Με μια επιβεβλημένη αναδίπλωση -προϊόν της λαϊκής κατακραυγής- η κυβέρνηση αποφάσισε χθες να βάλει, οριστικά όπως όλα δείχνουν, στον… πάγο το προωθούμενο νομοσχέδιο για τη διάλυση των υπηρεσιών του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ).
Όπως ανακοίνωσε ο σύλλογος εργαζομένων μετά την «αθόρυβη» διμερή συνάντηση με την υφυπουργό Υγείας, Ζωή Ράπτη, τη Μ. Τρίτη, αποφασίστηκε να «παγώσει» για το επόμενο δίμηνο το επίμαχο σχέδιο. Εν τω μεταξύ, οι εργαζόμενοι, όπως τους ζητήθηκε, θα καταθέσουν τις προτάσεις τους για τη βέλτιστη λειτουργία του κέντρου.
Πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, για μια νίκη των δυνάμεων του ρεαλισμού και της ευαισθησίας απέναντι σε κάποιους «στεγνούς» και απροσδιόριστων κινήτρων χαρτογιακάδες, που έθεσαν ξαφνικά και από το πουθενά ως προτεραιότητα τη διάλυση ενός πολύτιμου κέντρου, το οποίο κέρδιζε μέρα με τη μέρα τον θάνατο για χάρη παραστρατημένων ανθρώπων, που ζούσαν μια ζωή χωρίς προοπτική.
Η «δημοκρατία», χωρίς να καμώνεται τίποτε, αισθάνεται ιδιαίτερα υπερήφανη που ανέδειξε με σθένος και δημοσιογραφική ευσυνειδησία το θέμα. Η συνέντευξη του -χωρίς περιττές συστάσεις- Ηλία Μαμαλάκη, η οποία δημοσιεύτηκε σε περασμένο φύλο, προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση. Έδωσε, κατά γενική ομολογία, το μέτρο της αστοχίας όσων αποφάσισαν ξαφνικά να καθαιρέσουν τα μέλη της διοίκησης, τα οποία έδιναν την ψυχή τους χωρίς μισθό, εθελοντικά, για τη σωτηρία ψυχών που βυθίστηκαν στην κόλαση των εξαρτήσεων, και να τα αντικαταστήσουν από έμμισθους υπαλλήλους, αμφίβολης επιστημονικής επάρκειας.
Απορρίφθηκε από την κοινωνία
«Στο ΚΕΘΕΑ έμαθα την αξία της αγκαλιάς», δήλωσε στη «δ» ο καταξιωμένος Έλληνας μάγειρας, κάνοντας πολλούς να συναισθανθούν την αξία του διακυβεύματος. «Το προσχέδιο της διοίκησης είναι σήμερα παρελθόν. Απορρίφθηκε από την κοινωνία. Υποβαθμίστηκε σε εσωτερικό κείμενο, αντικείμενο επεξεργασίας μόνο για την επιτροπή που το συνέταξε», σημειώνουν χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι, οι οποίο προσθέτουν: «Από την αρχή ο σύλλογος κινήθηκε μακριά από συντεχνιακές λογικές, στο πνεύμα ότι το ΚΕΘΕΑ δεν ανήκει ούτε στη διορισμένη διοίκησή του αλλά ούτε σε εμάς που εργαζόμαστε σε αυτό. Ανήκει σε όλους όσοι έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες του, σε ολόκληρη την πολλαπλά δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία».
