Σύμφωνα με ανάλυση του Sirwan Kajjo στο Middle East Forum, η προσωρινή κυβέρνηση της Συρίας υπό τον Αλ Τζολάνι εφαρμόζει μια εξελισσόμενη στρατηγική για την εξουδετέρωση των κουρδικών επιδιώξεων, αντλώντας έμπνευση από τις πρακτικές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η προσέγγιση αυτή χαρακτηρίζεται από ένα παράδοξο μείγμα συμβολικών παραχωρήσεων και σκληρής καταστολής.
Ενώ η Δαμασκός προχώρησε σε κινήσεις πρωτοφανούς αναγνώρισης, όπως η θεσμοθέτηση του Νεβρόζ ως εθνικής εορτής και η ανακήρυξη της κουρδικής ως εθνικής γλώσσας, την ίδια στιγμή δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ωμή βία, προκαλώντας τον θάνατο εκατοντάδων Κούρδων που αντιτάχθηκαν στην εξουσία της. Αυτή η στροφή από την πλήρη άρνηση στην περιορισμένη αναγνώριση ερμηνεύεται όχι ως δημοκρατική πρόοδος, αλλά ως μια ρεαλιστική απόπειρα διαχείρισης ενός ζητήματος που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί διεθνώς.
Η διάβρωση της πολιτικής ενότητας και η στρατιωτική απορρόφηση
Κεντρικός στόχος της συμφωνίας του Ιανουαρίου 2026, η οποία επιτεύχθηκε με αμερικανική διαμεσολάβηση, είναι η σταδιακή αποδυνάμωση της αυτονομίας των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και η ενσωμάτωσή τους στον εθνικό στρατό της Συρίας. Η Δαμασκός επιχειρεί συστηματικά να υπονομεύσει τη λαϊκή νομιμότητα των Κούρδων πολιτικών δρώντων, αναδιαμορφώνοντας την αφήγηση γύρω από τα αιτήματά τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διάσπαση της εύθραυστης κουρδικής πολιτικής ενότητας που είχε επιτευχθεί το 2025.
Το καθεστώς χρησιμοποιεί την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», συνεργαζόμενο επιλεκτικά με ορισμένα κόμματα ενώ παραγκωνίζει άλλα, ή προσελκύοντας μεμονωμένα πρόσωπα με συμβολικό ρόλο, ώστε να ελέγξει πλήρως την πολιτική εκπροσώπηση της μειονότητας και να αμβλύνει την απήχηση του κουρδικού ζητήματος στη Δύση.
Δημογραφική μηχανική και υποβάθμιση του εθνικού οράματος
Πέρα από το πολιτικό επίπεδο, η συριακή κυβέρνηση επιδιώκει τον φυσικό και γεωγραφικό διαχωρισμό των κουρδικών πληθυσμών, εκμεταλλευόμενη τη δημογραφική αλλοίωση δεκαετιών και τις συνέπειες των τουρκικών εισβολών. Η στρατηγική της Δαμασκού προβλέπει την ξεχωριστή αντιμετώπιση των περιοχών Χασάκα, Κομπάνι και Αφρίν, ώστε να αποτραπεί η ενοποίησή τους σε μια ενιαία αυτόνομη διοίκηση. Με τον τρόπο αυτό, το καθεστώς επιχειρεί να υποβαθμίσει ένα συγκροτημένο εθνικό σχέδιο σε ένα απλό κοινωνικοοικονομικό ή διοικητικό ζήτημα τοπικής εμβέλειας.
Παρά τα στρατιωτικά κέρδη και τις προσπάθειες κατακερματισμού, η ανθεκτικότητα των κουρδικών δικτύων και το κύμα διεθνούς αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε το 2026 υποδηλώνουν ότι οι τακτικές της Δαμασκού μπορεί να προσφέρουν προσωρινά οφέλη, αλλά δύσκολα θα οδηγήσουν σε μια βιώσιμη και μόνιμη σταθερότητα χωρίς την ουσιαστική ικανοποίηση των αιτημάτων για πολιτική αυτονομία.
Δείτε επίσης:
- Συρία: Η αστυνομία του Τζολάνι συνόδευε τρομοκράτες του ISIS στο πογκρόμ κατά των Ελληνορθοδόξων
- O Τζολάνι… «εγγυάται» την προστασία των μειονοτήτων μετά το πογκρόμ κατά Ελληνορθοδόξων
- Η Τουρκία απειλεί τις ΗΠΑ: «Αιτία πολέμου οποιαδήποτε συμμετοχή κουρδικών οργανώσεων σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν»
