14-8-2020

Tι θέλει ο Κυριάκος στις διχασμένες ΗΠΑ

Τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαβαίνει τις πόρτες του Λευκού Οίκου στις αίθουσες του ελληνικού κινηματογράφου παίζεται η ταινία «Βόμβα»…

  • Από τον Μανώλη Κοττάκη

… που θυμίζει στο παγκόσμιο κοινό πώς ο βαρόνος των παγκόσμιων media Ρούπερτ Μέρντοχ καρατόμησε κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ το 2016 τον γενικό διευθυντή του υπερσυντηρητικού τηλεοπτικού δικτύου Fox έπειτα από καταγγελίες γυναικών εργαζομένων του για σεξουαλική παρενόχληση.

Η ταινία στην Ελλάδα, μολονότι ενδιαφέρουσα και με καλό καστ (πρωταγωνιστεί η Νικόλ Κίντμαν στον ρόλο της παρουσιάστριας που έσυρε πρώτη τον χορό των καταγγελιών), προβάλλεται συνήθως στα σινεμά αργά, μετά τις 10 (μετά την «Ευτυχία» που σαρώνει), συνήθως μπροστά σε λίγους θεατές.

Οι Έλληνες δείχνουν να μην αξιολογούν σωστά το μήνυμά της: Σε μια ελεύθερη χώρα, όπως οι ΗΠΑ, όσο ισχυρός κι αν είναι κανείς, δεν είναι ούτε παντοδύναμος ούτε ανεξέλεγκτος. Υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας. Όπως έλεγε ένας φίλος, «θα έρθει η στιγμή στο μέλλον που θα εκτιμήσουμε καλύτερα το φθαρμένο αμερικανικό πρότυπο της ελευθερίας: όταν θα επικρατήσει στον κόσμο ο αυταρχισμός των Κινέζων, που δεν δίνει περιθώρια στην έκφραση της διαφορετικής γνώμης».

Η ταινία «Βόμβα», ωστόσο, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Τραμπ επιτιθέμενος στη βασική παρουσιάστρια του «κατεστημένου» Fox, είναι χρήσιμη στον αδαή Έλληνα θεατή γιατί αποκαλύπτει το μέγεθος του διχασμού που ζει αυτή η χώρα ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2016. Προτού πάρει ο Τραμπ το χρίσμα. Και σε μεγάλο βαθμό την κατάχρηση του αγαθού της ελευθερίας που κάνουν οι κάτοικοί της.

Οι πολίτες φθάνουν να δηλώνουν τις πολιτικές πεποιθήσεις τους ακόμη και από το φαγητό που επιλέγουν στα γεύματά τους. «Είναι το σούσι δημοκρατικό;» διερωτάται με αγωνία μια εργαζόμενη στο Fox, η οποία κρύβει επιμελώς την πολιτική της ταυτότητα – ήταν κρυφή οπαδός της Χίλαρι.

Οι υποψήφιοι πρόεδροί της φθάνουν να δηλητηριάζουν με καφέ απειλητικούς παρουσιαστές πριν από κρίσιμα ντιμπέιτ, ενώ διευθυντές καναλιών δηλώνουν με στόμφο ότι «οι ειδήσεις είναι ένα καράβι που λίγο να του αφήσεις το τιμόνι στρίβει αμέσως αριστερά!».

Στην πραγματικότητα η ταινία αυτή δείχνει -σε δεύτερο πλάνο μεν, αρκετά ικανοποιητικά δε- μέσα από περιστατικά της καθημερινότητας τον διχασμό που ζει αυτή η μεγάλη χώρα από τη στιγμή που αναμείχθηκε στα δημόσια πράγματά της ο νυν πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Τον διχασμό σε πρόδρομα στάδια.

Σκεφτείτε ότι από τότε, το 2016, έως σήμερα -που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, 30 ολόκληρα χρόνια μετά τον πατέρα του και την Ντόρα, εισέρχεται στον Λευκό Οίκο χωρίς τενεκέδες λάδι από τα Χανιά πεσκέσι στον πρόεδρο- η πολιτική ατμόσφαιρα έχει βαρύνει και τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί τόσο στις ΗΠΑ, ώστε ο Τραμπ αντιμετωπίζει θεωρητικά την ποινή της καθαίρεσης με πρωτοβουλία των Δημοκρατικών, βασιζόμενη μάλιστα σε καταγγελίες πρέσβεων για την υπόθεση της Ουκρανίας. Μέσα σε αυτό το φόντο θα τον δει. Και βεβαίως στο φόντο της επίθεσης που εξαπέλυσε κατά του Ιράν, το οποίο έχει προφανώς και εσωτερική στόχευση στις ΗΠΑ.

Εν ολίγοις: Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντά τον Αμερικανό πρόεδρο κατά τη διάρκεια μιας τοξικής εκστρατείας επανεκλογής με τον νου του στο διχαστικό εσωτερικό, με κάθε του κίνηση να ζυγίζεται από τη σχέση κόστος – όφελος στο εσωτερικό, επίσης, και με το βαθύ δημοκρατικό State Department να έχει άλλη άποψη για πτυχές των θεμάτων που μας απασχολούν, όπως τα ελληνοτουρκικά, για τα οποία προβλέπει κρίση στις αρχές του 2020.

Τι μπορούμε να περιμένουμε, άραγε, από τον απρόβλεπτο Τραμπ αυτήν ειδικά τη στιγμή; Ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στο «Βήμα» αποκαλύπτει ότι επί των ημερών του ο Τραμπ πολέμησε και το σχέδιο καταδίκης των τουρκικών παραβιάσεων και την πρωτοβουλία του Κογκρέσου για κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Τώρα που αυτή μετέχει στον άτυπο άξονα με τη Ρωσία και το Ιράν, τι γίνεται; Και εμείς τι θα κάνουμε σε μια πυρηνική σύρραξη Ιράν – ΗΠΑ με βάσεις στη Σούδα; Θυμίζω πόσο προσεκτικά συμπεριφέρθηκαν η Ελλάς και η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη μίνι κρίση με το τάνκερ που έκανε το φθινόπωρο διέλευση από τα ύδατά μας μεταφέροντας πετρέλαιο του Ιράν.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, αυτήν τη στιγμή, μέσα σε περιβάλλον παγκόσμιας αστάθειας από τη Συρία και τη Λιβύη έως και το Ιράν, τα ζέοντα θέματα κυριαρχίας μας είναι υποσύνολο της ατζέντας Μέσης Ανατολής. Η οποία ατζέντα αξιοποιείται και για εσωτερική πολιτική κατανάλωση στις ΗΠΑ. Ο κίνδυνος να εκτονωθεί όλη η αρνητική ενέργεια που σωρεύεται στην περιοχή επί ελληνικού εδάφους αυξάνει κάθε λεπτό που περνά. Είμαστε υπό προϋποθέσεις ιδανικά θύματα. Ο Κύπριος Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης μίλησε στην ΕΡΤ (Ολγα Τρέμη) ανοικτά για τον κίνδυνο «ένοπλης σύρραξης».

Αν προέχει λοιπόν κάτι σε αυτήν τη συγκυρία, είναι η εξασφάλιση στρατιωτικών εγγυήσεων από τις ΗΠΑ, καθώς και η έμπρακτος εγγύηση των συνόρων μας. Σε αυτό θα κριθεί η συμμαχία μας που μέχρι στιγμής είναι αμφοτεροβαρής. Μόνο δίνουμε, δεν παίρνουμε.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να ζητήσουμε να πάρουμε: Ομπρέλα προστασίας. Αλλους σηκωμένους ώμους, όπως στην Κύπρο το 1974 και στα Ιμια το 1996, δεν αντέχουμε! Φέτος, κατά τη διάρκεια της τοξικής προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, οι σχέσεις μας θα κριθούν για τα επόμενα 50 χρόνια. Είτε θετικά είτε αρνητικά! Ευχόμαστε το πρώτο.

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ