζει με 14 (και μερικές φορές πάνω από 20) άτομα σε ένα δωμάτιο, «δεν ξέρω τι θέλουν να κάνουμε. Ίσως δεν θέλουν τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που είναι εδώ στο Ντουμπάι».
Η βιτρίνα και το παρασκήνιο
Το Ντουμπάι έχει εξελιχθεί σε πόλο έλξης πλουσίων από όλο τον κόσμο, με υπερπολυτελή ξενοδοχεία, πολυκαταστήματα και ουρανοξύστες. Όμως πίσω από τη βιτρίνα, η σκληρή πραγματικότητα για την πλειοψηφία των κατοίκων είναι αμείλικτη.
Οι ντόπιοι Εμιρατινοί, που αποτελούν μόλις το 10% του πληθυσμού, απολαμβάνουν επιδοτήσεις, κρατικά βοηθήματα και προτεραιότητα σε κάθε τομέα. Αντίθετα, όσοι εργάζονται σε χαμηλόμισθες θέσεις, χωρίς συλλογικά δικαιώματα, χωρίς κατώτατο μισθό και συχνά χωρίς επίσημες συμβάσεις, είναι απολύτως εκτεθειμένοι.
Ακόμη και σε περιπτώσεις που ο νόμος υποχρεώνει τους εργοδότες να παρέχουν στέγαση σε όσους κερδίζουν κάτω από 400 δολάρια, πολλοί παραμένουν αόρατοι. Όπως εξηγεί ο Στέφεν Χέρτογκ, ειδικός στις αγορές εργασίας του Κόλπου από το London School of Economics, πολλοί μετανάστες απασχολούνται ανεπίσημα ή σε προσωρινές δουλειές, με αποτέλεσμα να μένουν εκτός προστασίας.
«Μπορούν να σου πουν να φύγεις χωρίς δεύτερη κουβέντα»
Ο Χασάν, 24χρονος σεκιουριτάς από την Ουγκάντα, μοιράζεται ένα κρεβάτι με φίλο του σε διαμέρισμα με χωρίσματα. Ζει με τον συνεχή φόβο ελέγχου. «Μπορούν να σου πουν να φύγεις χωρίς επιλογή, χωρίς να έχεις πού να πας», λέει.
Οι πρόσφατες εκκαθαρίσεις ξεκίνησαν ύστερα από φωτιά σε 67ώροφο πύργο στη συνοικία Dubai Marina. Από τις 532 κατοικημένες μονάδες, κατά μέσο όρο έμεναν επτά άτομα σε κάθε διαμέρισμα, αριθμοί που φανερώνουν το μέγεθος του υπερπληθυσμού.
Το 2023, ακόμη μία πυρκαγιά σε διαμέρισμα στη συνοικία Ντέιρα άφησε πίσω του 16 νεκρούς και 9 τραυματίες. Κοινός παρονομαστής και τότε, η παράνομη υποδιαίρεση χώρων.
Μια πόλη-θέαμα, με ανθρώπους χωρίς πρόσωπο
Η αντιμετώπιση των μεταναστών εργατών στο Ντουμπάι αποτυπώνει ξεκάθαρα το κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ένα μοντέλο που χτίζεται πάνω στην εργασιακή υποτίμηση και τη στέγαση-ντροπή, για να συνεχίσουν οι λίγοι να απολαμβάνουν τις πισίνες των 5 αστέρων και τα κέντρα αγορών με χρυσά ασανσέρ.
Ανθρωποι που μετατρέπονται σε σκιές για να μην ενοχλούν τη λάμψη της βιτρίνας. Ένα σύστημα που δεν επιδιώκει να λύσει το πρόβλημα της φτώχειας, απλώς θέλει να την κρύψει.
Δείτε Επίσης:
