Στην ελληνική πολιτική σκηνή οι έννοιες «ευθύνη» και «συγγνώμη» είναι σχεδόν άγνωστες ακόμα και για τα σοβαρότερα θέματα, όπως με τις πυρκαγιές αυτών των ημερών. Πάνω από δύο εβδομάδες καίγονται σπίτια και δάση, χάνονται περιουσίες και ανθρώπινες ζωές, χιλιάδες άνθρωποι υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους κι άλλοι ακούν να σκάνε πυρομαχικά δίπλα τους. Ομως δεν υπάρχει ίχνος αυτοκριτικής απ’ όσους κρατούν τις τύχες του τόπου στα χέρια τους. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή ακουστεί μια «συγγνώμη», θα είναι υποκριτική και επικοινωνιακή, όχι γνήσια.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Δυστυχώς για την πολιτική μας νοοτροπίες σαν του Θοδωρή Βλάχου δεν υπάρχουν. Ο προπονητής πόλο, απόλυτα επιτυχημένος και με σπουδαίες διακρίσεις στο βιογραφικό του, δεν άντεξε το βάρος ενός απλού ανθρώπινου λάθους στον προχθεσινό τελικό με την πανίσχυρη Ουγγαρία. Θεώρησε ότι κακώς πήρε τάιμ άουτ δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη και ότι αυτή ήταν η αιτία που η Εθνική μας δεν κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός εμφανίστηκε με δάκρυα στην τηλεοπτική κάμερα μετά το τέλος του συγκλονιστικού ματς που κρίθηκε στη «σκληρή» και πολλές φορές άδικη διαδικασία των πέναλτι. Η φωνή του ακουγόταν σπασμένη και ο ίδιος με μεγάλη δυσκολία έκανε κάποιες δηλώσεις: «Εκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου σε μία φάση που θα έκρινε τον τελικό. Πήρα τάιμ άουτ… Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, στη μεγαλύτερη στιγμή της Εθνικής ομάδας. Συγγνώμη από τα παιδιά και απ’ όλο τον κόσμο».
Ο αρχιτέκτονας τόσων επιτυχιών, ο άνθρωπος που έχτισε μια τόσο ικανή ομάδα που κατακτά αργυρά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, αισθάνθηκε την ηθική ανάγκη να ζητήσει κλαίγοντας «συγγνώμη» τόσο από τους πολίστες του όσο και από τους Ελληνες φιλάθλους που είχαν καθηλωθεί το μεσημέρι του Σαββάτου μπροστά στις τηλεοράσεις τους.
Ο «καπετάνιος» του καραβιού αισθάνθηκε ότι μας πρόδωσε άθελά του και σχεδόν κατέρρευσε όταν αντιλήφθηκε ότι αυτή η απόφασή του ήταν που στοίχισε στο σύνολο.
Συχνά λέμε ότι ο αθλητισμός προσφέρει πρότυπα στην κοινωνία. Η προσπάθεια των πολιστών είναι όντως άξια συγχαρητηρίων. Ξεπέρασαν τους εαυτούς τους.
Επιτέλους
Η στάση του προπονητή, όμως, λειτούργησε σαν κάτι ακόμα παραπάνω. Σαν κοινωνικό και πολιτικό ξυπνητήρι. Επιτέλους, είδαμε έναν άνθρωπο να αναλαμβάνει γενναία τις ευθύνες του, όταν η πολιτική ηγεσία του τόπου μάς εκπαιδεύει ξανά και ξανά, επί καθημερινής βάσεως, για το πώς να τις αποφεύγουμε, με θρασυδειλία. Ούτε καν μια συγγνώμη δεν μπορεί να ειπωθεί από καρδιάς.
Ο Βλάχος έβαλε τα κλάματα και απολογήθηκε με δραματικό τρόπο για ένα χαμένο γκολ, για ένα κύπελλο αθλητικό. Δεν ήταν δα κι έγκλημα. Δεν ξέρουμε καν αν θα σκόραρε η Εθνική δίχως το τάιμ άουτ. Το λάθος του, αν ήταν λάθος τελικά, δεν αναιρεί την προσπάθεια των παικτών του, δεν αλλάζει τις ζωές τους ούτε τις ζωές μας. Είναι, άλλωστε, τόσο καλή ομάδα η Εθνική που θα το κερδίσει το χρυσό που της λείπει.
Η Εθνική, όμως, μας δίδαξε πολλά περισσότερα από ένα χρυσό που κατακτήθηκε ή χάθηκε. Μας έδειξε τι σημαίνει σεμνότητα. Ταπεινοφροσύνη. Προσωπική οδύνη όταν μια ατομική απόφαση βλάπτει το σύνολο. Γενναιότητα για την ανάληψη της ευθύνης. Είναι αυτά ακριβώς τα διδάγματα που γίνεται τιτάνιος αγώνας μέσα από την πολιτική καθημερινότητα να τα ξεχάσουμε.
Δεν έχουμε πολιτική ηγεσία από Θόδωρους Βλάχους, αλλά από ανθρώπους που προσπαθούν να μας πείσουν κάθε μέρα ότι το άσπρο δεν είναι άσπρο, αλλά μαύρο. Που σε κάθε στραβή με βαρύ τίμημα για τις ζωές μας -κι όχι για ένα χαμένο… γκολ- βγάζουν την ουρά τους απέξω. Που δεν αναγνωρίζουν ότι οι αποφάσεις τους, η απραξία τους, η αδιαφορία και η ανικανότητά τους βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Που δεν έχουν το θάρρος να τσαλακώσουν το πολιτικό προφίλ τους εμφανιζόμενοι με αληθινά δάκρυα στις κάμερες, ζητώντας συγγνώμη.
Ηρωες
Οταν μετά τον ημιτελικό με τη Σερβία άρχισαν να του λένε οι δημοσιογράφοι για ηρωική πρόκριση, ο προπονητής της Εθνικής τούς φρέναρε. Αντί να φουσκώσει σαν το παγόνι κομπάζοντας για την τεράστια επιτυχία του, είπε: «Παιδιά, ήρωες είναι οι πιλότοι που χάθηκαν στο καθήκον και οι πυροσβέστες που δίνουν τα πάντα για να προστατέψουν τις ζωές και τις περιουσίες του κόσμου. Ηρωες είναι αυτοί, όχι οι παίκτες μου».
Η περηφάνια του Θοδωρή Βλάχου εκφράζει την Ελλάδα των αξιών, της εντιμότητας, της παλικαριάς, της ευθύνης. Γι’ αυτό έχει καταφέρει τόσα, να οδηγήσει την Εθνική μια ανάσα από την κορυφή του κόσμου. Ομως, για την Ελλάδα που καίγεται ξανά και ξανά, κανένας δεν βρίσκει το ηθικό ανάστημα να αναλάβει τις ευθύνες του.
Ο τόπος μας δεν έχει ανάγκη από άλλες μικρόψυχες και ευθυνόφοβες ηγεσίες. Τελικά είναι η Ελλάδα του Θοδωρή Βλάχου αυτή που μας λείπει. Οχι η Ελλάδα που, όταν η γη γίνεται κάρβουνο, μάς μπουκώνει με πολιτικά παραμύθια, ότι «απλά δεν σβήσαμε τρεις – πέντε φωτιές» ή ότι «κάηκαν συγκυριακά κάποια στρέμματα». Δουλίτσα να υπάρχει, που λέει και ο πρωθυπουργός. Και δούλεμα.
Βιογραφικό
Προπονητής Εθνικής Ανδρών πόλο
Γεννήθηκε το 1969 στον Βόλο. Αρχισε την καριέρα του ως παίκτης πόλο από τον ΝΟΒΑ και το 1989 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, με τον οποίο αγωνίστηκε για μία δεκαετία. Κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα και αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Το 2000 έγινε βοηθός προπονητή στους «ερυθρολεύκους» και το 2005 ανέλαβε πρώτος προπονητής στο Παλαιό Φάληρο. Πέντε χρόνια αργότερα επέστρεψε στον Ολυμπιακό ως α’ προπονητής και το 2018 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ έφτασε σε ακόμα δύο τελικούς. Οι «ερυθρόλευκοι παίρνουν 10 σερί πρωταθλήματα. Από το 2014 είναι προπονητής της Εθνικής Ανδρών, με την οποία έχει κατακτήσει αργυρό ολυμπιακό μετάλλιο το 2021, κι ένα αργυρό (το Σάββατο), ένα χάλκινο (2015) σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
- Δείτε επίσης: «Ο Έλληνας της χρονιάς … Respect!» – Το Twitter αποθεώνει τον προπονητή της Εθνικής πόλο, Θοδωρή Βλάχο
