10-7-2020

Πέντε βήματα μπρος

Σε εφιάλτη για την ελληνική κυβέρνηση εξελίσσεται το διπλωματικό κυνηγητό του Ταγίπ Ερντογάν, καθώς ο ηγέτης της γειτονικής χώρας φαίνεται να ελίσσεται με απίστευτη άνεση και να βρίσκεται μονίμως πέντε βήματα πιο μπρος από τους σχεδιασμούς της Αθήνας.

  • Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

Το βασικό πρόβλημα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι -σε αντίθεση με τον Τούρκο πρόεδρο- δεν διαθέτει σοβαρά ερείσματα στη διεθνή πολιτική σκηνή. Πρωτίστως επειδή δεν πείθει κανέναν ότι μπορεί να καταφύγει στα άκρα για να προασπίσει την εθνική κυριαρχία της χώρας.

Ο ίδιος, άλλωστε, κάνει το λάθος να δηλώνει παντού «προβλέψιμος», ως ένας αρχηγός κράτους που πορεύεται πάντα με τους κανόνες και ψάχνει το δίκιο του σε πρωτοβουλίες τρίτων, διαιτησίες και δικαστήρια. Ένας άχρωμος πολιτικός διαχειριστής, δηλαδή, που τρέχει πίσω από τις εξελίξεις και δεν θα δημιουργήσει ποτέ προβλήματα γιατί σέβεται το καταστατικό της ατλαντικής πολυκατοικίας και το περιορισμένο εμβαδόν στο διαμέρισμα που του αναλογεί.

Η υπόθεση του τουρκολιβυκού μνημονίου οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών εξελίσσεται δυστυχώς πολύ άσχημα για την ελληνική πλευρά, καθώς φαίνεται να δημιουργεί αρνητικά τετελεσμένα εις βάρος της χώρας μας, που θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανατραπούν στο μέλλον.

Η ελληνική διπλωματία κοιμήθηκε για τα καλά τον περασμένο Νοέμβριο και βρέθηκε να τρέχει και να μη φτάνει, αναγκαζόμενη εκ των υστέρων να κάνει απελπισμένες κινήσεις προσέγγισης προς την πλευρά του στρατάρχη Χαφτάρ, που, αν είχαν γίνει ασφαλώς νωρίτερα, θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικές και πειστικές για τις ειλικρινείς προθέσεις τους.

Η πρόσκαιρη αισιοδοξία για μια γρήγορη επικράτηση της πλευράς Χαφτάρ στον λιβυκό εμφύλιο αποδείχτηκε αβάσιμη για μία σειρά λόγων. Η πτώση της Τρίπολης «από ώρα σε ώρα» που διαφήμιζαν κάποια μέσα ενημέρωσης δεν ήταν και τόσο ώριμη από τη στιγμή που η Τουρκία πρόλαβε να οργανώσει με καλά εκπαιδευμένους ισλαμιστές μισθοφόρους την άμυνα της λιβυκής πρωτεύουσας και απείλησε ότι, αν χρειαστεί, θα επέμβει και η ίδια στρατιωτικά.

Την ίδια ώρα αναδείχτηκε και ο βρόμικος ρόλος της κυβέρνησης Κόντε στην Ιταλία, που, αν και παρίστανε ότι βρίσκεται κοντά στις ελληνικές θέσεις, έκανε τα πάντα για να κρατήσει όρθιο τον τουρκόφιλο Αλ Σάρατζ, ώστε η τελική διευθέτηση να περάσει από μια διαπραγμάτευση με εγγυητή τη Ρώμη.

Στην ίδια διαπραγμάτευση για τη μελλοντική τύχη της Λιβύης επιθυμεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο η Μόσχα (η μόνη που μπορεί και βάζει φρένο στον Ερντογάν), ενώ στη διαδικασία τρέχει να μπει σφήνα και η Γερμανία της Μέρκελ, οργανώνοντας διεθνή διάσκεψη από την οποία έχει ήδη αποκλειστεί η… προβλέψιμη και «ήσυχη» Ελλάδα!

Οι ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά, παρακολουθούν προσεκτικά τις εξελίξεις, έχοντας σε πρώτη έγνοια τον πολύ μεγαλύτερο πονοκέφαλο του Ιράν, και αποφεύγουν να τοποθετηθούν για την τουρκολιβυκή μοιρασιά που αφήνει χωρίς θαλάσσια ζώνη την Κρήτη.

Ακόμη και αυτή η απεχθής σιγανοπαπαδιά, ο… φιλέλλην πρέσβης Πάιατ, βασικός υπαίτιος για την καλλιέργεια αβάσιμων προσδοκιών της επίσκεψης Κυριάκου στην Ουάσινγκτον, αναγκάστηκε χθες να διευκρινίσει ότι οι ΗΠΑ δεν θεωρούν το τουρκολιβυκό μνημόνιο σώνει και καλά παράνομο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Oτι τα διεθνή συστήματα εξουσίας δεν βιάζονται καθόλου να δουν αλλαγή σελίδας στη Λιβύη και θα προσπαθήσουν να επιβάλουν μία συμβιβαστική λύση, στα μέτρα των γεωστρατηγικών τους επιδιώξεων. Και ώσπου να γίνει αυτό δεν θα υπάρξει καμία διεθνώς νομιμοποιημένη κυβέρνηση στη Λιβύη με την οποία η Ελλάδα θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα διαπραγματευτεί. Πολύ δε περισσότερο ότι θα… ακυρώσει τα τετελεσμένα που επέβαλε με το «δίκιο του νταβατζή» η Άγκυρα…

ΣΧΟΛΙΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ