Όταν ο κόσμος, η κοινωνία και τα μυαλά δεν θα πιέζονται για να περιστρέφονται μόνο γύρω από το πώς να αντέχουν και να επιβιώνουν, αλλά γύρω από το πώς να δημιουργούν συνθήκες για να ΖΟΥΝ, τότε ίσως να έχει νόημα μια ουσιαστική συζήτηση.
Μέχρι τότε, μέχρι το παρόν να μην γίνεται γκρίζο ή αβάστακτο ακόμα και για τα παιδιά και μέχρι το μέλλον να μην μοιάζει με σκοτεινό τούνελ που οδηγεί στο πουθενά, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να απολογηθεί.
Να ζητήσει συγγνώμη για την κατάντια, την μοιρολατρία και την αποτυχία του καθενός μας και όλων μας μαζί.
*Για την ψυχή που «πέταξε» αναζητώντας έναν άλλον κόσμο, καλύτερο.
Δείτε επίσης:
- Το «Χαμόγελο του παιδιού» για Ηλιούπολη: «Μην μοιράζεσαι τις τελευταίες σκέψεις ενός παιδιού»
- Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Τι εξετάζουν οι αρχές για το μυστήριο της πτώσης των δύο 17χρονων κοριτσιών
- «Γιατί Θεέ μου» – Βίντεο με τις δραματικές στιγμές μετά τη βουτιά θανάτου των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη
