Να υποδεχτούμε με κατάνυξη μια κοσμοϊστορική απόφαση, που αναμέναμε πάνω από 8 δεκαετίες. Και που μέσα σ’ αυτές, ορισμένοι ανάμεσά μας, δίναμε μάχες για ό,τι φαινόταν χαμένο και δήθεν υπήρχε μόνο στη φαντασία «αθεράπευτα ρομαντικών», δηλαδή όλων ημών, που πιστεύαμε σε θαύματα.
Αναφέρομαι στις γερμανικές αποζημιώσεις για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί, που η ιστορική απόφαση του ανώτατου ιταλικού δικαστηρίου δικαίωσε για το μαρτυρικό Δίστομο. Και ανοίγει τον δρόμο και για τη δικαίωση των λοιπών ναζιστικών εγκλημάτων.
Αυτά είναι πολλά, αναρίθμητα. Θα αναστήσουν οι αποζημιώσεις τους την Ελλάδα; Γιατί, στις αρχικές διεκδικήσεις μας, έχει βέβαια προστεθεί και το απερίγραπτο έγκλημα με τα μνημόνια, μέσα από το οποίο φορτώθηκε στην πατρίδα μας δάνειο που δεν ήταν δικό της, αλλά των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών (βλ. σχετικά εδάφια αρχείων του Επστάιν).
Δεν ξέρω πότε θα υποχρεωθεί η Γερμανία να καταβάλλει αυτές τις χρόνιες οφειλές της. Θα υποχρεωθεί όμως σίγουρα. Και βέβαια, το πόσο γρήγορα θα εξαρτηθεί από τις ενέργειες της νέας ελληνικής Κυβέρνησης. Η οποία εξυπακούεται ότι επιβάλλεται να θέσει την απαίτηση αυτών των αποζημιώσεων ανάμεσα στους αρχικούς και κυρίαρχους στόχους της.
Και στο μεταξύ, όλοι εμείς, που αγωνιστήκαμε και πιστέψαμε ότι κάποτε θα δικαιωθεί η πατρίδα μας, θα έχουμε την ικανοποίηση να διαπιστώσουμε την παύση των ειρωνικών και αφ’ υψηλού χαμόγελων των φίλων Γερμανών, κάθε φορά που οι δικοί μας (φορώντας προηγουμένως γάντια, βεβαίως-βεβαίως) τολμούσαν να αναφέρουν τα γερμανικά χρέη.
Αλλά, και ακόμη, όλοι εμείς οι «ρομαντικοί» που υφιστάμεθα χρόνια σχόλια του τύπου «τι τα θέλετε, το ζήτημα των αποζημιώσεων έληξε….», θα έχουμε επιπλέον την ικανοποίηση να διαπιστώσουμε ότι αυτό που έληξε, άδοξα, θα είναι η προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας της κατοχής.
Τώρα, λοιπόν, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον η απόφαση του Ιδρύματος Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, σε συνεργασία με τη Διεθνή Επιτροπή Διεκδίκησης Γερμανικών Χρεών, να συζητήσει το φλέγον αυτό θέμα στα πλαίσια διεθνούς συνεδρίου, τον προσεχή Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη.
Δείτε επίσης:
Σας ευχαριστώ για την συμπαράσταση.
Ρομαντισμός ονομάζεται αυτό το οποίο δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα.
Από την στιγμή που έγινε πραγματικότητα έπαψε να είναι (μόνο) ρομαντισμός.
Αυτά, είναι λόγια (προσπάθειας) αποθάρρυνσης από Γερμανούς (& Έλληνες Γερμανούς υποτελείς), εντεταλμένους απάτριδες.
Αυτό είναι το νόημα της υπόθεσης.
Εάν υπήρχε πολιτική/οί στην Ελλάδα μετά τον 2 παγκόσμιο πόλεμο, θα είχε δρομολογηθεί η υπόθεση, ούτε στα μνημόνια θα είχαμε φτάσει & η πατρίδα θα ήταν & με υποδομές & ισχυρή.
Δυστυχώς, διαβρωμένη από άκρη σε άκρη, η Κύπρος το ίδιο, νέα μόδα οι βιασμοί & η παιδεραστία & παγκοσμίως αυτό, (όχι μόνον Κύπρο & Ελλάδα αλλά τώρα μιλάμε για εδώ) & η διακίνηση παιδιών για αυτόν τον σκοπό…
Όπως προείπα, είναι θετικό για τις αποζημιώσεις αυτό, ούτε λόγος αλλά από την άλλη, φοβάμαι ότι με τους επαγγελματίες προδότες που έχουμε ως ‘πολιτικούς’, θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να καθυστερήσουν τα πράγματα αλλά & να έρθουν, πάλι χαμένα θα πάνε, πάλι με τρόπο μνημονίων θα φύγουν, θα τα ‘φάνε’κλπ…
Απλώς εκφράζω τις σκέψεις μου & δεν λέω κάτι από αυτά που έχω δει μέχρι σήμερα.
Επίσης, οι διεθνείς συγκυρίες αλλάζουν & η μεταβατική περίοδος έγινε πλέον μόνιμη, κάτι που εντείνει την οξεία επιβολή της κατανόησης των Ελλήνων, στην όσο πιο σύντομα γίνεται σε μια καινούργια αρχή στην πολιτική αρχή του τόπου πχ κυρία Καρυστιανού.
Όσο ο χρόνος, τα δευτερόλεπτα περνούν, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη!!!
Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία για ακόμα μια φορά.
Συγχαρητήρια κυρία Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη για τον αγώνα που έχετε κάνει & την δικαίωση!
Όταν γίνουμε έθνος το συζητάμε. Όσο είμαστε στην ΕΕ δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει το παραμικρό, και ειδικότερα όσο η ενοποίηση προχωραει τάχιστα και οδηγεί σε ένα ενιαίο οργανισμό (όχι κράτος), με νομούς ή επαρχίες ή περιφέρειες αλλά όχι κρατοι αυτόνομα, με δικιά τους βούληση, τόσο όσες διάφορες μεταξύ τους υπάρχουν, θα σβήνουν. Είναι σαν να ζητάνε αποζημίωση π. χ. η Κρήτη από την Πελοπόννησο.
Τις Γερμανικές αποζημιώσεις τις έχει ενταφιάσει ο Ααρών Αβουρής (Κώστας Σημίτης). Αυτή η άθλια Εβραϊκή μαϊμού πρόλαβε και συμφώνησε ότι η Ελλάδα δεν έχει απαιτήσεις.
Φυσικά αποτελεί την προυπόθεση.
Αν ποτε απαλλαγει το εθνος απο τους δοσιλογους συνεργατες των γερμανων, τοτε σιγουρα θα διεκδικησουμε και θα παρουμε οτι δικαιωματικα μας ανηκει.