Δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη αποφάσισαν να δώσουν τέλος στη ζωή τους πέφτοντας στο κενό. Η κοινή γνώμη «παγώνει» και αναλώνεται τις τελευταίες ώρες σε αμέτρητα «γιατί». Ψάχνει έναν βολικό ένοχο, αναζητά κάποιον να αποδώσει ευθύνες, όμως η απάντηση είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτή που γυρεύει.
Στα γραπτά που άφησαν πίσω τους τα παιδιά αυτό που μπορεί κανείς να αντιληφθεί ήταν ότι δεν ήταν μια στιγμιαία παρόρμηση, αλλά μια μακρά και βασανιστική πορεία προς το κενό. Και κανένας δεν την «διάβασε» εγκαίρως.
Όλοι αυτοί που αναρωτιούνται «γιατί» πιθανόν έχουν αφήσει πίσω τους πολλά χρόνια την εφηβεία, παραβλέπουν και ξεχνούν πόσο εύθραυστη και πολύπλοκη είναι αυτή η περίοδος της ανθρώπινης ζωής. Ξεχνούν όταν οι ίδιοι σε αυτή την ηλικία αισθάνονταν θυμό που οι «μεγάλοι» τους αντιμετώπιζαν με ελαφρότητα, που δεν τους έδιναν σημασία κάθε φορά που ήθελαν να μοιραστούν τους -ίσως- υπερβολικούς φόβους τους ή τα όνειρά τους. Ξεχνούν τις άκαρπες προσπάθειες τους να βρουν συμμάχους και τα άπειρα «εφηβεία είναι, θα περάσει».
Η μοναξιά και κατάθλιψη
Σε μια εποχή που η κατάθλιψη στους νέους ανθρώπους έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας και παράλληλα τροφοδοτείται από την ψευδαίσθηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πόσο απόλυτη είναι η μοναξιά πίσω από τις οθόνες. Η απουσία ουσιαστικής σύνδεσης φθείρει ολοένα και περισσότερο την ψυχοσύνθεση των νέων. Η αδυναμία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους στραγγαλίζει τον εσωτερικό τους κόσμο, γίνεται μαύρη τρύπα που απορροφά κάθε ίχνος εξωτερίκευσης.
Στα γραπτά τους -σύμφωνα με πηγές της ΕΛ.ΑΣ. τα κορίτσια μιλούν για αποτυχία και το γεγονός ότι δύο παιδιά μόλις 17 ετών νιώθουν ότι η ζωή τους στερείται νοήματος επειδή δεν θα κατάφερναν να ανταποκριθούν στο βάρος των Πανελληνίων, επιβεβαιώνει πόσο λάθος έχει στηθεί το κοινωνικό μας σύστημα. Οικοδομήσαμε έναν κόσμο που διδάσκει στους εφήβους ότι η αξία τους ισούται με τον βαθμό τους στις εξετάσεις. Οικοδομήσαμε έναν κόσμο όπου η εκπαίδευση μετατρέπεται από το ίδιο το σύστημα σε «αγχόνη» και μια μια πιθανή αποτυχία φαντάζει ως το «τέλος του διαδρόμου».
Φταίμε όλοι και δεν φταίει κανένας
Μέσα σε αυτό το δράμα οι ευθύνες είναι διάχυτες και παράλληλα απρόσωπες. Φταίμε όλοι και δεν φταίει κανένας ατομικά αφού όλοι είμαστε -άθελά μας- γρανάζια μιας μηχανής που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αφήνει στο περιθώριο όποιον δεν καταφέρνει να ακολουθήσει τον ρυθμό της. Οι γονείς παλεύουν με την καθημερινή επιβίωση και στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τα προς το ζην και να καλύψουν τα έξοδα εκπαίδευσης των παιδιών τους, καταλήγουν να «χάνονται» στον κυκεώνα των υποχρεώσεων. Οι εκπαιδευτικοί παλεύουν με την ύλη και οι γείτονες συνηθίζουν την αδιαφορία των διπλανών διαμερισμάτων.
Αδυνατούμε να διαβάσουμε τα «σημειώματα»
Υπό αυτόν τον «θόρυβο» και τους φρενήρεις ρυθμούς, δυσκολευόμαστε να «ακούσουμε» τη σιωπή στο τραπέζι, στο θρανίο. Τα δάκρυα που κυλούν πίσω από τις κλειστές πόρτες δωματίων. Συνηθίζουμε τα βλέμματα που αποφεύγουν την επαφή, αδυνατούμε να διαβάσουμε τα καθημερινά «σημειώματα» των παιδιών. Αδυνατούμε να σκύψουμε και να αποδεχτούμε την αποτυχία και το δικαίωμα στο λάθος, το ότι η ζωή είναι κάτι πιο σπουδαίο από μια κόλα εξεταστικής. Αυτό μας δίδαξαν και εξακολουθούν να καλλιεργούν. Και ακριβώς γι’ αυτό, τα «γιατί» μας αιωρούνται πάνω από τις ταράτσες των πόλεων που κωφεύουν στις σιωπηλές κραυγές των παιδιών.
