Το 2016, όταν εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ, οι περισσότεροι από εκείνους που βιοπορίζονται κάνοντας προγνωστικά στην πολιτική έχασαν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους με την υποψηφιότητά του. Το χάνουν ξανά το 2020. Και επειδή κανείς δεν φαίνεται να κρατάει σκορ για τους δημοσκόπους στην Ουάσινγκτον, θα συνεχίσουν με σιγουριά να κάνουν λάθος για τον Τραμπ.
από τον Christian Whiton
Το πρόβλημα είναι ότι έχουν απομακρυνθεί από το μέρος που ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σίγουρα, τα μέσα ενημέρωσης της Ουάσιγκτον και η πολιτική ελίτ ζούσαν πάντα σε μια φούσκα. Αλλά η απομάκρυνση των μέσων μαζικής ενημέρωσης από κάθε μορφή αμεροληψίας, η αβάντα τους για τον Τζο Μπάιντεν και η σιωπηρή υποστήριξή τους στις προσπάθειες των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας να λογοκρίνουν τον Τραμπ έχουν περάσει τον βρωμικο πόλεμο σε άλλα επίπεδα…
Δύο συνέπειες από αυτόν τον πόλεμο και την άγνοια είναι η αποτυχία να ασκήσουν σοβαρή κριτική στον πρόεδρο και έδωσαν στον Μπάιντεν παιδικά γάντια στο ρινγκ, που τον άφησαν ευάλωτο στα χτυπήματα του Τραμπ από την αρχή της εκστρατείας.
Δύο βασικοί κανόνες στις εκλογές είναι ότι η ενέργεια κερδίζει και οι ισχυροί στο τέλος κερδίζουν.
Η ενέργεια γύρω από τον Τραμπ είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι ξεκάθαρο από τις συγκεντρώσεις του, την έντονη κυριαρχία επί των αλαζονικών δημοσιογράφων και την πρόσφατη νίκη του στην τηλεμαχία. Σε αντίθεση με τους περισσότερους προέδρους μεγάλης ηλικίας, δεν έχει χάσει ούτε ένα βήμα σε τέσσερα χρόνια συνεχούς πολιτικής διαμάχης, παραμένοντας «ευτυχισμένος πολεμιστής».
Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την εκστρατεία του Μπάιντεν που ανταποκρίνεται με δυσκολία στις ανάγκες της. Οι δημόσιες εμφανίσεις του είναι λίγες και παρακολουθούνται από λίγους. Παίρνει πολλές μέρες «άδεια». Η απουσία του και ο χρόνος που αφιέρωσε στις αποστολές των τηλεγραφημάτων του στη βάση του δίνουν την αίσθηση της δειλίας – το αντίθετο από αυτό που ο στρατός αποκαλεί «παρουσία διοίκησης» και αυτό που το κοινό περιμένει από έναν αρχηγό.
Η άλλη συνέπεια της ένθερμης υποστήριξης του Μπάιντεν που βασίζεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ότι δεν είναι έτοιμος για την πραγματική σύγκρουση της καμπάνιας. Οι φήμες για τις σκοτεινές μπίζνες του γιου του, Χάντερ Μπάιντεν στην Κίνα και την Ουκρανία υπάρχουν εδώ και χρόνια, όπως και για τη νοητική παρακμή του πρεσβύτερου Μπάιντεν. Η άρνηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης να τα πάρουν σοβαρά έκαναν τον Μπάιντεν εύκολο στόχο. Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης και των τεχνολογικών κολοσσών για την απόκρυψη αυτών των ιστοριών από το κοινό, τώρα τα σκοτεινά σημεία του Μπάιντεν φτάνουν στα αυτιά των ψηφοφόρων.
Και βέβαια υπάρχουν οι αποτρεπτικές πολιτικές του υποψηφίου. Στη συζήτηση της περασμένης Πέμπτης, ο Μπάιντεν δεσμεύτηκε τελικά να απαγορεύσει τα ορυκτά καύσιμα και να επαναλάβει τον κεντρικό σχεδιασμό της εποχής Ομπάμα-Μπάιντεν που, για παράδειγμα, οδήγησε την κυβέρνηση να χάσει 500 εκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων για επενδύσεις στην «καθαρή ενέργεια». Μια τέτοια τεράστια θυσία για τη νέα κοσμική θρησκεία της ανησυχίας για την κλιματική αλλαγή όχι μόνο θα αυξήσει την τιμή όλων, συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτρικής ενέργειας, των τροφίμων, των υποδομών και της στέγασης. Θα εκτρέψει επίσης πόρους από δραστηριότητες που βελτιώνουν πραγματικά το περιβάλλον.
Ο Μπάιντεν θα αντιστρέψει τις πολιτικές του Τραμπ που είχαν ως αποτέλεσμα σκληρές κυρώσεις για την Κίνα και το Ιράν, τον διάλογο με τη Βόρεια Κορέα και τη Ρωσία και την άρνηση να ξεκινήσει νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Με τον Μπάιντεν, το ίδρυμα εθνικής ασφάλειας Beltway και το βαθύ κράτος που θρηνεί τώρα για το επικείμενο τέλος του 19ετούς πολέμου της Αμερικής στο Αφγανιστάν, θα έχει και πάλι έναν πρόεδρο «σφραγίδα» για να τον κάνει ότι θέλει. Οι σύμμαχοι που έχουν πραγματικά σημασία όπως η Ταϊβάν θα πάρουν ένα χτύπημα στον ώμο, αλλά το αποτελεσματικό και άσκοπο διπλωματικό κύκλωμα στην «Παλιά Ευρώπη» θα πάρει μια νέα παράταση ζωής.
Ο Μπάιντεν έχει επίσης καταστήσει σαφές ότι θα ενδυναμώσει εκείνους που κάθονται στο σπίτι τους που φαίνεται να περιφρονούν τη χώρα και πιστεύουν λανθασμένα ότι είναι ρατσιστική. Θα αντικαταστήσει ό, τι απέμεινε από την αμερικανική αξιοκρατία και το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ για μια πολιτικά οργανωμένη κοινωνία βασισμένη σε ισονομία και όχι έμφυτους παράγοντες όπως η φυλή. Αυτή είναι η συνέπεια της παραπομπής του Μπάιντεν για το μεγαλύτερο ψέμα του 2020: ότι η Αμερική πάσχει από «θεσμικό ρατσισμό».
Αυτός ο ισχυρισμός, μαζί με την υποτιθέμενη προθυμία του Μπάιντεν να κλείσουν την οικονομία μας και να διατάξουν τους Αμερικανούς να μείνουν σπίτι για να καταπολεμήσουν τον κορωνοϊό, μπορεί να αποδειχθούν τα πιο θανατηφόρα λάθη στην εκστρατεία. Πολλοί άνθρωποι αντιτίθενται στο κλείσιμο για τις οικονομικές και ψυχικές επιπτώσεις που έχει. Αλλά ένα τμήμα της κοινωνίας δεν είναι μόνο αντίθετο, εξοργίζεται κιόλας.
Αυτοί οι Αμερικανοί είναι τρομαγμένοι που μας είπαν -παραβιάζοντας τα συνταγματικά μας δικαιώματα- να μείνουμε σπίτι, να μην πάμε στην εκκλησία ή να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά – αλλά ότι τα νυχτοπερπατήματα στα καταστήματα οινοπνευματωδών ποτών ήταν ωραία, όπως και οι αριστερές ταραχές. Είναι αηδιασμένοι που οι πολιτικοί και των δύο κομμάτων έκαναν ελάχιστα καθώς οι όχλοι κατέστρεψαν αγάλματα που διδάσκουν την αξιοθαύμαστη, υπέροχη ιστορία του έθνους μας.
Ανησυχούν ότι η αφύπνιση του Μακαρθισμού που είχε προηγουμένως μολύνει τον ακαδημαϊκό χώρο έχει εξαπλωθεί στους εργοδότες τους. Εάν αμφιβάλλετε, ρωτήστε τον απερχόμενο Σκοτ Τίπτον, έναν Ρεπουμπλικανικό από το Κολοράντο, επιλογή του Τραμπ, ηττημένο στην πρώτη εκλογή του από έναν ενεργό συντηρητικό, τον Λόρεν Μπόμπερτ, ο οποίος υποστηρίζει τα δικαιώματα περί όπλων και αψηφά τις παράνομες εντολές τερματισμού.
Στην πραγματικότητα, μόνο μια μειοψηφία ψηφοφόρων θέλει να δει την «πολιτιστική» επανάσταση που επιχείρησε η Αριστερά το 2020 να συνεχίζεται για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ο Τραμπ έχει ούριο άνεμο και βαδίζει ολοταχώς για μια δεύτερη θητεία.
Ο Christian Whiton, ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Εθνικού Ενδιαφέροντος, είναι ο συγγραφέας του Smart Power: Between Diplomacy and War. Ήταν ανώτερος σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών κατά τη διάρκεια των διοικήσεων Τζορτζ Μπους και Τραμπ.
