Η Κλέλια Ρενέση είναι από τις ηθοποιούς που επιλέγουν να κρατούν την προσωπική τους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ωστόσο, δε, διστάζει να εκφράζεται ανοιχτά για όσα την απασχολούν, ιδιαίτερα σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.
Σε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Sugar Free Press και τη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου, η ηθοποιός μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για όλα.
Αρχικά αναφέρθηκε στη νέα σειρά στην οποία θα πρωταγωνιστήσει: «”Το «Porto Leone” είναι μια δραματική ιστορία που εξελίσσεται στον Πειραιά του 1964. Μας παρουσιάζει δυο κόσμους: ο ένας είναι της Τρούμπας, της παρανομίας, τα μαγαζιά με τις γυναίκες και ο άλλος είναι ο κόσμος της Καστέλας. Ο κόσμος των αστών και της αριστοκρατίας του Πειραιά. Ο ρόλος ο δικός μου ανήκει σε μια οικογένεια, στην οποία ανήκει μια ακτοπλοϊκή γραμμή, μικροεφοπλιστές. Αυτοί οι δυο κόσμοι μπλέκονται και θα εξελιχθεί μια ιστορία με σοβαρές εκρήξεις και συμπλοκές», αποκάλυψε η Κλέλια Ρένεση.
Στην ερώτηση αν υπάρχουν φιλίες στον χώρο της υποκριτικής, απάντησε: «Δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία μέσα στον χώρο, αντίστοιχη με το σθένος, το ταλέντο του, τον τρόπο με τον οποίο ελίσσεται στις καταστάσεις. Δεν υπάρχει το “αχ, μου τον πήρε τον ρόλο αυτή”, κατά τη γνώμη μου. Πιστεύω πως είμαστε μοναδικοί.
Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμία “κλίκα”, δεν έχω γίνει ποτέ “παρεούλα” για να δουλέψω, αυτό άλλωστε είναι πασιφανές και από την πορεία μου τόσα χρόνια. Δε δουλεύω ποτέ με τους ίδιους και τους ίδιους, δεν είμαι ποτέ υπό την αιγίδα και την ομπρέλα κανενός, πειραματίζομαι, εξελίσσομαι, αλλάζω πρόσωπα, καταστάσεις. Δε νομίζω ότι μου έχει χαριστεί ένας ρόλος, απλά και μόνο επειδή είμαι φίλη με κάποιον. Για όλους τους ρόλους που έχω πάρει, έχω κάνει άπειρα δοκιμαστικά. Όποιον ρόλο και να σου κατονομάσω, δοκιμάστηκα με casting και δεύτερη και τρίτη φορά και έπειτα τον πήρα».
Όσον αφορά την κόρη της, Κοραλία είπε: «Είναι δύσκολο, όπως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στο να μεγαλώνεις μόνη σου ένα παιδί, αλλά ναι, οι αποφάσεις που καλούμαι να πάρω είναι πάρα πολλές. Από τις πιο χαζές μέχρι τις πιο δύσκολες, όπως για παράδειγμα που να πάει σχολείο. Όλα περνούν από εμένα. Είναι δύσκολο μεν, γιατί κι εγώ αργώ πάρα πολύ να πάρω την απόφαση. Συνεχώς αμφιταλαντεύομαι και συνεχώς ρωτάω. Ρωτάω τους φίλους μου, γνωστούς, κάνω μια έρευνα. Να σου δώσω ένα παράδειγμα, για το θέμα σε ποιο δημοτικό σχολείο θα πάει, αναρωτήθηκα πάρα πολύ. Έκανα φοβερή έρευνα. Βέβαια στο τέλος, το ένστικτο μου είναι αυτό που μετράει, το οποίο είναι το πρώτο. Το πρώτο μου ένστικτο λέει θα κάνες αυτό, μετά κάνω μια ολόκληρη γύρα στα συναισθήματα μου, για να καταλήξω πάλι εκεί».
Οι κλίκες στον χώρος της υποκριτικής
Στη συνέχεια μίλησε για τις πολιτικές της πεποιθήσεις, τονίζοντας πως δεν ασχολούταν πάντα με τα κοινά.
«Δεν ήμουν πάντα έτσι, διότι δεν είχα σφαιρική άποψη για τα δρώμενα. Όταν είμαστε πιτσιρικάδες, ασχολούμαστε με άλλα πράγματα. Μετά έφυγα για το εξωτερικό και προσπαθούσα να αφουγκραστώ την κοινωνία και τα πράγματα». Δηλώνει πως η εμπειρία της μητρότητας ενδυνάμωσε την εσωτερική της ανάγκη να βοηθά και να καταλαβαίνει τους ανθρώπους να νιώθουν ευτυχία και θλίψη: «Η εναντίωση μου στα κακώς κείμενα εντάθηκε πάρα πολύ όταν γέννησα».
Οι επιπτώσεις της πανδημίας
Επίσης μίλησε για την περίοδο της πανδημίας και το πως επηρέασε τις μονογονεϊκές οικογένειες: «Όταν γέννησα, μαζεύτηκα στην κοινωνία γιατί δεν ήμουν τόσο τολμηρή ώστε μόνη μου να φύγω και να πάω έξω από αυτήν. Είχα ανάγκη το γύρω-γύρω, τις παιδικές χαρές, τη γειτονιά. Εκεί άρχισα να αισθάνομαι περισσότερο και να καταλαβαίνω την παθογένεια, τον ασφυκτικό κλοιό που περιβάλλει την κοινωνία μας και τον πόνο που θα αντιμετωπίσει το παιδί μου αύριο».
Η ηθοποιός εξιστορεί την εμπειρία της με τους περιορισμούς της πανδημίας και το βάρος των κοινωνικών προσδοκιών: «Ζήσαμε τρελές παραδοξότητες. Το ένα διάγγελμα ερχόταν μετά το άλλο, πώς πρέπει να αναπνέουμε, πώς να μιλάμε, ανακαλύψαμε τα “χωρίς επαφή” delivery. Ήταν μια τρέλα. Αμολήθηκα στα λιβάδια και ηρέμησα».
Παράλληλα αναφέρθηκε και στο αντίκτυπο των κυβερνητικών περιορισμών στις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά χωρίς δεύτερο γονέα: «Μέσα στο σπίτι μας στις γιορτές των Χριστουγέννων, θα έπρεπε να έχουμε μόνο πρώτου βαθμού συγγενείς. Εγώ, που είμαι μονογονέας, μη παντρεμένη και με τους γονείς μου μακριά, θα έπρεπε να φάω μόνη μου με το μωρό μου. Για την κυβέρνηση, μια μονογονεϊκή οικογένεια έπρεπε να φάει μόνη της, γιατί αυτό της αξίζει».
Σε διαφορετικό σημείο της συνέντευξής της, η Κλέλια Ρενέση υπογράμμισε πως: «Το χαλί είναι έτοιμο να περάσουν ό,τι θέλουν χωρίς να υπάρχει κριτική σκέψη. Και φυσικά, όπως κάθε σωστό καθεστώς, βάζει τον πολίτη κέρβερο και τον βαφτίζει ατομική ευθύνη».
